Rome 2012

Rome

Wat ooit voorzichtig begon met deelname aan de marathons van New York en Berlijn. Is inmiddels uitgegroeid tot een jaarlijks festijn. De deelnemers van de gevorderden plus groep lopen elk jaar een buitenlandse marathon.

Traditie

Sinds de marathon van Valencia is het op deze website traditie de voorbereiding middels verslagen vast te leggen . De opzet van de voorbereiding vormt ook een traditie, die zich steeds verder ontwikkeld. Zo werd er vorig jaar tijdens de voorbereiding op Kopenhagen gekozen voor het doen van duurlopen, waarbij steeds een ander de verantwoording over het rondje had. De persoon in kwestie bedenkt dan de route voor de duurloop en verzorgt dan tevens een ontbijt. Dit is zo goed bevallen dat daar ook nu weer voor gekozen is.

De organisatie

Toen er na Kopenhagen weer uitgekeken werd naar een volgende marathon kwam Rome al snel voorbij. Op 18 maart is het zover. Het lopen in deze historische stad spreekt iedereen tot de verbeelding. Ben en Michel zijn benoemd tot organisatie bureau en regelden vervoer en planning.

De aftrap

Vliegtickets en inschrijving zijn inmiddels geregeld en ook de eerste duurlopen zitten er al op. Het klapstuk was nu wel de aftrap van de voorbereiding op Rome. Deze vond plaats bij pizzeria “La Fontanella” We werden, na eerst een duurloop te hebben gelopen, getrakteerd op een fantastische Italiaanse brunch. Wel moesten we, voordat we aan deze brunch konden deelnemen in het Italiaans de eed af leggen. Hiervoor werden Julius Caesar en Michel Angelo, een strijder uit zijn leger ingevlogen.
Caesar en Michel Angelo bleken later Ben en Michel in een carnavalspakkie te zijn. De aftrap was in ieder geval al zeer geslaagd. De rest van de voorbereiding is hier te volgen.

Het programma

Het programma van de gezamelijke duurlopen is inmiddels vastgelegd. Hieronder vindt je de datum en de verantwoordelijke persoon voor parcours en ontbijt.
Zondag 27 november De aftrap Ben en Michel
4 december 2011 Deelname Snertloop De Lutte
Wim 11 december Het thuisfront
18 december 2011 Marc Olde Scholtenhuis
24 december duurloop op zaterdag
8 januari 2012 Deelname Egmond aan zee
15 januari 2012 Arthur de Bruijn, Bang voor Modder?
22 januari 2012 Jan-Willem en Harry. Alweer modder!
29 januari 2012 Ben. 'Bijna' allemaal asfalt!
4 februari 2012 Ingelast duurloopje, door Astrid
5 februari 2012 Midwintermarathon Tegen beter weten
12 februari 2012 Gerwin, slijtageslag
Dit filmpje laat zien waar we het allemaal voor doen
Carnaval en we drinken op...

26 februari 2012 Ben en Michel

4 maart 2012 Ruud Vlutters

De Verslagen

De eerste duurloop

Het is zondag 27 november. Vandaag is de aftrap voor de voorbereiding op Rome. We gaan eerst voor een duurloop en hebben aansluitend een brunch bij de pizzeria. Om 8.30u wordt er verzameld bij het Blikpunt. Ik heb vandaag wat moeite bij het opstaan. Onze hond Max is ziek en die moest vannacht om het uur uitgelaten worden. Een uitgeslapen gevoel heb ik dus niet. Als ik bij het Blikpunt arriveer staat het groepje al te wachten. Gerwin, Ben, Michel, Wim, Harry, Marc, Marko en Arthur. Het is al 9.00uur, maar Frank is nog niet aanwezig. Frank lijkt de traditie van voorgaande jaren waarbij hij altijd te laat kwam kennelijk voort te zetten. Als hij er om 9.10u nog niet is besluiten we maar te vertrekken. Ben en Michel zijn verantwoordelijk voor de route en bepalen gelijk ons pad. Eerst lopen we richting Frank. Hier blijkt alles nog in diepe rust te zijn, wij vervolgen onze weg en lopen richting Hulsbeek. Het leuke van steeds een andere leider is dat je steeds mooie routes krijgt die je niet alle dagen loopt. Vanaf het Hulsbeek lopen we richting Deurningen. Onderweg maak ik alvast een paar opnamen met de bekende flipvideo. Eerst laat ik Ben aan het woord, maar ook Michel is in deze fase nog blij dat hij kan praten. We kruisen de Hengelosestraat en lopen richting Vliegveld. Het tempo is rustig en iedereen geniet van het lekkere weer. Bij de Pannenkoekenplas slaan we rechts af, om vervolgens langs de A1 richting Enschedesestraat te lopen. We steken de straat over en lopen richting Sybrook om vervolgens weer via de Lossersestraat door het bos op het Lossersvoetpad te komen. Michel heeft ondertussen een kortere weg naar huis gevonden. Via de eilandjes en Engelse tuin lopen we weer richting Blikpunt. Mijn teller staat al bijna op 25 km en daarom besluit ik maar bij ben in de auto te stappen. Het was een prachtige route. Straks gaan we naar La Fontanella

Terug

Snertloop De Lutte 4 december

Door allerlei omstandigheden ben ik deze week niet veel aan lopen toegekomen. Ik gaf een clinic in Bathmen, moest voor familieomstandigheden naar Amsterdam en een zieke hond verstoorde me een aantal keren de nachtrust. Kortom een week waarin ik van alles deed behalve lopen.
Gisteravond vierden we met ons gezin en aanhang het Sinterklaasfeest. Het was een gezellig avondje maar als voorbereiding op een loop minder geschikt. Maar goed de Snertloop staat voor ons als duurloop in het kader van Rome genoteerd en moet ik maar niet zeuren.
Vandaag is door de groep afgesproken om tegen 9.30u bij het Blikpunt te starten en dan gezamenlijk naar De Lutte te lopen voor deelname aan de 9,6 km. Mijn beginnersgroep, die voor eerst een 5 Kilometer loopt, wil ik vandaag begeleiden. Deze loop start al om 10.15u. en dat is helaas niet te combineren.
Ik besluit lopend naar De Lutte te gaan en daar de 5 kilometer met de beginners te doen en vervolgens de 9,6 KM met de heren uit de marathongroep. We kunnen dan nadien gezamenlijk terug keren. Het wordt wel een erg lange tocht en daarom besluit ik de auto bij de Denekamperstraat te zetten. Hiermee kan ik mijn anders te lange duurloop met ongeveer 7 km.inkorten.
Ik stap in de auto en rijdt richting “Royal Plaza’, als ik uit de auto stap voelt het lopen eerst een beetje stijf en onwennig, maar al gauw begint het pasje vertrouwd te voelen en betrap ik mij op een te hoog tempo. Ik zie al verschillende deelnemers richting De Lutte fietsen en er wordt af en toe geclaxonneerd door mensen die mij lijken te kennen.
In De Lutte aangekomen is het al een drukte van belang. Een aantal deelnemers uit de beginnersgroep is al aanwezig. Zo’n eerste wedstrijd is best wel spannend en dat is aan de gezichten af te lezen. Ik schrijf mij in voor de 10 km en krijg links en rechts al vragen van de deelnemers hoe een en ander in zijn werk gaat.
Tegen 9.50uur beginnen we met het inloopprogramma. We lopen richting kerkebos en ik wijs de dames op de zware punten in de wedstrijd, de zware klim in de eerste twee kilometer en het altijd te lange stuk door het kerkebos. Met de finish in zicht is deze laatste licht stijgende 900 meter altijd bijzonder zwaar.
We lopen weer terug naar de start, waar de dames hun overbodige kleding uit kunnen doen.
Als het startschot, klinkt aanvaarden we met een rustig tempo de wedstrijd. De hele groep volgt, na een paar honderd meter gaan enkelen al hun eigen weg. Ik maak opnames met de Flipvideo en blijf bij de achterste lopers. Het gat tussen de verschillende deelnemers wordt steeds groter. Af en toe loop ik het gat dicht om videoopnames te kunnen maken. Ik zie aan de gezichten van de lopers dat ze goed zijn voorbereid op deze afstand. Het vervult me dan ook met trots dat ik dit heb mogen begeleiden.
Bij het 4 kilometerpunt sta ik opnieuw even stil om iedereen op beeld te krijgen. De laatste deelnemer pik ik dan op en lopen we samen richting finish. Ze heeft het zwaar, maar loopt uitstekend door en bereikt haar doel. Super! Zie hiet het kaartje van de route
Vlak voor de finish stap ik uit de wedstrijd en loop richting startvak voor de 9,6. Onderweg probeer ik alle deelnemers nog even te feliciteren met hun prestatie.
De marathongroep staat al te wachten in het startvak. Frank is er vandaag niet bij en Wim voelde zich niet lekker en is op weg naar De Lutte omgekeerd. Ben, Michel,Gerwin, Mark en Marco zijn er echter klaar voor. Daarnaast zijn er ook nog andere lopers uit de loopgroep, zoals Rene, Celia, Berti die allemaal de 9,6 gaan lopen.
Met Gerwin en Mark spreek ik af dat we voor een rustig tempo gaan. We willen weg op 4.30 per kilometer. Als we starten gaat het gelijk al een beetje hard. Ik zie Gerwin op vijftig meter voor mij lopen en Marco volgt mij op de voet. Ook Rene heeft zich bij ons aangesloten en loopt erg sterk mee. Na een paar honderd meter sluiten we bij Gerwin aan. We kletsen wat en concluderen dat het tempo te hoog is. Het blijkt lastig dit tempo los te laten, vooral als Rene er nog een schepje bovenop doet, We laten Rene maar lopen, maar het tempo blijft, zeker voor een duurloop aan de hoge kant.
Het weer is goed en als je dan een keer bezig bent ga je door. De klimmetjes voelen goed en ook het Kerkebos is goed te doen. Na 42 minuten bereiken we de finish. Klik hier voor het parcours en wedstrijdverloop We wachten even op de overige lopers, maar omdat ik geen droge kleren bij me heb vertrekken we al vrij snel naar de tent.
De snertloop staat bekend om haar heerlijke snert na afloop, maar dat valt dit jaar wat tegen. De snert is voor het eerst verzorgd door een restaurant en blijkt niet ver van bederf af te zitten. Ik heb de soep wel gegeten, maar lekker is anders. We praten nog even na met andere deelnemers en vertrekken dan weer richting Oldenzaal. Het was voor mij een heerlijke duurloop van ruim 25 kilometer.
Terug

Het thuisfront

Het is vandaag 11 december. Mijn wekker staat op 7.50u, maar het is nog maar 7.20u als ik wakker word. Tegen 7.30u besluit ik er maar uit te gaan. Mijn loopspullen hangen beneden op de waslijn dus verlaat ik stilletjes de slaapkamer. Als ik beneden ben merk ik dat het toch niet gelukt is dit stil genoeg te doen. Ieke, blijkbaar toch wakker geworden van mijn gestommel, wenst mij vanaf de overloop een goede loop toe. Ik haal mijn kleding van de waslijn, smeer mij een paar boterhammen, pak mijn drinkgordel en flipvideo en ga op weg.
Het is heerlijk weer. Het heeft licht gevroren, het is windstil en ik zie iets van een doorbrekend zonnetje. Op straat is het stil, een enkeling laat een hond uit, maar verder lijkt Oldenzaal nog in diepe rust. Iets verderop zie ik een fietser, diep weggedoken in een trainingsjack, het is Ben. Hij kijkt voor zich uit en ziet mij niet. Ik besluit het zo te laten en zie hem straks wel bij ons vertrekpunt. Straks heb ik dan natuurlijk wel meer loop kilometers op de teller dan Ben. De hoeveelheid kilometers is een altijd terugkerend item in onze onderlinge strijd qua trainingsarbeid. Het schijnt dat er mensen zijn die soms een extra stukje lopen om aan het grootste aantal te komen. Met andere woorden hierover wordt flink geouwehoerd.
Als ik bij Wim arriveer, is ook Rene aanwezig, hij gaat niet mee naar Rome, maar het loopvirus heeft hem zo besmet, dat hij de duurlopen wel meeloopt. Het meest verbaas ik mij echter over de aanwezigheid van Frank. Na het verslapen bij de vorige duurloop heeft hij zich schijnbaar iets voorgenomen. Hij is er al! Zelfs voor 8.30u en dat hebben wij nog niet eerder gezien.
Wim is al de hele week slecht in orde. Nadat hij vorige week op weg naar De lutte, afhaakte met een griepgevoel, heeft hij nog niet weer gelopen. Hij zal ons vandaag dan ook op de fiets begeleiden.
Daar komt ook Michel binnen…. Vandaag wel in lange broek….het heeft even geduurd, maar blijkbaar heeft hij iets geleerd. In deze tijd van het jaar draag je een lange tight. Hij krijgt dan ook complimenten over zijn kledingkeuze. Natuurlijk hebben we allemaal respect dat hij nu serieus van plan is zich voor te bereiden op de marathon. Het ziet er zelfs naar uit dat we straks bij de finish zelf ons biertje moeten halen.
Daar komen ook Jan-Willem en Harry binnen. Als Harry mij groet, zie ik gelijk dat de fitheid bij hem ver te zoeken is. Verkoudheid en griepverschijnselen plaagden ook hem al de hele week. Ik voel gelijk een Déjà vu. Ging hij niet ooit op deze manier mee naar Denekamp?
Als iedereen er is, vertrekken we voor de duurloop. Wim voorziet zichzelf van handschoenen en muts en klimt op de fiets. Ik weet als geen ander hoe dit voelt. Natuurlijk is het leuk om met de groep mee te gaan, maar eigenlijk wil je gewoon meelopen.
We lopen richting Hulsbeek en doen dit via de Thij. Ik had verwacht dat Wim het nieuwe fietspad over het vliegveld in zijn route zou opnemen, maar dit blijkt niet het geval. We lopen vanaf het Hulsbeek richting Deurningen. Het tempo zit tegen de 11 kilometer per uur. Het groepje loopt mooi compact, maar af en toe dreigen er gaten te ontstaan. Onderweg maak ik weer een paar opnamen met de Flipvideo. Marco, Rene en Gerwin lopen op kop. Als we even niet opletten, ontstaat er weer een gat met de rest.
Op de Deurningerstraat slaan we achter “De Marke” rechtsaf richting Hertme. We passeren de Gammelkebeek en vervolgen onze weg. Tijdens een gesprek met Michel vertelt hij over een pijntje in zijn knie. De klacht die hij omschrijft, lijkt erg veel op het Ilio-Tibiaal-Frictie-syndroom en wordt bij Michel waarschijnlijk veroorzaakt door het te snel opvoeren van zijn trainingsintensiteit. Ik adviseer hem dan ook eerder af te haken, zodat zijn lijf wat geleidelijker kan wennen aan de inspanningen, die een marathon voorbereiding vergt. We hebben immers nog de tijd. Michel besluit mijn advies serieus te nemen en verlaat even later de groep voor een shortcut richting Oldenzaal. Wij vervolgen onze weg en lopen richting Weerselo.
Het moet gezegd, Wim heeft erg zijn best gedaan om er een mooi rondje van te maken. Het zijn allemaal stukjes Twente waar we met de loopgroep niet vaak komen. Wim maakt hierdoor zeker kans op de originaliteitsprijs.
In Weerselo aangekomen, slaan we linksaf richting “Het Stift” Via de zandweg lopen we richting Bornsestraat. Plotseling gaat Harry staan, ook hij heeft last van zijn knie. Het is waarschijnlijk dezelfde klacht als Michel heeft, ik vermoed dat het ontstaan van de klacht bij Harrie met de griep te maken heeft. Harry besluit terug te lopen/wandelen naar Oldenzaal. Jan Willem besluit zich bij hem aan te sluiten, waarbij het ons niet helemaal duidelijk is of dit een sociale of conditionele reden heeft. Wij nemen afscheid en lopen verder.
Via de Bornsestraat lopen we weer richting Weerselo. We slaan linksaf en lopen via ‘Het Reestman’ richting Nijstad. De afgelegde kilometers komen weer voorbij en ik ben blij dat ik er meer loop. Herinneringen uit een grijs verleden komen bij mij boven. Ooit liep hier de route van “de Halve” van Oldenzaal. Een route die startte bij het politiebureau in Oldenzaal om je dan via deze stille landweggetjes in de omgeving van Weerselo weer richting Oldenzaal te voeren.
We hebben inmiddels ruim 23 km gelopen en we zien in de verte de ‘de oale grieze” al weer opdoemen. De duurloop zit er bijna op. Via de Essen lopen we weer richting vertrekpunt. Een licht honger gevoel begint zich van mij meester te maken en ik verheug me op de Brunch die op ons staat te wachten.
Vlak bij de thuishaven ren ik nog even snel vooruit om een opname te maken.
Het thuisfront heeft hard gewerkt. Karin en dochter hebben een prachtige brunch voorbereid.Het interview verloopt minder soepel , na een avondje stappen op de film is toch best lastig. De tafel staat vol met overheerlijke Italiaanse hapjes, maar ook de hele presentatie is tot in de puntjes Italiaans. Ik besef mij dat het slechts de tweede Brunch is in deze voorbereiding, maar dat het nu al erg lastig wordt dit te overtreffen. We genieten van de heerlijke Italiaanse delicatessen en kletsen gezellig na. Gelukkig is Marc er vandaag niet bij, hij heeft volgende week de touwtjes in handen, maar de aanblik van deze brunch had bij hem en Ilse zeker de nodige organisatie stress veroorzaakt.
Tot slot nog even dit. Een marathonvoorbereiding is voor de mannen die het doen natuurlijk prachtig. Het zijn elke zondag weer vele gezellige uren die we met elkaar doorbrengen. Het is echter ook een periode waarin er van je partner nogal wat verlangd wordt. Een zondagmorgen, normaal het ideale moment voor je gezinsleven, staat nu in het teken van afwezigheid. Terwijl wij lopers gezellig met elkaar lopen te ouwehoeren over o.a. te lopen tijden op de Marathon, houden onze partners thuis de wacht….en alsof dat nog niet genoeg is, verwelkomen ze ons ook nog eens met ongekende gastvrijheid in de vorm van een brunch. Bij deze wil ik dan ook al onze partners alvast bedanken voor de medewerking die zij in het gehele traject verlenen!
En hier is de route!

Vieze schoenen

Vandaag ga ik niet lopend naar het vertrekpunt, maar rijd ik met de auto naar het industrieterrein. De duurloop van vandaag is immers door Marc uitgezet en dat betekent dat we vanaf zijn huis starten. Marc en ik hadden deze week via Twitter en mail al contact over deze dag en de uit te zetten route. Het uitzetten van een mooie route en toch je schoenen schoon houden, bleek voor Marc een probleem. Steeds weer kwamen er lichte paniek berichtjes over drek en zomp, het leek zijn hele week te beïnvloeden. Ik vraag me natuurlijk af waarom een man, die hele dagen onder een auto ligt, altijd zijn handen besmeurd met olie en vet, zich zorgen maakt over een beetje modder op zijn schoenen? Maar ja, een mens moet wat te klagen houden. Vandaag vertrekken we dus vanaf huize Olde Scholtenhuis. Op de heenweg merk ik dat het vannacht gevroren heeft. In de eerste bocht heb ik moeite mijn auto in bedwang te houden en glijd ik de bocht door. Ter hoogte van woonpromenade Van Gils zie ik dat Wim zo sportief is om op de fiets te komen, maar goed hij had vorige week ook al geoefend.
Bij Marc aangekomen blijk ik niet de eerste te zijn. Binnen zie ik al enkele heren in trainingspak. Gerwin en Marko zitten aan tafel en Marc is druk in de weer met het zetten van koffie. Ook Frank is weer op tijd, onze plagerijen lijken hun werk te doen.
Even later komen ook de gastlopers, Kim en Astrid binnen. De dames willen zich voorbereiden op de halve van Egmond en daarom lopen ze vandaag met ons mee voor een wat langere duurloop. Marc heeft voor vandaag een route uitgezet met een zogenaamd BB-tje, vernoemd naar de afkortingen in routes van Arthur De Bruijn en Jan-Willem Bos, het is vandaag dus eventueel mogelijk de duurloop te verkorten.
Langzaam druppelen de lopers binnen. Het lijkt er vandaag op dat iedereen, voor vertrek een kop koffie neemt. Half negen wordt dan ook niet gehaald. Wel leuk om te zien hoe handig Marc in de huishouding is.

Als iedereen de koffie op heeft, vertrekken we voor onze duurloop. We lopen richting Lossersestraat, om via de schapendijk op het Lossersvoetpad te komen. Het voetpad leidt ons richting Lossersestraat. Blijkbaar heeft het vannacht toch voldoende gevroren om van het asfalt een ijsbaan te maken. Dus oppassen geblazen!
We steken de straat over, vanaf dit punt is het Haagse bos waarschijnlijk de mooiste oplossing, maar Marc, blijkbaar bang voor vieze voeten, loodst ons weer richting Oldenzaal. Vlak voor het viaduct over de A1 slaan we dan linksaf op de Duivelsdijk. We vervolgen onze weg. Op de Enschedese straat aangekomen lopen we richting Noordergrensweg. Met Arthur praat ik over de beslommeringen rondom de medische verklaring voor de marathon. De organisatie ging niet akkoord met de medische verklaring die ik had gestuurd. Hoewel opgesteld door het Sport Medisch Adviescentrum, SMA, had deze verklaring blijkbaar een te weinig officieel karakter. De organisatie gaf aan, dat het voor de Italiaanse wet vooral een document moest zijn dat ruim voorzien is van stempels. Toen ik er briefpapier van het SMA achter kopieerde en aangaf dat er wel degelijk officiële stempels opstaan, werd het uiteindelijk geaccepteerd. We volgen de Grensweg en lopen richting vliegveld. Omdat de weg pas enige weken geleden is opengesteld, is dit een speciaal stukje. Marc krijgt complimenten voor zijn keuze.
Het asfalt op het vliegveld blijkt , door bevriezing behoorlijk glad en we zijn genoodzaakt onze passen hierop af te stemmen. We lopen langs de hekken van het deel waar je nog niet mag komen, we kruisen de landingsbaan en verlaten het gebied via de Deventerweg. Ik herinner me deze plek goed, omdat hier bij de ingang altijd een vliegtuig op een standaard stond. Als kind was ik hier van onder de indruk.
We lopen door Lonneker, kruisen de Enschedese straat opnieuw en lopen parallel via de Ruiterkampweg weer richting Enschedese straat. Een paar blaffende honden begroeten ons bij een boerderij.Gelukkig blijven ze blaffen en kunnen wij onze weg vervolgen.
Marc laat opnieuw het ‘Het Haagse Bos’ links liggen en toegegeven, zijn schoenen zijn nog steeds schoon.

Het rondje

Op de Enschedesestraat gaat het weer richting Oldenzaal en iets verder pakken we rechts de Landweerweg. Het tempo is met 10,5 km goed te doen en ook ons BB groepje volgt nog steeds. Dat Kim steeds op kop loopt en haar regelmatig gevraagd wordt het rustig aan te doen, laat ik maar even buiten beschouwing.
We slaan linksaf op de Lindersweg en lopen over "het Sybrook". Marc geeft aan dat hier eventueel de mogelijkheid bestaat gebruik te maken van de BB afslag, maar vandaag haakt er niemand af. We vervolgen onze weg over de Veendijk. Nu ontkomen we niet aan een stukje dat ons door het ‘Haagse bos’ leidt. Het is er prachtig, het ontwijken van de vele modderpoeltjes vraagt iets meer souplesse, maar dat deert niet. We komen langs het hek, waar we ooit bij de voorbereiding op Valencia een groepsfoto maakten, toen in de sneeuw.

Het hek tijdens de voorbereiding op Valencia 2009

(vlnr) Gerwin, Ruud, Ben, Frank en Harry.

Bij de ‘Judithhoeve’ ren ik iets vooruit en pak ik opnieuw mijn Flipvideo voor nog een opname.
We lopen nu weer richting Oldenzaal. Wim, die herstelt van de griep, voor het eerst weer een stukje loopt begint zijn benen te voelen. Oldenzaal is echter weer in zicht en dat geeft de burger moed.
De duurloop was vandaag niet bijzonder lang, het ontwijken van de modder heeft wat kilometers gekost. De groep bleef hierdoor wel bij elkaar en de afstand was toch lang genoeg voor een lange duurloop. Als we bij Marc aankomen, zit er meer dan een halve marathon op. René besluit gelijk door te lopen en niet mee te gaan voor de brunch. De rest laat zich verrassen. Buiten hangt een Italiaanse vlag en iedereen zet zijn ‘vieze’ schoenen (!wat een stukje Haagse bos doet! )op de stoep.
'La Mama'Ilse staat in de keuken en er hangt een heerlijke baklucht. De tafel ziet er weer fantastisch uit en er is weer een grote variatie aan lekkernijen. Het is weer een heerlijke brunch. De laatste voor dit jaar.

Extra duurloop

Op deze zaterdag voor Kerst is er een extra duurloop ingelast. Helaas ben ik er niet bij, daarom doet Ben verslag.
Kort verslagje van onze duurloop van 24 december :
Juist met het vooruitzicht van de feestdagen, mochten we ervan uitgaan dat de belangstelling voor de duurloop van vandaag, de 24e december, enorm zou zijn.
Om 9 uur vanmorgen stonden we bij het Blikpunt tevergeefs te wachten op een invasie van deelnemers. De echte die-hards: Harrie, Jan Willem, Gerwin, Frank, Michel en Ben van de 11 Rome-lopers stonden onder prachtige loopomstandigheden te wachten. Astrid en Kim vonden de support zo noodzakelijk dat ook zij aan de start stonden.
Met zijn achten zijn we gestart voor een loopje van circa 2 uur. De stemming was prima en het tempo lag rond de 10,7 kilometer per uur.
We besloten om de huttenkloasroute te lopen in omgekeerde richting. Om er voor te zorgen dat we niet meer dan 2 uur zouden lopen, leek het ons een prima idee om het lusje in de route er uit te laten. Dit noemen we een zogeheten bewuste BB-actie. In de buurt van de Tankenberg begon Michel al over zijn blessure aan de knie. Voor de rest een teken dat zijn voordien afhaken aanstaande zou zijn. En na zo’n 6 kilometer gebeurde dat ook. Of de rest zich zorgen maakt of Michel voldoende trainingskilometers in de benen krijgt voordat het startschot in Rome klinkt, is een interne discussie, die we graag intern bespreken met hem erbij.
Opvallend was dat Astrid en Kim bijna gedurende de gehele route het leidende koppel was, af en toe geflankeerd door een van de heren. De zon scheen, de natuur lag er prachtig bij en het keuvel-gehalte was dan ook hoog.
Marc was er niet bij, zodat niemand zich zorgen maakte over drekkige paden en smerige schoenen. “Zo zie je alles” was het credo en smerige schoenen kregen we wel.

Het ging mis toen we van de Kruisseltlaan de Farwickweg in liepen. Op dat moment liepen Frank en Kim vooraan. Beiden kennen de Huttenkloasloop en zijn toch in staat om een contra-BB-tje te introduceren. Daar waar we rechts af moesten richting Wilmersberg, besloten zij om de Farwickweg te blijven volgen en zo de spoorbaan over te steken. Om beiden van deze omissie op de hoogte te stellen, was niet gemakkelijk. We zijn toen toch doorgelopen over het Hilgeholtspad (over drekkige wegen gesproken) en bij de stadsweg weer rechts te gaan om zo weer bij de Wilmersberg aan te komen en de normale route via de Koppelboerweg te vervolgen. Om niet in de stad te eindigen, zijn we de Wijnbergen naar boven gelopen. Dan ontstaat er toch bij deze en gene macho-gedrag en zo is er een wedstrijdje wie het eerst boven is. Het laatste stukje is dan zo bekend, dat dit echt rustig uitlopen is. Door zowel een BB-tje als een contra-BB-tje in de route op te nemen, waren we precies na 21 kilometer en 100 meter weer bij het startpunt beland.
Oh ja, de fout in de route lag aan Frank, aldus Kim. Zij had zeker gezegd dat we rechts moesten waar Frank links aanhield. Eigenlijk had ze dat niet hoeven te zeggen. Punt is dat we nu wel de halve marathon hebben gelopen.

Zo rond de kerstdagen blijkt het moeilijk een tijdstip te vinden waarop iedereen de duurloop kan of wil doen. Op zaterdag sta ik bijvoorbeeld in de winkel en tweede Kerstdag had ik reeds andere verplichtingen. Marc kwam met het voorstel voor een duurloop, hij vond hierin echter weinig gehoor. Zie hier zijn verslag.

2 de Kerstdag een verslag van Marc Olde Scholtenhuis

Als ik, gladiator Marcos bij het blikpunt aankom, blijkt er van de echte diehards niemand aanwezig te zijn. Waarschijnlijk zijn ze nog moe van hun loopje op zaterdag. Ik besluit om alleen de strijd aan te gaan en vertrek richting Rossum. Onderweg kom ik gladiator markus tegen en samen komen we tot de conclusie dat er echt niemand meer mee wil strijden, en gaan samen op pad. Zelfs zonder de hulp van kim en Astrid voelen wij ons STERK.
Wij willen niet onder doen voor de rest van de Romegangers en besluiten voor een halve marathon te vertrekken. 21,2 km is ons doel. Het loopt lekker, eigenlijk een beetje te hard voor een duurloop, maar straks in de arena moet het ook wel hard dus gaan we er voor. Het loopt lekker. Wij kijken continu om, maar zien geen medestrijders. Vermoedelijk durfden ze het gewoon niet aan en liggen ze nog in bed. Wij lopen over landgoed "het Singraven" en gaan van daaruit door het bos richting Beuningen. Mijn kuiten beginnen een beetje te verkrampen. Zou het komen van die twee flessen wijn van de eerste kerstdag? Op de Denekamperstraat rek en strek ik even, maar het verkrampte gevoel blijft. Wij lopen via Beuningen richting De Lutte, maar letten even niet op en lopen weer via Saron richting de Denekamperstraat. De teller staat al op 16,5 kilometer en daarom besluiten wij maar richting Oldenzaal te lopen. Weer kijken wij om, zou er nog iemand van die bikkels achterop komen. Helaas valt dat weer tegen, de stap van bikkels naar watjes is blijkbaar een kleine. Wij halen op het fietspad een paar klootschieters in, even kijken of er geen gladiatoren van ons tussen zitten die hebben besloten een ander sport te gaan beoefenen. Dit blijkt gelukkig niet het geval. Bij het blikpunt aan gekomen blijkt dat wij het weer voor elkaar hebben gekregen. Exact 21,2 km , de gladiatoren hebben weer een halve aan het lijstje toegevoegd. Groet van Marcos en Markus...

Terug

Egmond aan zee

Het is net na zeven uur als ik in mijn sportkleding richting Ben wandel. Vandaag staat de “Halve van Egmond” immers op het programma. Het weer is zeker voor de tijd van het jaar bijzonder zacht. De Graven-es is nog in diepe rust, slechts bij enkele huizen zie ik alweer licht. Ik bedenk dat dit mensen uit de zorg zullen zijn en waarvoor op dit tijdstip de plicht alweer roept. Bij deze gedachte ga ik even terug in de tijd. Werkend op de Losserhof, zat ik vaak voor half zeven al op de fiets, toen was het in januari toch een stuk kouder.
We gaan vandaag naar Egmond en rijden met drie auto’s. Ben is een van de chauffeurs en omdat dit op de route ligt zit ik bij hem in. Ben is druk in de weer om de spullen voor vandaag te verzamelen. Ik neem even plaats aan de keukentafel totdat hij klaar is. We vertrekken en pikken onderweg Wim op. Frank gaat vandaag niet mee, hij kwam er deze week achter dat hij een feestje van zijn moeder had en geeft hier heel begrijpelijk de voorkeur aan. Zijn deelname wordt ingenomen door Rene die dan ook bij Wim klaarstaat om mee te gaan. Voor Rene, die nog maar sinds een jaar hardloopt, wordt het de tweede halve marathon. Als eerste liep hij de Huttenkloas in een respectabele tijd van 1:40. Ook vandaag heeft er zin in. We rijden naar de carpoolplaats waar we de andere lopers zullen ontmoeten. Als we daar aankomen staat Marko al te wachten. Ook Jan Willem en Michel zitten bij hem in de auto. Vandaag was de verzorging van de brunch in handen van Marko en daarom verzorgt hij vandaag de lunchpakketten. Hij heeft het keurig geregeld en zet de kratjes waarin de pakketten zitten op straat. Iedereen neemt een tasje met lunchpakket uit een krat. Ondertussen is ook Mark aangekomen ( …en dit keer doel ik niet op zijn gewicht) en hij heeft Gerwin, Astrid en Kim in de auto. Het moet even gezegd, maar deze week is er een loper bijgekomen en dit is Gerben, de broer van Sjoerd ( maar dit is een grap voor insiders) Gerben loop vandaag mee met het startnummer van Gerwin. Als Astrid vraagt of we koffie in de auto hebben, blijkt plotseling het voordeel van meelopende dames. Ze heeft een paar extra thermoskannen meegenomen, zodat iedereen koffie heeft.

We gaan op weg naar Egmond. Na een half uur rijden slaat Marc plotseling af bij een tankstation. Zou hij vergeten zijn om te tanken? …Het blijkt de zwakke blaas van Jan Willem te zijn die deze stop noodzakelijk maakt. Na de pitstop vervolgen we onze weg.
Als we tegen 9,30u in Alkmaar aankomen, zien we bij de ijsbaan de bussen voor Egmond al klaar staan. Ondanks het vroege tijdstip staan er al veel mensen te wachten op een bus. We parkeren onze auto’s en lopen richting opstapplaats. De wind voelt hier toch een stuk kouder dan in Oldenzaal. Hoe zou het straks op het strand zijn? Michel heeft namens Exxellence de deelname aan de bedrijvenloop voor ons geregeld, maar gaf hierbij nadrukkelijk aan dat het vervoer voor eigen rekening was. We hebben nog geen buskaarten en die worden alsnog snel gehaald . Even later zitten we dan ook vrij snel in de bus die ons naar Egmond brengt.

In Egmond is het al een drukte van belang. Er staan overal hekken om de ongekende toestroom van mensen in goede banen te leiden. De laatste keer dat ik Egmond liep is zeker 22 jaar geleden. Toen kon je gewoon met de auto naar Egmond rijden. De loop was voor die tijd weliswaar groot, maar in niets te vergelijken met zijn huidige omvang. Het parcours ging toen eerst door het duinreservaat en pas in de laatste kilometers over het strand. Door de geweldige expansie van het evenement was men genoodzaakt het duingedeelte te verleggen en is er sinds enkele jaren gekozen om in de eerste kilometers van noord naar zuid over het strand te gaan. De laatste keer dat ik meeliep zat de temperatuur op 10 graden onder nul en stond er een noordwesten wind kracht 7. Je moest toen de laatste 7 kilometer tegen de wind over het strand. Na de wedstrijd viel de condens bevroren achter mijn nylon jack weg toen ik het uitdeed. Mijn bij kou altijd betraande ogen, hadden lichte bevriezingsverschijnselen, waardoor ik niets meer zag. De terugweg naar Oldenzaal was een ramp. Mijn ogen voelden aan alsof er een bus peper was ingestrooid. In de sporthal wachten we de start van de wedstrijd af. We zitten allemaal op de grond en dit voelt best goed. Langzaam maar zeker wordt het steeds drukker. Ik zie hier en daar ook mensen die ik ken, waaronder Jeanette. Het grappige is dat zij gelijk memoreert aan de tocht waarbij ik mijn ogen bevroren had. “Wat was het toen ontzettend koud he! “

We begeven ons naar het startvak. Voor vandaag heb ik mij voorgenomen het rustig aan te doen. Door de afgelopen weken een paar keer te hebben getraind op de nieuwe Triumph van Saucony kreeg ik last van de achillespezen. Dit nieuwe concept van Saucony lijkt voor mij in ieder geval niet te werken. Vandaag ga ik gewoon op mijn oude Elite en dat voelt goed. Aan Kim en Astrid vraag ik wat ze denken te lopen. De dames gaan voor 1.45u ofwel 5 min. per kilometer. “Of dit in Egmond haalbaar is?” Ik geef aan dat ik dat een mooi tempo vind en besluit met hen op te lopen. Marko, Gerwin en Rene willen ook weg op dit tempo.
Na het startschot verlies ik Kim en Astrid even uit het oog, maar weet dat ze ergens achter mij lopen. Voor mij zie ik Jan Willem lopen en besluit eerst wat opnames met mijn flip te maken. Iets verderop zie ik ook Gerwin lopen, de andere lopers zie ik niet. Ik besluit even aan de kant te wachten of ik de dames zie.
hoef niet lang te wachten en sluit me bij hen aan. Ondertussen zien we ook Marc op zo’n honderd meter voor ons lopen. De dames dromen hardop over de mogelijkheid om Marc voor het einde van de race te pakken. We lopen door Egmond, als we na het passeren van een aantal straten Marc plotseling nog veel dichterbij zien. Ik pak mijn flip de aansluiting te filmen. Marc pakt ons tempo op en we lopen richting strand. De opgang naar het strand is erg mul. Als je dit acht kilometer lang voor je kiezen krijgt dan heb je een probleem. Iets verderop ligt het strand er gelukkig gladjes bij. Het loopt voortreffelijk en je kunt je haast geen betere ondergrond wensen. De harde wind staat schuin in de rug en dit maakt het lopen bijzonder eenvoudig. Ik stel voor om het tempo iets te verhogen, de winst kun je nu immers pakken. De loop over het strand levert mooie plaatjes op. Dreigende wolken, met een doorbrekend zonnetje en de grote massa hardlopers, met op de achtergrond een onstuimige zee maakt Egmond wel heel bijzonder. We halen heel veel mensen in. Het tempo voelt voor mij als een eenvoudige duurloop. Marc, Kim en Astrid lijken het tempo bijzonder goed aan te kunnen. Er wordt zelfs gekletst onderweg. Na een kilometer of vijf op het strand geeft Marc aan toch iets meer moeite te krijgen. Zij hartslag is wat aan de hoge kant. Korte tijd laten we het tempo iets zakken, maar ongemerkt loopt het snel weer op.

Het strand

Het grote aantal toeschouwers geeft aan dat we het strand zo zullen verlaten. Het punt wordt in de verte gemarkeerd door vlaggen. Om van het strand af te komen moeten we weer door het mulle zand en ook de klim richting duin maakt het er niet makkelijk. De grote groep deelnemers wordt nu een wat smaller duinpad ingestuurd en dit maakt het erg lastig. Ons groepje valt uit elkaar. Bovenop het duin zie ik Kim op 50 meter voor mij, ik weet dat Astrid en Marc nog achter mij zitten en voel twijfel. Ik besluit de achtervolging op Kim in te zetten. Het is door het smalle duinpad en de vele lopers best lastig om haar weer in te halen, maar uiteindelijk lukt dit toch.
Als Kim mij plotseling voor zich ziet lopen begroet ze mij enthousiast. Ik vraag haar hoe het gaat en of het tempo goed is. Ze geeft aan niet te hard te willen en zoekt steeds het herstel in de vele kleine afdalingen. Na verloop van tijd slaan we linksaf en komen we op een fietspad van asfalt. Het lopen wordt weer eenvoudig. De wind krijgt in dit duingebied bijna geen vat op ons en we lopen ontspannen door. Door steeds kleine plaagstootjes uit te delen probeer ik Kim te prikkelen en haar tempo hoog te houden. Gelukkig is deze ‘vuurvreter’ daar wel gevoelig voor. We lopen door. Bij Kilometer 17 geef ik aan dat we straks nog wat extra gaan versnellen. Kim: ”Dat kan ik echt niet. Alles doet me zeer.” Aan haar antwoord hoor ik dat er nog wel meer inzit en blijf haar stimuleren. Op het duinpad maak ik nog een paar flipopnames en we lopen verder. Op ongeveer 2 kilometer voor de finish slaan we linksaf richting Egmond. Het pad gaat flink omhoog en is een echte kuitenbijter. Ik moedig Kim nog een keer aan om gas te geven, maar zij geeft aan dat de rem er op staat. Ondanks dat loopt ze toch goed door. In Egmond zien we een bordje met daarop de tekst nog 600 meter. Onze tijd op dat moment 1.37u. “Super Kim! Zie je die man met die Oranje muts. die kan je hebben” Kim:”Nee, ik kan echt niet meer”. Ondertussen zie ik haar gericht op die oranje muts versnellen. Het werkt! De finish in zicht, nog enkele meters te gaan, denkt ook de man met muts. …En Kim komt in 1:40u over de finish. Een dik PR! Even later komen ook Astrid en Marc over de finish. Allebei ook super gelopen en met 1:43 dik tevreden. We trekken snel een plastic poncho over onze bezwete lijven en lopen richting sporthal.
In de sporthal treffen we Marko en Rene, die allebei ook super gelopen hebben. Met 1:37 allebei een pr. Langzaam druppelt ook de rest binnen. Ik zie louter tevreden gezichten. Kortom Egmond, ons aangeboden door Exxellence, was zeer geslaagd. Als even later blijkt dat ook Michel de loop zonder blessure heeft uitgelopen kan de dag niet meer stuk. We vertrekken weer richting Oldenzaal. Op de terugweg stoppen we bij hotel “de Witte Bergen” om ter afsluiting een hapje te nemen en rijden nadien naar huis.
Terug

Bang voor modder?

Vandaag is het weer zondag en tijd voor een lange duurloop. Vandaag verzorgt Arthur het rondje en de brunch en vertrekken we om 8.30u vanaf zijn huis. Voordat ik vertrek, stuur ik een tweet over de geplande loop en stap vervolgens in de auto. Volgens het KNMI kregen we afgelopen nacht lichte vorst, maar het is niet echt koud geweest en ik hoef dus niet te krabben voordat ik in de auto stap.

Als ik tegen 8:20u bij Arthur aankom, blijk ik de eerste te zijn. Door het raam heb ik een goed zicht op de eettafel . Het is te zien dat ook Arthur zijn taak als gastheer uiterst serieus neemt , de tafel staat er keurig gedekt bij. Als ik even terugloop naar mijn auto om mijn flipvideo te halen, komen ook Jan Willem en Harry aangereden. Arthur biedt ons een kop koffie aan en ook die koffie vooraf lijkt een trend te worden. Het drinken van koffie past goed binnen de doelstelling, het trainen van vetverbranding is immers een van de doelstellingen van de lange duurloop. Cafeïne levert een belangrijke bijdrage bij het ‘aanzetten’ van die vetverbranding en de inname hiervan past dus goed in het plan. Langzaam druppelt iedereen binnen. Het is vandaag een grote groep, naast de niet Romegangers, Astrid, Kim en Rene is Jasper alias ‘Sjoerd’ vandaag ook mee. Jasper heeft zijn nieuwe Garmin 910 om en het moet gezegd, het is een prachtig en vooral super goed afleesbaar horloge.
Als iedereen de koffie opheeft vertrekken we voor onze duurloop. Het is prachtig weer en er is zowaar een klein voorjaarszonnetje. Arthur gaat voorop, hij heeft vandaag de leiding over dit 15 man grote peloton. Als ik even bij hem loop, blijkt hij te twijfelen over delen van het parcours. Bij inspectie bleken sommige bospaadjes deze week wel erg modderig. Arthur heeft wel nagedacht over alternatieven, maar vindt de modder zelf kennelijk geen probleem. Ik geef aan dat ik het ook geen probleem vind en wrijf mij bij de gedachte aan al die vieze schoenen al in mijn handen. We lopen richting Tankenberg. Op de Alleeweg komen we veel mountainbikes tegen die vandaag kennelijk een tourtocht hebben. De rode linten verraden de weg die deze fietsers te gaan hebben. Regelmatig moet onze, toch wel grote groep uitwijken om de groepjes ploeteraars voorbij te laten gaan. We gaan linksaf de Siemertweg in en steken dan rechtdoor het bospad in. Nu wordt duidelijk wat Arthur met modder bedoelt. Het pad voor ons, ziet er uit als een natte droom van een scharrelvarken. Grote plassen water, met veel , zeer zachte, glibberige modder. Uit ervaring weet ik dat het ontwijken van dit soort obstakels vaak niet veel uithaalt en besluit gewoon de kortste weg te nemen. Ik probeer behendig door de modder te lopen en voel hier en daar wat water mijn schoenen binnendringen. Het voelt geweldig en iets verder zie ik gewoon weer vaste grond. Daar aangekomen blijkt dat de andere lopers een andere gedachte hebben over deze natte sensatie. Om ‘droge’ voeten te houden verkiezen zij een moeizame weg door de bosjes en missen hiermee de sensatie van het plenzen door de modder. Met mijn flip leg ik het gestuntel door de bosjes vast.
We lopen verder richting Paasberg. Het voetpad bij de Daalhuisweg is het volgende obstakel. Het prachtige pad, de laatste jaren ook door de mountainbikes ontdekt , is door de sporen van het rubber van de vele bikes, rijk voorzien van blubber. We glijden en glibberen weer moeizaam naar boven. Ik probeer weer opnames te maken, maar als de groep voorbij is blijkt de camera niet aan te staan. Op de paasberg beginnen we aan de afdaling richting Popelierendijk. Het loopt hier weer wat eenvoudiger, maar ook hier blijkt de mountainbikeroute vandaag langs te gaan. Onze groep van 15 lopers, moet op dit smalle pad, dan ook regelmatig even wijken voor de ons tegemoetkomende mountainbikers.
Op de Populierendijk slaan we rechts af. Langs de kant zien we bordjes staan van de Huttenkloasloop. De route is nu helemaal bewegwijzerd en we bevinden ons ongeveer bij het 15 kilometerpunt van deze mooie loop. Onze eigen duurloop meet hier ongeveer 6 kilometer en we vervolgen onze weg.
Het begrip BB staat in onze groep voor afkortingen in de route. Vanmorgen werd het idee geopperd er nog een term bij op te nemen. Het zogenaamde ‘Veenhuisje”, verwijzend naar de eigenschap; wel een marathon willen lopen, maar er onvoldoende voor trainen. Michel is vandaag, ondanks een eerdere afmelding, toch van de partij. Blijkbaar heeft de groepsdruk toch een gunstige uitwerking op hem gehad. Mailtjes, van o.a. Marko, stimuleren hem blijkbaar toch. Michel geeft aan blij te zijn met zijn keuze om toch mee te lopen. Het lopen van Egmond vorige week en de duurloop deze week geven zijn duurvermogen toch een extra boost.
Via de Hakenberg lopen we richting Beuningerstraat. De meeste lopers zijn blij weer asfalt onder de voeten te voelen. Iets verderop slaan we rechtsaf de Beuningerveldweg in. Het zandpad ligt er hier goed bij. Ik verwacht, dat Arthur ons bij de Kampbrug zal trakteren op het pad langs de Dinkel, maar hij heeft blijkbaar andere plannen. De tocht gaat verder richting Dinkel. Het weer is nog steeds fantastisch en ik besluit maar weer eens wat vast te leggen op de flip. Iedereen loopt er nog fris en fruitig bij. Het respect voor onze dames begint ook weer te groeien. Met Astrid raak ik even in discussie over Reigers, wit of Zilver. Ik ben overtuigd van het bestaan van Witte Reigers en zij zegt dat het allemaal Zilverreigers zijn.

Ze bestaan; Witte- of Zilverreiger Astrid had toch gelijk

We lopen richting Lutterzand, we besluiten straks, net als tijdens de voorbereiding op Valencia een foto te maken bij het oude Twentse boerderijtje, waarvan we de naam op dat moment niet meer weten . Het ‘Jan Wesselinkshoes’ werd eerder ook al als fotolocatie gebruikt tijdens de voorbereiding op Valencia. De groep is duidelijk gegroeid. Als de groep richting Het ‘Jan Wesselinkhoes’ loopt raakt Arthur in lichte paniek. Hij begrijpt even niet waarom de groep niet de door hem aangegeven route volgt. We poseren kort voor het boerderijtje, maken een filmpje en laten Jesper met zijn I- Phone een foto maken. Nu is Arthur weer aan de beurt.

Jan Wesselinkhoes tijdens voorbereiding Valencia

Jan Wesselinkhoes tijdens voorbereiding Rome. Nu een duidelijk grotere groep

We lopen ‘Het Lutterzand’ in. Het gebied hier achter in ‘Het Lutterzand’ is prachtig. De jeneverbessen, hier in combinatie met heide, geeft het landschap een bijzondere uitstraling. Arthur heeft op dit punt schijnbaar meerdere mogelijkheden qua route en we zien hem even twijfelen. Ik hoor de andere mannen roepen ‘luister maar niet naar Ruud, want dat kennen we wel’ verwijzend naar een leuke route die ik vorig jaar aangaf, maar toen wel erg lang bleek te zijn. We lopen door het bos, een stukje langs de Dinkel en bij het Paviljoen verlaten wij dit prachtig stuk Twentse natuur. We naderen de Beuningerstraat opnieuw. Michel geeft aan dat hij nu wel voor een BB wil gaan, maar de route die hij kiest is langer dan de onze. Arthur weet hem te overtuigen van zijn misvatting, waarop hij besluit zich weer bij ons aan te sluiten.Via de Hanhofweg lopen we richting Oldenzaal. Tijdens een kort overleg met Arthur komen we tot de conclusie dat we niet het gewenste aantal kilometers halen en besluiten er nog een stukje bij aan te plakken. We nemen daarom links het Peulkespad. Een deel van de groep, heeft haar zinnen echter al op de terugtocht gezet en besluit toch de kortste weg te nemen. Via “De Lutte” lopen ‘de Diehards’ richting ‘Wilmersberg’ en vervolgen we onze weg door de Rodedenderonlaan. We lopen via de “Engelse tuin” en gaan door de Potskampstraat weer richting Arthur. Als we op de Bentheimerstraat aankomen staat de teller op bijna 27 kilometer. We hebben onze doelstelling gehaald. Arthur heeft samen met zijn vrouw alles uit de kast getrokken om ons van een heerlijke brunch te voorzien en die laten we ons smaken. We zitten nog even gezellig bij elkaar en keren dan weer huiswaarts. Het was weer een zeer geslaagd evenement.
Terug

Vasse

Vandaag moet ik vroeg op. Het is tijd voor de wekelijkse duurloop. Vandaag hebben Jan-Willem en Harry de organisatie in handen en het rondje staat voor vandaag in Vasse gepland.
We verzamelen ons tegen 8.00u bij het Blikpunt, om dan gezamenlijk naar ‘de Watermolen van Bels’ in Vasse te rijden. Astrid en Kim zijn er vandaag niet bij, ook Gerwin heeft zich afgemeld. Het is even onduidelijk waar Marc en Michel zijn, maar als zij er tegen 8.10u nog niet zijn, besluiten wij maar te rijden.
Het weer is vandaag wat frisser dan vorige week. Het is bewolkt en er staat een koude wind. Als we tegen 8.30u in Vasse aankomen, zien we ook Michel, die blijkbaar op eigen gelegenheid is gereden. Ook Marc blijkt reeds bij de parkeerplaats te staan.
Nu iedereen er is, vertrekken we voor onze tocht. In eerste instantie voelt mijn lopen nog niet goed, het voelt wat stijfjes en ik heb een beetje het gevoel van na een avondje stappen. Het eerste stukje gaat over een redelijk verhard pad, maar al gauw ervaren we ‘de schoonheid’ van dit landschap. De omgeving is prachtig, het Twentse coulisselandschap spreekt tot de verbeelding, maar de onverharde paden dwingen ons tot uiterste concentratie. Zand, karrensporen, heidevelden, boomstronken en andere oneffenheden vragen het uiterste van onze motoriek.
Als we door onze gids ‘dwalend’ over een heideveld gestuurd worden, vraag ik me af hoe goed hij hier de weg kent. Gelukkig komen we snel weer op een pad en komt het vertrouwen een beetje terug. We lopen met een bochtje terug naar de plek waar we vijf minuten geleden ook al langs kwamen. Plotseling lijkt Rene niet mee te komen. Ik begrijp eerst niet wat er aan de hand is, maar even later blijkt het zijn knie te zijn. Rene geeft aan terug te willen lopen, waarop we besluiten hem naar de plaats van vertrek terug te loodsen.
Terwijl we terug lopen, geven ook Jan-Willem en Michel aan 10 kilometer wel voldoende te vinden, Wij gaan hierop op zoek gaan naar een nieuwe term voor deze manier van ‘uitstappen’. Omdat het bij Jan-Willenm en Michel om IT-ers gaat, komen we al snel met de afkorting IT-je ,ofwel :‘ingekorte training’. We lopen terug en zetten het groepje af, maar nu blijkt Michel opnieuw over karakter te beschikken. Hij besluit, tijdens het uitzwaaien van de andere twee lopers, toch nog een stuk mee te lopen.
De toch gaat verder over heuvels, zandverstuivingen, langs ‘de koel’ en vele grafheuvels. langs ‘de koel’ en vele grafheuvels. We lopen langs een prachtig, idyllisch in de bossen verscholen boerderijtje. Het blijkt het geboortehuis van Harry te zijn. Toch bijzonder om als kind in deze omgeving op te groeien.
De ondergrond is soms behoorlijk ruig en rijkelijk voorzien van modder. Ik merk aan onze mannen dat dit landschap meer dan gebruikelijk van ze vraagt. Als Ben dan aangeeft , 20 kilometer wel ver genoeg te vinden, stel ik voor op een iets gematigder tempo te lopen. Dit idee vindt een enthousiast onthaal en we lopen ‘rustig’ verder. Michel is nu op het punt aangekomen dat ook hij afscheid van de groep neemt (respect, misschien krijgt het 'Veenhuisje'toch nog een andere betekenis!).
We lopen in de buurt van de watertoren als Harry nog een leuk weggetje weet. Het pad wordt langzaam smaller en vooral drassiger. Wij gaan er tot hier vanuit dat dit snel beter wordt, maar de drassigheid neemt alleen maar toe. Evenals vorig week zijn we genoodzaakt door de bosjes te lopen. Heel even probeer ik me niets van de modder aan te trekken, maar als ik tot mijn knie in het water zak, besluit ik ook maar voor de bosjes te gaan. Het modderpad van Arthur vorige week is in vergelijking tot dit pad een asfalt weg. Het is vandaag de ‘hemel’ voor een scharrelvarken, maar een ‘hel’ voor onze lopers. Moeizaam verplaatsen we ons langs deze modderpoel, we slalommen over droge stukjes, springen over de blub en struinen door de bosjes. We hebben de grootste moeite, voor zover dit al lukt, onze voeten droog te houden. Het ‘gewone’ zandpad dat volgt, voelt dan ook als een bevrijding.
We lopen weer richting Hooidijk, het asfalt voelt super. In de verte zien we Vasse liggen en weten dat daar ons eindpunt lonkt. Harry slaat echter opnieuw linksaf een zandpad in. Wetend dat Harry in Oldenzaal elke oneffenheid vervloekt, verbaas ik mij over zijn keuze. We lopen over een smal pad en zijn door de modder opnieuw genoodzaakt naar het weiland uit te wijken. We worden ingehaald door een stel motorcrossers, die hier het summum van hun hobby vinden.
We naderen Vasse en lopen met een omtrekkende beweging richting Bels. Het is hier prachtig, we voelen de vermoeidheid, onze benen doen pijn en we smachten naar het eindpunt. We lopen over een smal pad richting watermolen, voordat we bij de watermolen arriveren, maak ik nog een opname met mijn flip.
In het restaurant is de tafel reeds gedekt, we genieten opnieuw van een heerlijke brunch, deze is rijk voorzien van allerlei Twentse lekkernijen en wordt ons aangeboden door Harry en Jan Willem. Dan komt Rene plotseling met een leuke verrassing. Hij geeft ieder van ons een fles wijn, omdat hij, zonder deel uit te maken van de marathonclub toch wekelijks met ons meeloopt.Laten we hopen dat hij er volgende week ook weer bij is! Zijn gebaar wordt door iedereen zeer op prijs gesteld.
Het is inmiddels al middag en ik heb nog andere verplichtingen. Ik besluit daarom met Marc vroegtijdig te vertrekken van deze zeer geslaagde duurloop.

Terug

Bijna allemaal asfalt

Deze week had mijn vrouw Sara gezien. We wilden dit niet onopgemerkt voorbij laten gaan en hadden daarom een zaaltje geregeld voor een feest. Het werd een gezellig feestje. Een van de verrassendste hoogtepunten op de feestje, was het optreden van onze dochter Lotte. Voor het eerst liet zij anderen dan haar huisgenoten, genieten van haar muzikaal talent. Een echt kippenvelmoment! Op dit feest waren ook de dames en heren uit de voorbereidingsgroep van de “maratonnadiroma” aanwezig. Als ik tegen 3.00u naar huis ga, heb ik dan ook voldoende bier gehad om lekker uit te slapen. Over een paar uurtjes moet ik echter al opstaan voor onze lange duurloop. Die duurloop is weliswaar voor de gelegenheid een half uurtje later dan normaal, maar toch.
De wetenschap dat ik er weer vroeg uit moet, bezorgt mij een zekere onrust. Vanaf 6.15u ben ik al wakker en lig ik naar het plafond te staren. Tegen 8.00u sta ik op. Omdat ik weet dat mijn hardloopkleding aan de waslijn hangt, loop ik in mijn onderbroek naar beneden. Ik pak een rugzak met wat droge kleding voor de brunch en neem ook een paar gelletjes mee. Het gebruik van gelletjes in de duurloop moet ik nu toch gaan oefenen, zodat ik weet dat ik ze straks tijdens de marathon ook verdraag. Ook mijn flip en telefoon gaan in de rugzak en nadat ik het ontbijt op heb, vertrek ik richting Ben.
Buiten is het fris, het vriest een beetje, maar de ernstige kou die voorspelt is, voel ik nog niet. Als ik begin te joggen, voel ik een lichte hoofdpijn. Het gebrek aan slaap en de consumptie van net iets teveel bier eist hier zijn tol, maar ik loop het er wel uit.
De organisatie is vandaag in handen van Ben en de loopafstand van mijn huis naar het huis van Ben is slechts 700 meter. Als ik daar aankom, zie ik dat ik niet de eerste ben. Frank, Wim, Rene, Astrid,Marko, Gerwin en natuurlijk Ben zijn ook al aanwezig. Even kijken wie er nog niet zijn, maar als ik naar buiten kijk, zie ik ook Jan-Willem en Harry aankomen. Arthur is er vandaag niet bij, want hij staat ergens op de lange latten en Marc slaat vandaag wegens kuitklachten over. Het is alleen Michel die nog ontbreekt, maar ik hoor Ben ondertussen al zeggen dat ook Michel eraan komt.
Als de groep compleet is, maken we ons op voor het vertrek. Als Michel zijn lange broek uitdoet en in korte broek klaarstaat, ontstaat er grote hilariteit. “Michel, met deze temperatuur in een korte broek?” “Ha, ha, ha ha.” Michel laat het geheel rustig over zich heenkomen en kijkt ietwat verbaasd naar onze reactie. Dan trekt ook Astrid haar pant uit en …..blijkt dat zij er ‘gelukkig’ een lange tight onder heeft.
Onder aanvoering van Ben vertrekken we voor ons rondje. Respect, want deze ‘oude man’ heeft het rondje van vandaag, dat 30 kilometer gaat tellen, gisteren op de fiets uitgezet. Wij zijn benieuwd naar het parcours. Naar aanleiding van vorige week heeft hij namelijk gezworen dat het rondje van vandaag uit louter asfalt zou bestaan.

Het Rondje

De route die we lopen lijkt eerst erg veel op onze eerste duurloop voor Rome. We lopen richting Hulsbeek en vanaf het Hulsbeek richting Deurningen. Michel wil vandaag proberen het hele stuk te lopen en hij lijkt hierin redelijk vastberaden. Voor Rene gaat het vandaag nog niet echt goed. Vorige week moest hij stoppen vanwege pijn in de knie en deze blessure is nog niet geheel verdwenen. Als we op de Hengelosestraat komen, besluit hij huiswaarts te keren. Is de progressie die hij het afgelopen jaar had dan toch te veel geweest? Tijdens het lopen zie ik wel een kleine instabiliteit in zijn knie en spreek af deze week even naar zijn looppatroon te zullen kijken.
Wij lopen verder richting vliegveld. Met Astrid heb ik het even over mijn broer Marcel, die zij gisteravond op ons feestje zag. Ze bleek hem te kennen,omdat ze tijdens haar studie stage op zijn afdeling had gelopen. Wat is de wereld toch klein.
Als we richting Lonnekerberg lopen, komen we op een zandpad. “Ben, de route zou toch over asfalt gaan?” Ben:”jullie moeten beter luisteren, ik zei bijna helemaal over asfalt.”
We vervolgen onze weg, we lopen langs “Het Smulders” als ik even een sanitaire stop maak. De groep loopt ondertussen door en ik moet even later gas geven om de groep weer bij te halen. Het valt me dan op dat Jan-Willem achter blijft. Als ik even bij hem loop, geeft hij aan dat het niet zo lekker loopt en dat hij op de Enschedesestraaat voor een ‘ IT-je’ kiest.
Op de Enschedesestraat nemen we afscheid van Jan Willem en steken wij door richting ‘Sybrook’. Astrid loopt er nog steeds fris en monter bij. Het wordt vandaag haar langste duurloop ooit en daarmee oogst zij respect bij alle kerels. Als ik even later met Michel spreek, geeft hij aan dat hij zijn knie voelt en waarschijnlijk toch iets eerder afhaakt. We lopen op de Veendijk richting Haagse bos, we hebben inmiddels 18 kilometer gelopen, als Michel bij de Wiggerbosweg zijn IT-je pakt.
Wij vervolgen onze weg richting Haagse bos. We passeren opnieuw het inmiddels bekende hek en lopen richting Judithhoeve. Op de Lossersestraat slaan we eerst linksaf en steken dan over. Als we op het Lossersvoetpad lopen, mijmer ik even over de tijd dat de A1 hier nog niet lag. In deze omgeving liep ik mijn eerste lange duurlopen, dwalend over de vele bospaden die ongekende combinaties in zich hadden. Het gebied, met modderpaden, waarin je soms tot je knieën verdween, was ideaal om lekker te raggen en af te zien. Toen de A1 door dit prachtige stuk natuur werd aangelegd werden al deze routes afgesneden en word je nu beperkt door slechts enkele kunstmatige overgangen in de vorm van viaducten en wildtunnels.
Op de Postweg slaan we rechtsaf richting ‘Boerskotten’en steken vervolgens ter hoogte van Haermansweg linksaf en pakken dan de Harinkweg richting Oldenzaal. We hebben nu 24 kilometer gelopen en als ik om me heen kijk, zie ik dat het zo hier en daar al begint te tekenen. Het tempo wordt scherper in de gaten gehouden en men verlangt inmiddels naar de brunch. Plotseling duikt Wim de bosjes in, aan zijn rondtrekkende bewegingen te zien is hij niet alleen op zoek naar een boom. We lopen rustig door en keren naar een paar honderd meter om te zien waar hij blijft. Als hij zich, zichtbaar opgelucht, weer aansluit lopen we verder.
Via de Koppelboerweg en Haerstraat komen we op de Bentheimerstraat. We steken over en pakken de Tankenbergstraat. Astrid loopt nog steeds goed mee, ze geeft wel aan dat de benen zwaar gaan voelen. Op de Overesweg komen we weer een van de stukjes ‘geen asfalt’ tegen. Het pad is bevroren en de oneffenheden maken het lopen, zeker na zo’n 25km, lastig. We steken de Denekamperstraat over en vervolgen onze weg via de Bekspringweg. Ik voel me nog steeds goed. Ook mijn achillespees, die ik eigenlijk steeds wel een klein beetje voel, houdt zich goed. We lopen via de parallelweg richting Weerselo. De groep begint nu wel een beetje naar het eindpunt te snakken en ook in mijn hoofd zit al een ‘fata morgana’ van al het lekkers dat Ben en Bertie ons straks voorschotelen.
Via de Wieldraaierlaan lopen wij de wijk weer in. Het 30 kilometerpunt wordt bereikt en hier kust Astrid, in navolging van Marc, traditioneel de grond. Helaas ontgaat mij dit moment, bovendien is ook de energie uit de batterijen van mijn flip onvoldoende om hiervan nog iets vast te leggen.
Bij de familie Keizers heeft Bertie gezorgd voor een rijk gedekte tafel. Jan-Willem was al eerder gearriveerd en staat op ons te wachten. Onder de carport strekken wij eerst nog even onze geteisterde ledematen en gaan vervolgens naar binnen. Michel is er nog niet, hij is blijkbaar eerst naar huis om te douchen. We schuiven aan voor deze overheerlijke brunch en laten ons de traktatie heerlijk smaken.
Als ik weer in de benen kom, voel ik de nodige stijfheid in mijn benen. De terugweg naar huis verloopt dan ook minder soepel, maar het was weer een fantastische ervaring. Als ik thuis Twitter check, zie ik dat het volgende week in Apeldoorn extreem koud gaat worden, maar volgende week meer hierover…

Terug

Extra duuloop

Omdat niet iedereen morgen meeloopt in Apeldoorn besluit een klein groepje op zaterdag te lopen. Astrid doet verslag.

Zaterdagochtend 8.45u
De eerste lopers druppelen huize Olde Scholtenhuis binnen, waar de koffie al klaar staat. Maarten loopt vanochtend ook mee, want hij is aan het trainen voor de Marathon van Barcelona. We (Jan-Willem, Kim, Marc, Maarten en Astrid) zijn vandaag met een klein groepje, omdat veel mensen morgen naar Apeldoorn gaan.
Om 9.05 roept Marc dat we nu echt weg moeten. Langzaam en met een beetje tegenzin, vanwege de kou, lopen we naar de voordeur. Gelukkig is er geen wind en na tien minuten begint iedereen warm te worden. Marc heeft in Google Maps een route uitgestippeld en vol vertrouwen lopen we richting Losser. Voorbij Losser slaan we linksaf en lopen we een stuk langs de Dinkel. Het landschap ziet er prachtig uit! Alles is wit en er vliegen drie grote zwanen over. Zelfs Kim wordt er even stil van! Onze route loopt verder langs De Oelermars (vogelgebied) en het klooster in Duitsland. Voor velen een nieuwe route of mooie herinneringen aan de Gildehaus-Dinkelroute. Volgens Google Maps moesten we nu ergens linksaf slaan. Dus kiezen we voor een mooi boerenweggetje langs de weilanden. Na 500 meter komen we uit bij een mooi huis! Helaas blijkt de weg hier op te houden. Dus lopen we weer terug naar de grote weg.
Op de terugweg komen we minimaal vijf bordjes tegen met teksten als: Eigen weg, Privé, Geen toegang, Hier waak ik. Gelukkig lag het onderwerp van die laatste net even te slapen. En eindje verderop kunnen we gelukkig wel links. We zijn bijna twee uur onderweg en Astrid gaat wat harder lopen. Ze had namelijk vrij duidelijk aangegeven dat ze maximaal twee uur kon lopen. Ze zag haar planning voor de hele dag al in het honderd lopen. Maar goed dat was natuurlijk de schuld van Google Maps! Het tempo blijft er goed in en iedereen kan goed meekomen. Dus vandaag geen it’jes, BB’tjes of Veenhuisjes. We komen weer op bekend terrein en lopen langs het Arboretum in de Lutte. We nemen de Boerskotten nog even mee en komen dan na 27,4 kilometer (straat op en neer) weer bij huize Olde Scholtenhuis uit. Maarten loopt nog een klein rondje extra, want hij had vandaag 30 kilometer op de planning staan.
Na het vocht gehalte weer op peil te hebben gebracht, stappen we weer op de fiets of in de auto. Een goed begin van het weekend!

Het Rondje

Terug

Tegen beter weten

Tegen beter weten in… Vorige week liepen we een prachtige duurloop onder leiding van Ben. De duurlopen gaan een steeds serieuzer karakter krijgen nu de marathon in ras tempo nadert. De afstanden komen nu steeds in de buurt van de 30 kilometer en ons duurvermogen verbetert met grote schreden. Die lange duurlopen vragen natuurlijk om een goed herstel en dat betekent dat je de maandag iets meer rust moet nemen. Voor een optimaal effect van onze trainingen werd vorige week dan ook besloten de tempoduurtraining, van de maandag naar de dinsdag te verplaatsen. Op deze manier kunnen we net iets beter herstellen van de lange duurloop op zondag.

Afgelopen dinsdag liep ik daarom mee met een training van 4 keer 10 minuten. Ik voelde mij goed uitgerust en besloot daarom op mijn schoenen met 8 mm. hak te lopen. Ik weet dat deze schoenen een iets hogere belasting op mijn achillespees geven, maar ze lopen ze fantastisch.
Deze avond voel ik tijdens de derde interval een vermoeid gevoel in mijn kuit. Ik negeer het, omdat het me niet uitkomt en kan goed doorlopen. De training verloopt verder soepel en ik ga voldaan naar huis. Als ik diezelfde avond mijn hond uitlaat, merk ik dat het toch een te grote belasting was, mijn achillespees/kuit voelt stijf. Dit gevoel blijft ook de volgende ochtend bestaan en dat baart mij zorgen.
De volgende dagen neemt de pijn vlot weer af, ik laat me door Giaccomo, een sportmasseur die spreekuur in de winkel houdt, masseren. Hij constateert een hoge spierspanning, maar zijn massage doet wonderen.

Op vrijdagavond loop ik tijdens de training van de loopschool op en neer naar De Lutte. De kuit voelt nog steeds wel wat gespannen en ik twijfel over de deelname aan de Midwintermarthon in Apeldoorn die voor aankomende zondag gepland staat.
Als ik mij zaterdag in de winkel nog een keer laat masseren, krijg ik toch weer voldoende vertrouwen om de wedstrijd op zondag aan te gaan.

Het is zondagochtend 9.30u als Gerwin met zijn auto voor de deur staat. Samen met Ben en Frank rijden we vandaag naar Apeldoorn. Harry rijdt samen met Marko en Wim en we treffen elkaar bij het benzinestation op de A1 . Het is deze week erg koud geweest, op de radio wordt alweer druk gespeculeerd over het al dan niet doorgaan van de Elfstedentocht. Afgelopen vrijdag heeft het in een groot deel van Nederland gesneeuwd, maar daar bleven wij grotendeels van verschoond.
Als we richting Apeldoorn rijden, wordt de omgeving steeds witter. De zon schijnt en het heldere licht in deze vrieskou geeft het landschap iets speciaals. Welke kleding we vandaag moeten dragen lijkt de grootste vraag in de auto te zijn. Draag je een jack of een trui? Doe ik een muts op en draag ik handschoenen? En voor mij ligt er dan nog de vraag: draag ik een bril? In het verleden heb ik al vaak geconstateerd dat mijn ogen slecht tegen de vrieskou kunnen als ik op tempo loop. Ik lijk hier veel meer last van te hebben dan anderen en vermoed dat het te weinig knipperen met mijn ogen de oorzaak is.

Als we in Apeldoorn aankomen weten we eigenlijk niet welke afslag we precies moeten hebben. Harry rijdt achter ons en we besluiten maar even te stoppen voor een kort overleg. Gelukkig is Wim goed op de hoogte met de infrastructuur van Apeldoorn en neemt hij de leiding.
Het duurt niet lang voordat we het transferium hebben gevonden. We parkeren de auto’s en kunnen onmiddellijk met de bus mee. Als we even later bij Orpheus aankomen, is het een drukte van belang. Vorig jaar liepen we de 18km en die vertrekt vroeger, maar het evenement is nu al in volle gang, het vinden van een goede plek blijkt nu lastig. De gereserveerde ruimte van de Achmea bedrijvenloop waar we vorig jaar stiekem gebruik van maakten , wordt nu streng gecontroleerd. Wij zoeken daarom maar een plekje in de overvolle zaal. Terwijl wij nog een geschikt plekje zoeken, komt Marko plotseling met de mededeling dat er ergens een achterdeurtje is. Wij volgen Marko en komen inderdaad in de gereserveerde zaal. Er is voldoende ruimte en wij pakken dezelfde plek als vorig jaar.
Iedereen begint met de voorbereiding op de wedstrijd, gelletjes, handschoenen, mutsen, ondergoed en niet te vergeten vuilniszakken. De vuilniszakken zijn weer geprepareerd tot handige isolatiejacks, die ons straks in het startvak warm houden. Tegen 11.45u begeven we ons naar buiten. Ben, Marko, Gerwin, Wim en Frank lopen naar statvak B, Harry en ik hebben een plaatsbewijs voor startvak A.
In het statvak lopen Harry en Ik nog een beetje in. Het betreft een wedstrijd over 27 kilometer en als je straks rustig start, hoef je nu niet heel erg goed opgewarmd te zijn. Tijdens het inlopen tref ik Peter, een loper uit Enschede die ik ken. Harry, Peter en ik spreken met elkaar af om straks samen op te lopen.

Het startschot klinkt, de massa komt langzaam op gang. Ik loop in de stroom mee en probeer het tempo rustig te houden. Ik denk dat Peter en Harry achter mij lopen, maar als ik omkijk. zie ik ze niet. Het tempo voelt gemakkelijk, ik concentreer me op mijn pasfrequentie. Als ik doorkom op de eerste kilometer zie ik 4.34 op mijn Garmin. Wel iets sneller dan het plan. Ik loop geconcentreerd door. We lopen richting Berg en Bos. Het weer voelt goed en van de kou heb ik geen last. Handschoenen had ik al niet aangedaan, maar ook de muts gaat zelfs te warm voelen. Ik besluit deze toch op te houden.
Het parcours komt me bekend voor. We volgen de route die we ook vorig jaar liepen bij de 18 kilometer. Het valse plat op de J.C. Wilslaan, komt nu niet onverwacht. Ik zie mijn tempo wel wat teruglopen, maar loop er ontspannen tegenop. Tijdens het klimmen voel ik mijn kuit en dit baart mij zorgen. Ik concentreer me weer op mijn pasritme en dat geeft ontspanning.
We passeren Hoog Soeren en nu volgt er een lange afdaling. Ik vraag me af of Harry bij mij in de buurt loopt, maar ik zie hem nergens. Het lopen voelt super, terwijl ik mij op andere lopers concentreer gaat mijn tempo steeds omhoog. Het is lastig om niet met deze lopers mee te gaan, maar ik heb een ander plan. Het mag niet te hard vandaag. Dus laat ik mij weer afzakken.
Bij het kilometerpunt 13 zie ik Gea Siekmans lopen. Gea loopt, naar later blijkt op de eerste plek in de marathon. Gea loopt een klein stukje met mij op, maar blijkbaar ligt mijn tempo net iets te hoog. Het lopen gaat nog steeds fantastisch als we over een paar bospaden lopen. Ik voel dat het parcours weer langzaam stijgt en op kilometer 15 pak ik, bij de verzorgingspost een kop lauwe thee. Heerlijk!
Het bospad loopt verder richting Amersfoortseweg, het klimmen gaat zijn tol eisen. Langzaam komt de pijn in mijn rechter kuit terug. Ik merk dat ik me super moet concentreren om goed door te lopen. Als we de Amersfoorsteweg opdraaien, laat ik mijn tempo wat zakken. Ik merk dat ik moeite heb met mijn looppas. Elke keer als ik op mijn rechter voet land voel ik een doffe pijn tot in mijn knie. Opnieuw concentreer ik mij op mijn loopbeweging. Ik zie een busje van de organisatie en overweeg deze te roepen, maar als het busje nadert, besluit ik door te lopen. De Amersfoortseweg is lang, heel lang. De ijzig koude wind staat recht van voren en je loopt hier in de schaduw. Het einde van de weg is nog niet in zicht en ondertussen word ik steeds vaker ingehaald door andere deelnemers. Het lange stuk vals plat doet mijn kuit geen goed. De koude wind blijft onveranderd aanwezig en geselt mijn toch al niet al te stabiele mentale toestand. Ik voel spanning op mijn ogen, …had ik maar een bril opgedaan. De pijn in de kuit blijft en ik merk dat hij mij geleidelijk sloopt. ‘Door blijven lopen, niet opgeven’ is alles wat ik denk. Aan deze weg lijkt geen einde te komen, ik concentreer me op het lange lint van lopers en probeer een goede cadans te vinden. Ik heb bijna het hoogste punt bereikt en verheug me op het stukje afdaling dat komen gaat.
Als ik de Amersfoortseweg verlaat , hoor ik achter mij iemand aankomen. Het is Harry, “hé Vlutters, hoe gaat het?”. Ik zeg dat mijn kuit opspeelt en dat ik rustig uitloop. Harry loopt in vlot tempo door. Ik weet niet of het tussen de oren zit, maar nu ik dichter bij de finish kom, lijkt het lopen steeds lastiger te worden. De pijn in mijn kuit verstoort mijn loop danig en ik snak naar het eind. Dan komt ook Marko aan mij voorbij. Hij oogt fris en trots. Ik zie enige twijfel bij hem om mij zo voorbij te gaan, maar als ik zeg dat hij door moet lopen, vertrekt ook hij met grote vaart. Ik worstel door. We komen weer op de Amersfoortseweg, de finish lonkt, maar is nog niet in zicht. Smachtend kijk ik uit naar het finishdoek, maar wat is dat laatste stuk nog lang. Toeschouwers proberen me enthousiast naar de finish te klappen, maar hun gejuich laat me koud. Ik wil alleen maar stoppen. Daar is eindelijk het doek , nog voor de eindstreep ga ik over in een wandelpas.

Na de finish staan Harry en Marko enthousiast over hun prestatie te wachten. De organisatie heeft voor dekens gezorgd en deze warme mantel wordt met genoegen aanvaard. Gezamenlijk lopen we terug naar Orpheus om in de behaaglijke ruimte te wachten op de andere deelnemers van deze mooie, maar voor mij barre tocht.
De andere mannen laten niet lang op zich wachten en komen enthousiast over hun prestatie binnen. De tijden zijn goed en dit schept verwachtingen voor de marathon, ook Ben’s verwachting schuift nu op richting de 3 uur 45.

De Asselronde

Even later pakken we de bus naar het transferium en gaan op zoek naar onze auto. Mijn kuit voelt niet goed, ik heb grote moeite met wandelen. Ik overpeins de dag en vraag me af, waarom ik vandaag aan deze wedstrijd meedeed. Eigenlijk had ik beter moeten weten, had ik maar…

Er rest mij slechts één vraag “Zal mijn kuit voldoende herstellen om in Rome te kunnen lopen?”

Uitslagen Asselronde inwoners Oldenzaal

StNr Naam Woonplaats Onderdeel Netto tijd
2534 Harry Reinders Oldenzaal Helicon Asselronde 2:04:10
2957 Marco Lansink Oldenzaal Helicon Asselronde 2:06:15
2462 Ruud Vlutters LAAC Twente Helicon Asselronde 2:08:17
2506 Gerwin Jansen Oldenzaal Helicon Asselronde 2:10:42
3405 Frank Wolbers Oldenzaal Helicon Asselronde 2:16:46
3770 Jacobien Kracht LAAC Twente Helicon Asselronde 2:24:50
2775 Ben Keizers Oldenzaal Helicon Asselronde 2:26:00
2678 Wim Cobbenhagen Oldenzaal Helicon Asselronde 2:26:02
3597 Benno Benneker LAAC Twente Helicon Asselronde 2:29:47
3714 Ans Waleczek Oldenzaal Helicon Asselronde 2:59:48
3699 Ria Meijerink LAAC Twente Helicon Asselronde 2:59:49
6336 Ben Hofland Oldenzaal Hollander Techniek Mini-Marathon 1:38:44
6296 Maarten Christenhusz Oldenzaal Hollander Techniek Mini-Marathon 1:48:44
10066 Robbin Cornegoor Oldenzaal Achmea health Centers Acht van Apeldoorn 35:25
10035 Harold Heutink Secans Achmea health Centers Acht van Apeldoorn 47:14

visjes

Na de deelname in Apeldoorn vorige week ben ik nog niet weer in staat om hard te lopen, sterker nog, wandelen is nog steeds moeilijk. Een onwillige kuitspier belemmert mijn lopen behoorlijk en elke stap is nog steeds pijnlijk. Het zal nog zeker een week duren voordat ik weer in staat ben een duurloopje te doen. Vandaag voor mij dus geen lange duurloop. De zondagochtend wordt weer ouderwets aan het gezin besteed en dat is eigenlijk ook wel een keertje leuk. Vandaag is de organisatie van de duurloop in handen van Gerwin. De groep vertrekt tegen 8.30u vanaf zijn huis. De voorbereiding op Rome begint zoals hieronder te lezen is, steeds meer op het verhaal van de ‘zeven visjes’ te lijken. Er lijkt nu wel wekelijks ‘een visje ‘ af te vallen. Zoals gezegd ben ik een van die ‘visjes’ en daarom doet Ben verslag.

Slijtageslag

Zondagmorgen 12 februari 2012 gaat om 7.30 uur de wekker. Opstaan, koffiedrinken, twee boterhammen mee en dan aankleden in drie lagen (thermohemd, shirt en jasje), muts op en handschoenen aan en dan vertrekken naar Gerwin die vandaag een tocht heeft uitgezet van maar liefst 34 kilometer. Tegen 8.30 uur was de club verzameld. Noemenswaardig is dat Marc alvast van uit zijn huis is komen lopen om zo toch nog wat extra meters te maken. Dat is dan enkele reis toch 500 meter. Chapeau dus voor Marc (van wie zou hij dat hebben geleerd: Wim?). Zoals altijd stuurt de organisator van het loopje op de zondag vooraf een mail wie er allemaal mee komt lopen. Jan Willem was verhinderd, Frank verkouden en Ruud is geblesseerd, of net niet, maar Apeldoorn heeft zijn sporen op hem wel nagelaten.

Ja, de laatste lootjes voor de marathon op 18 maart in Rome wordt zo langzamerhand wel een slijtageslag. Alleen de sterksten gaan nog volle pond. Zo vertrokken we, en dat zijn Wim, Gerwin, Harrie, Marc, Marco, Michel, Arthur en Ben om half negen vanaf de Enschedesestraat na een kop koffie richting Enschede. Bij het Vos-huis liepen we eigenlijk weer terug richting de boerskottenlaan. Desgevraagd gaf Gerwin aan dat hij dit extra lusje moest inbrengen om zo toch aan de kilometers te komen.

Via de Boerskotten liepen we richting De Lutte op over het algemeen prima paden. Af en toe zat er een zogeheten ‘Harrietje’ in, maar omdat de grond bevroren was, was het alleen maar een goede coördinatieoefening voor onze enkels. Arthur had samen met zijn broers een liedje gezongen, terwijl zij op de skilatten stonden. Hij heeft ons dat telkenmale weer ten gehore gebracht. Hoewel de tekst niet geheel duidelijk was (een soort van nederlands, vonden wij het HOHOHOHO deel goed meezingbaar. Door het Arboretum bij De Lutte verder richting Duitse grens en ruim voor de grens een afslag richting Losser. Voor de helft van de lopers kwamen we in een gebied wat ze niet kenden, te weten de Duivelshof. Toen we uit de Duivelshof kwamen, was het tijd voor Michel om ns na zo’n 13 kilometer alleen verder te laten gaan. Hij zou in zijn eentje verder gaan om alle zonden van de afgelopen dagen in verband met carnaval te overdenken. De rest heeft voor hem uitgerekend dat hij vandaag toch nog ruim 20 kilometer op zijn oefenstaat mag bijschrijven.

Via prachtige bospaadje kwamen we uiteindelijk bij de Losserhof. Daar overgestoken om door het Haagse bos te lopen. Een deel van dat pad was echter ook niet aan een ieder besteed. De omgeving maakt echter veel goed, maar helpt niet mee om lekker te lopen. Ook nog even gestopt om de foto bij een hek te maken, die we al ettelijke keren hebben gemaakt. Vooral Ben had het er wat moeilijk mee. Een deel hebben we over het Sybrook gelopen en daarna bij cafe Halfweg overgestoken. In tegenstelling tot mijn gedachte om rechts af te slaan over de Lonnekerberg, gingen we links over een smal fietspaadje (wederom toch lastig loppbaar over bevroren ondergrond) richting Lonneker. Het is steeds de bedoeling om geconcentreerd te blijven lopen, maar het noodlot sloeg bij een klein bultje toe voor Marc. Waarschijnlijk heeft hij een boomstronk niet goed opgemerkt, maar hij viel bijzonder vervelend en hard op het pad. Zijn poging om de val op te vangen lukte maar gedeeltelijk. Vooral last in zijn schouder. Na een kort oponthoud zijn we doorgelopen, maar volgens mij had Marc toch veel pijn. In Lonneker draaiden we richting het vliegveld en nu de poort openstond zijn we gedeeltelijk over het vliegveld gelopen richting de Lonnekerberg.

Voor de pannekoekenplas rechtsaf richting industrieterrein en dan naar de brunch bij de famiulie Jansen. Met Ben ging het al een tijdje minder, maar de verzuring in zijn benen sloegen zo hard toe, dat hardlopen een kwelling werd. Hoewel de rest het ‘samen uit samen thuis’ propageerden, gaf Ben uiteindelijk nadrukkelijk aan om het laatste stukje zonder hem te lopen. Hij ging in eigen tempo. De twee seconden winst die hij vorige week in Apeldoorn op rivaal Wim had gewonnen, eist zijn tol. Opvallend was dat Wim er niets van zei. Natuurlijk een kick-moment.

Wim en Marc hebben vandaag ruim 32 kilometer gelopen, Ben ook, zij het een deel wandelend (zo’n kleine kilometer). Gerwin, Harrie, Arthur en Marco hebben nog een beetje over de Enschedesestraat heen en weer gelopen om de 34 kilometer te halen die zij in hun schema hadden staan.

Om kwart over twaalf zaten we met zijn allen bij Gerwin en Renate, die werkelijk weer een fantastische brunch hadden voorbereid. Het is toch elke keer een feest om zo een duurloop te mogen eindigen.
Ps. Marc is toch even bij de Eerstehulp post geweest. Hij moet een weekje rusten in verband met een gescheurde pees in zijn schouder. Rome komt dichterbij; slijtage slaat toe, maar niemand geeft op.

Via Marc kwam ik bij het onderstaande promotiefilmpje. Het lijkt mij, dat het niet anders dan fantastisch kan worden.

En we drinken op...

En ik drink op… Het is vandaag zondag 19 februari. Het is inmiddels twee weken geleden dat ik de Asselronde in Apeldoorn liep. De blessure aan mijn kuit, die ik daaraan over hield, maakte het lopen de afgelopen twee weken onmogelijk.

Dit weekend staat Oldenzaal op de kop. Het is carnaval. In onze duurloopplanning staat er voor dit weekend geen duurloop gepland, maar onze loopverslaving heeft aan het carnaval geen boodschap. De heren kunnen het niet laten en via de mail komen de uitnodigingen binnen. Zondagochtend 8.30u vanaf het Blikpunt wordt de Huttenkloas gelopen en aan de reacties te zien gaat er toch een flink aantal mee.
Ik reageer niet op de mail, ik weet niet of ik al in staat ben 20 kilometer te lopen en bovendien vier ik op zaterdag mijn verjaardag. Ik overweeg een stuk mee te lopen en eventueel voor een Veenhuisje of ITje te kiezen.

Als ik vanmorgen opsta, realiseer ik me dat we exact 2 jaar geleden in het vliegtuig naar Valencia zaten om daar de marathon te lopen. De heren uit de marathongroep hadden op mijn verjaardag nog een borrel gedronken voordat we die nacht naar vliegveld Weeze vertrokken. Vandaag sta ik met enige twijfel op. Ben ik in staat een flink stuk mee te lopen met de duurloop of blijft het bij een twijfelachtige poging?

Tegen 8.20u stap ik in de auto. Het heeft licht gevroren en daarom moet ik eerst de ramen krabben. Aan de glinstering op straat te zien, kan het wel eens glad zijn en daarom besluit ik maar rustig te rijden. Op de radio klinkt Joss Stone en met deze swingende muziek is het heerlijk wakker worden in de auto, het volume gaat omhoog.

Als ik bij het Blikpunt aankom, zie ik er al een groepje mannen staan. Ben, Mark, Marco, Jan-Willem , Gerwin en Frank. De groep reageert onder aanvoering van Ben afkeurend op mijn deelname door een vinger op te steken, gelukkig weet ik dat dit een grap is.
De groep is compleet en we vertrekken voor onze duurloop. We lopen eerst richting de Lutte. Op de kruising bij de Denekamperstraat komen we Arthur tegen. Arthur was vandaag graag met ons meegelopen, maar heeft dit weekend logees aan wie hij het carnaval van Oldenzaal wil laten zien. Hij is vandaag daarom al vroeg begonnen en is al bijna weer thuis van zijn duurloop. We groeten elkaar en lopen door.

Op de Bentheimerstraat zijn de voorbereidingen voor de optocht al in volle gang. Luide carnavalsmuziek en prachtig versierde wagens nemen hun plaats op het startterrein al in. Wij slaan linksaf op de Tankenbergweg. Mijn kuit voelt redelijk goed, maar het klimmen kost duidelijk meer kracht en ik vraag me af hoever ik nog meekan.

Het rondje

Als we boven op de Paasberg komen, voelt de afdaling goed. Ik voel dat de kuit weer ontspant en krijg weer vertrouwen in het rondje. Even vraag ik mij af of ik dadelijk rechts aan zal houden om dan weer richting Oldenzaal te lopen. Maar ik besluit toch linksaf het Stiepad te volgen. Het weer is prachtig, het is kraakhelder en er is geen wolkje aan de lucht. Door de nachtvorst is het zo hier en daar wel verraderlijk glad, waardoor er voor Marc weer vele gevaren op de loer liggen. We grappen wat over de te gebruiken valtechniek voor Marc en adviseren hem om op zijn andere arm te vallen.

Via de Hoge Kaviksweg komen we op de Populierendijk. Het tempo is met 10,5 kilometer prima te doen. We lopen het beroemde lusje bij de Austiberg en constateren dat de Huttenkloasroute toch wel erg mooi is. De route kent weinig vlakke stukken en dat ga ik nu wel een beetje voelen. De vermoeidheid in mijn kuitspier begint wat op te komen. Ik realiseer me dat de weg terug nu zeker zo lang is als gewoon verder lopen en leg me hier bij neer.

Via de Hakenberg en Hanhofweg komen we weer op de Bentheimerstraat. We slaan linksaf op de Kruisseltlaan. We lopen lekker met elkaar te kletsen als ik ter hoogte van de Elfterheurneweg rechts plotseling wat in het bos zie bewegen. Als ik beter kijk, zie ik dat het een varken is. Door zijn donkere kleur heeft hij wel iets van een wild zwijn en als we beter kijken zien we er nog meer. Blijkbaar worden er in dit bos scharrelvarkens gehouden en dat is toch best bijzonder. We blijven even staan om deze varkens te bewonderen, want dit zie je niet elke dag.

We lopen verder en pakken links de Farwickweg. Het rondje zit er bijna op en ik voel de vermoeidheid in mijn kuit toenemen. Hoewel ik het vertrouwen niet verlies, voel ik wel dat 2 uur lopen vandaag voldoende is. Via de Rodondenderonlaan lopen wij weer richting Oldenzaal. Het geluid van de carnavalswagens, wachtend op de optocht neemt toe. Terwijl Oldenzaal zich opmaakt voor het carnaval lopen wij weer richting Blikpunt.

Bij het Blikpunt blijkt Marc nog een verrassing in petto te hebben. Triomfantelijk doet hij zijn bus open, op de vloer ligt een statafel die hij vlot rechtop zet. Uit een tas tovert hij vervolgens een paar glazen en een fles champagne. Omdat het carnaval is, Jan-Willem de Rome site gered heeft , en Ben mooie brieven schrijft, brengen wij een gezamenlijke toost uit. Een prachtig afsluiting voor opnieuw een geslaagde duurloop.
Terug