Het voorbereidingsschema voor de marathon is gestart. Op maandag 28 februari zitten we precies 12 weken voor de marathon. We hebben 12 weken om ons gedegen voor te bereiden op de wedstrijd in Kopenhagen. Dit betekent dat we de komende tijd de te lopen afstanden uitbreiden. De langste duurlopen beslaan straks een afstand van ongeveer 35 kilometer. Er staan echter ook enkele wedstrijden gepland. In deze 12 weken zal er op de maandag steeds gewerkt worden aan tempoduurlopen (80% van vVO2max.). Op de woensdag is er steeds een extensieve intervaltraining(95 tot 105% vVO2mas.). De zondag staan de lange duurlopen gepland. De andere dagen kunnen vrij worden ingepland met duurlopen op 75% van de vVO2max.
Voor de lange duurlopen hebben we een roulatie systeem gekozen, waarbij steeds een van de deelnemers de duurloop organiseert. Deze deelnemer stippelt een route uit en zorgt voor de randvoorwaarden.
De groep die meegaat naar Kopenhagen begint steeds meer vorm te krijgen. Enkelen twijfelen nog, maar er zijn er voldoende om een leuk project te starten. Bovendien zijn er lopers die niet meegaan, maar wel willen meedoen aan de voorbereiding. Gezellig dus. Binnenkort hebben we de eerste teambespreking bij de man waar de marathon naar vernoemd is.
Woensdag 10-11 wordt er een 6 min. test gelopen voor een eerste aanzet bij het opbouwschema. Belangrijk hierbij is de afstand die je maximaal aflegt in 6 min. Het is handig om de hartslag bij de test te meten. Resultaten kunnen hier worden ingevuld
Eerste bijeenkomst
Afgelopen zaterdag hebben we de eerste bijeenkomst voor Kopenhagen gehad. Wim had het een en ander goed voorbereid en maakte ons aan de hand van een PowerPoint duidelijk wat er zoal mogelijk is. Keurig op rij kwamen kosten van Marathon, verblijf, vervoer en andere zaken voorbij.
De groep bestaat momenteel uit zo’n 12 man. We moeten nog even nadenken over de wijze waarop we er naartoe willen en hoe we daar willen overnachten. De groep had gekozen voor een overnachting in een hotel, maar tijdens de bijeenkomst kwamen er ook andere opties voorbij. Binnenkort moeten hier spijkers met koppen geslagen worden.
Het was verder een gezellige avond en gaandeweg kwamen de eerste voorspellingen al voorbij. Wie gaat er binnen de 4 uur eindigen en wie komt niet verder dan een halve marathon? Michel heeft eerst nog wat carnaval te vieren, het positieve hieraan is dat hij in ieder geval genoeg koolhydraten binnenkrijgt.
Met betrekking tot de lange duurlopen hebben we afgesproken dat we steeds een van de lopers verantwoordelijk voor het rondje maken. D.w.z. dat diegene die dag een rondje uitstippelt en dat het vertrek en de aankomst bij hem/haar thuis is. Uiteraard met de nodige verzorging voor de inwendige mens. Voor de best verzorgde duurloop wordt dan weer een organisatieprijs beschikbaar gesteld. Natuurlijk zijn andere lopers welkom om ons tijdens de duurlopen te vergezellen.
30 januari "Wat zeg je Ruud?"
Het is acht uur als de wekker gaat. Het is weer tijd voor de duurloop. Hoewel we nog lang de tijd hebben met betrekking tot de voorbereiding op Kopenhagen, neemt het enthousiasme toe. We lopen nog niet elke week een lange duurloop en ook het marathonschema is nog niet ingegaan, maar het enthousiasme in de groep begint duidelijk toe te nemen.
We hebben binnen de loopschool een groep mensen die regelmatig een duurloop in het weekend doet. Via de e-mail worden er afspraken gemaakt en iedereen treft elkaar op de afgesproken plek (meestal Het Blikpunt). Zo ook vandaag. Aan de reacties op de mail te zien starten we vandaag met een grote groep en ook Kim en Astrid zullen vandaag van de partij zijn.
Hoewel de voorbereiding voor Kopenhagen nog niet echt is begonnen, lijkt het mij leuk om er weer eens een verslag van te maken. Ik ga dus maar op zoek naar mijn flip video. Ik heb het apparaat al lang niet gebruikt en heb moeite om het te vinden. Waarschijnlijk is het gebruikt door mijn zoon Jesse, die de video recorder gebruikt om aan zijn op afstand bestuurbare auto te hangen en zo mooie opnames maakt. Na lang zoeken vind ik het toestel en kan ik de weg naar het Blikpunt inzetten.
Buiten de deur klik ik snel mijn Garmin aan en ik begin te rennen. Binnen een halve minuut weet het horloge waar ik ben en de meeting begint. Het is fris, maar niet extreem koud. De temperatuur ligt zo om het vriespunt. Lopend op wolbertdijk, zie ik rechts , op de Wieldraaierlaan, iemand met een geel jack fietsen. Het is Ben, ook op weg naar het vertrekpunt. Ben is aangekleed alsof hij een poolexpeditie aangaat, maar op de fiets is het natuurlijk frisser dan te voet. Gezamenlijk bewegen we ons richting Blikpunt.
Bij Het Blikpunt aangekomen zien we dat het mailverkeer zijn werk heeft gedaan, er staat al een grote groep lopers te wachten. Eens even kijken wie we missen. Gaat Harry niet mee? Zijn we compleet? Wacht even daar komt Arthur nog aan. Het is 9.00u. Het is tijd we kunnen we gaan. Hoewel? Zou Frank niet meegaan? ‘Oh, dan moeten we nog twee minuten wachten’ En ja hoor, daar komt hij al aan.……
Met 14 lopers vertrekken we voor onze duurloop. Na een kort overleg is er besloten dat we via de ‘Boerskotten” richting ‘de Losserhof’ lopen. Van daaruit gaan we dan richting de Lutte.
Het is nevelig en de zon lijkt vandaag niet door te breken. De temperatuur is aangenaam, het is prima loopweer. Als we langs de spoorlijn richting ‘Boerskotten’ lopen besluit ik het een en ander maar eens vast te leggen op mijn flipvideo. Als ik de opname start blijkt dat de batterij bijna op is en dat het wat opnames betreft niet veel wordt vandaag.
We lopen verder, de stemming is goed. Iedereen heeft wel een praatmaatje en er wordt over van alles gesproken. Nu er dames bijlopen zijn alle grappen natuurlijk 'vrouwvriendelijk' en ook de humor van de dames komt tot ongekende hoogte. Hoewel Kim natuurlijk te ver gaat als ze het blaten van een schaap met mijn stem vergelijkt. ‘Wat zeg je Ruud?’
Als we via het Kerkebos in De Lutte weer richting Bentheimerstraat lopen is er even een discussie waar we langs gaan. Er is een klein groepje dat de kortste weg naar huis wil en er is een aantal ‘die hards’ dat voor een mooiere route kiest, die weliswaar iets langer is. Ik weet niet of de dominantie van Ben de oorzaak is, maar plotseling gaat iedereen voor de langere route. Via de Hanhofweg lopen we weer richting Tankenberg. Het tempo ligt voortdurend zo op 10,5 km/u. Op de Alleeweg gaat het gemeen omhoog. Ik loop samen met Arthur en Astrid achter in de groep. Ik merk dat Astrid het zwaar krijgt en laat het tempo wat zakken. Even verder begint ze te wandelen. Ze geeft aan dat we gewoon door moeten lopen en dat zij zelf wel terug komt. Ze wil ook niet dat we wachten.
Arthur en ik sluiten ons weer aan bij de groep. We lopen door richting Bentheimerstraat. Hier nemen Michel en Olaf afscheid en de groep loopt weer richting Blikpunt. Als we na bijna 20 km bij het Blikpunt aankomen geeft Arthur aan dat hij een iets langere duurloop in gedachte had en er dus nog een rondje bij aanknoopt. We nemen afscheid van de groep en ik besluit nog even een stukje met Arthur mee te lopen.
Het rondje
Heb je ook zin om af en toe met onze duurlopen mee te lopen. Laat het weten.
Volgende week lopen we met de groep in Apeldoorn
Midwinter Marathon Apeldoorn
Als ik zaterdagavond tegen 23.30u naar bed ga voel ik mij vermoeid. De nacht van vrijdag op zaterdag had ik, zonder reden of het moest de harde wind zijn , bijzonder slecht geslapen. Zondag loop ik in Apeldoorn. Voor het eerst sinds lange tijd weer een wedstrijd waar ik hard wil lopen. Uit ervaring weet ik dat wedstrijdspanning ook wel eens mijn nachtrust wil verstoren, maar ik hoop dat dit nu uitblijft.
Ik word tegen 5.45u wakker omdat de hond blaft. Aan zijn blaf hoor ik dat hij naar buiten wil. Het lijkt mij goed om hier gelijk gehoor aan te geven daar ik anders waarschijnlijk de kamer moet dweilen. Ik besef me dat ik eigenlijk best goed geslapen heb, alleen jammer dat het nog zo vroeg is. Ik zet de deur open en laat Max maar even alleen zijn rondje doen. Terwijl ik wacht bedenk ik dat ik al vast wat voorbereidend werk kan doen voor de wedstrijd. In Apeldoorn wordt gelopen met de championchip en deze zit nog niet op mijn schoenen. Ik vind het altijd lastig om dat ding te bevestigen, maar tijdens de halve van Uelsen heb ik geleerd dat dit met tightrips goed werkt. Gelukkig heb ik nog een bosje tightrips. De chip zit vlot op de schoen en Max staat al weer voor de deur. Als ik het bed weer instap lukt het me niet goed de slaap te hervatten.
Tegen 7 uur sta ik op. De kleding had ik al klaar gelegd, maar de vraag blijft wel waar ik vandaag in ga lopen. Het weer is onstuimig, het is acht graden en het waait bijzonder hard. Ik eet snel een boterham en start ondertussen de computer op. Even kijken wat twitter te melden heeft. Deze week heb ik een twitter account aangemaakt en dit bevalt me tot nu uitstekend. Als ik #Apeldoorn aanklik zie ik gelijk al meldingen over de marathon. De vraag:’Wie heeft vergeten de wind uit te zetten?”springt mij het eerste in mijn oog. Ik tweet terug:”Probeer hem in de rug te houden”.
Ik heb met Ben afgesproken dat ik bij hem langskom en dat we dan samen naar het Blikpunt rijden. Daar aangekomen verbaast het mij dat Frank, ondanks dat ik ruim op tijd ben, de deur opent. Ben loopt licht gestrest door het huis. Zijn startnummer dat hij gisteren nog had is zoek. Hier zie je dat de leeftijd begint te tellen. Terwijl Ben overal in, op en onder kijkt neem ik geduldig plaats in de keuken. Na een paar minuten wordt het nummer gevonden en is ook Ben klaar voor vertrek. We rijden eerst langs Wim en dan naar het Blikpunt.
Bij het Blikpunt staan Mark, Marco, Gerwin, Olaf en Jan-Willem te wachten. De verdeling in de auto’s is al gemaakt en we vertrekken richting Apeldoorn. Onderweg wordt de galavond van de Kadolstermenneke’s nog even doorgenomen. Hierbij lijkt vooral het avontuur van de Chinese familie Mo te zijn blijven hangen. Vader Ho en dochter Annie was toch leuk gevonden.
In Apeldoorn aangekomen zien wij dat we niet de enigen zijn die willen hardlopen. We worden naar het transferium geleid. Vanwaar we per bus richting startpunt worden gebracht. In de bus zien we een dame gelijk weggaan als Frank naast haar plaats neemt, maar de reden van haar vertrek is ons niet geheel duidelijk (heb je je niet gewassen?ha, ha ,ha.)
In het Orpheus begint het al aardig druk te worden. We zoeken een plek in de bar waar we een kop koffie nuttigen.
In het tot kleedkamer omgetoverde theater, bereiden we ons verder voor op het evenement. De kledingkeuze is wat lastig. Het is niet koud, maar het waait hard.
We lopen in. Ik zie vele bekenden en heb, ondanks dat ik lang geen wedstrijd gelopen heb, vertrouwen in mijn vorm.
Tegen 11.15 begeven we ons naar het startvak. Het is er al erg druk en ik baal dat ik, zonder a- sociaal te worden niet verder naar voren kan. Terwijl we staan te wachten bel ik nog even met Ieke om te vragen hoe het Sanne vergaat. Sanne doet vandaag mee aan de Hulsbeekcross in Oldenzaal. Sanne blijkt als derde in de wedstrijd te lopen en dat stemt mij tevreden. Ik hang op en wacht op het startschot.
Als ik het startschot hoor duurt het nog even voordat de meute in beweging komt. Ik begin te lopen en zoek een weg naar voren. Ik loop uiterst rechts van de straat. Af en toe kluun ik over obstakels die zijn voorzien van matten om ongelukken te voorkomen. Het duurt even voordat ik de massa voorbij ben en ongehinderd kan lopen. Het tempo voelt goed en ik probeer te voorkomen dat ik te hard loop. Ik probeer een groep te vinden waarvan het tempo mij aanstaat, maar dit lukt nog niet echt. Bij het 6 KM punt zie ik op 50 meter voor mij iemand lopen. Terwijl ik er naartoe loop voel ik plotseling mijn kuiten verkrampen. Dit voelt niet goed en twijfel maakt zich van mij meester. Ik laat het tempo wat zakken. Die kuiten blijven pijn doen en ik word ingehaald door een groepje mannen dat strak doorloopt.
Ik besluit om ze te volgen. Langzaam gaan mijn kuiten weer wat beter voelen. Even later draaien we een grote weg op en gaat het duidelijk bergaf. Het lopen voelt weer beter, maar ik durf het tempo van de groep niet echt te volgen. Samen met een paar andere lopers laten wij het tempo wat zakken, maar lopen toch goed door. Er wordt duidelijk gestreden. Twee mannen uit mijn groep ondernemen een vluchtpoging. Ik laat ze gaan, omdat ik nog te weinig zelfvertrouwen heb. De mannen nemen een steeds grotere afstand die oploopt tot zo’n honderd meter. Bij het 16 km punt zie ik dat de afstand tot deze heren weer begint te slinken. Ik probeer te ontspannen en loop door. Een kilometer later loop ik weer bij de mannen die daarnet nog een voorsprong hadden. Ik zet aan en loop bij hen weg. Tot de finish lukt het mij het tempo vast te houden. Voldaan kom ik bij de finish aan. Het was zwaar, maar ik ben tevreden. Een volgende wedstrijd durf ik zeker harder te lopen.
Na de finish loop ik snel door naar de kleedkamer om iets warms aan te trekken. Als ik terugkom zie ik ook Gerwin en Olaf lopen. Ook zij hebben goed gelopen. He, daar loopt Marko ook al. Voor hem is het de eerste wedstrijd en dat heeft hij heel knap gedaan. Hij beschikt toch wel over een aardig portie looptalent. Even later komt ook de rest binnen. Ieder met zijn eigen verhaal, maar allemaal tevreden. Ter afsluiting drinken we nog een glas bier. Bij het tweede glas bier wordt er besloten dat ook de City-Pier-City in ons schema past. En we keren huiswaarts..
Thuisgekomen zie ik op de uitdraai van de Garmin waardoor de pijn in de kuiten veroorzaakt werd, het was best een heftige klim op 7 KM
Hieronder vind je de uitgereikte certificaten.
MarkoBenGerwinWimOlafMarkFrankRuud
En hier de Route
Met Michel over de route van de Huttenkloas
In de voorbereiding op de Marathon van Kopenhagen zijn een aantal duurtrainingen opgenomen die steeds door een van de deelnemers uitgezet en verzorgd wordt. Vandaag is de eerste uit de reeks en is Michel verantwoordelijk voor de route en ontbijt.
De omvang van de training is vandaag volgens het schema ongeveer 20 kilometer en Michel heeft ons uitgenodigd om vanuit zijn in aan(ver)bouw zijnde huis te vertrekken. Dit huis staat aan de noordkant van Oldenzaal en dit is vanuit mijn huis ongeveer vier kilometer lopen.
Afgelopen week heb ik geprobeerd mij aan het schema te houden, maar een verkoudheid gooide roet in het eten. Die verkoudheid begon ruim anderhalve week geleden Vorige week liet hij mij twijfelen over de deelname aan de 25 kilometer in Losser, waar ik uiteindelijk best lekker liep. Deze week dwong hij echter echt respect af en sloeg een gat in mijn schema …en dit doet zeer als je merkt dat je in vorm komt.
Na een wat korte nacht, veroorzaakt door een late thuiskomst van een van de gezinsleden en het verzetten van de tijd, word ik wat vreemd wakker. De wekker staat op 8 uur, maar ik weet niet of dit nieuwe of oude tijd is. Ik spring uit bed en ga snel onder de douche. Als ik beneden komt blijkt het 7.30u te zijn. Ik smeer mij een plak brood en bedenk dat het ook wel lekker is om naar het verzamelpunt bij Michel te lopen. Ik spreek met Ieke af dat zij mij dan weer ophaalt.
De zon schijnt en zo te zien staat de lente alweer in zijn beste pak. Ik trek een korte broek aan, maar als bovenkleding kies ik toch een shirt met lange mouwen. Buiten blijkt dit geen overbodige luxe. Het heeft gevroren en ik denk dat de temperatuur niet ver boven nul is, maar het is prachtig zonnig.
Ik loop via de Essen naar de stad. Onderweg zie ik veel wielrenners die ook allemaal afzonderlijk naar een afgesproken verzamelpunt lijken te gaan.
Ter hoogte van de Potskampschool zie ik twee heren op de fiets met de Libereaux shirts aan, ik denk dat het Harry en Jan Willem zijn, maar ze zijn te ver weg om te herkennen. Bij het huis van Michel aangekomen, krijg ik van Wim de opmerking: “wil jij nu Ben er niet bij is, de meeste meters maken?”. Ben liep in het verleden, bij wijze van grap, wel eens een stukje met Wim mee om te kunnen zeggen dat hij meer gelopen had. Wim kwam vandaag ook te voet en woont net iets dichter bij ons vertrekpunt.
De meeste duurlopers hebben zich inmiddels bij Michel verzameld, alleen Michel zelf is er nog niet. Ook Arthur is er, hij zal echter niet het hele stuk meelopen omdat hij een bereikbaarheidsdienst draait en daarom niet te ver van huis kan.
De kleding is vandaag bij de deelnemers zeer wisselend. Je ziet dat de meeste mensen moeite hebben deze lentedag goed in te schatten. Ondanks de al krachtig wordende zonnenstralen is het toch wel fris. Koen draagt bijvoorbeeld handschoenen en een lange broek, terwijl Astrid een dun T shirtje en korte broek draagt.
Ondertussen is Michel ook aangekomen en we vertrekken met zijn allen op het parcours van de Huttenkloasloop. Michel heeft de ronde zeer grondig voorbereid en vraagt mij na ongeveer driehonderd meter waar we langs moeten.
Het rondje Huttenkloas is ook met dit weer natuurlijk prachtig om te lopen. Arthur loopt mee tot de Bentheimerstraat en loopt dan weer richting Oldenzaal. We zullen hem straks, als hij tenminste niet wordt opgepiept, bij de koffie weerzien.
We vervolgen onze weg. Aan de kleur van de armen van Astrid kan ik zien dat zij niet de goede kledingkeuze heeft gemaakt en hier wordt wat over gegrapt. Wim en ik vragen ons af of de leeftijd bepalend was bij onze keuze, waaruit we tevens concluderen dat het verstand met de jaren komt. Onderweg worden er al vast wat wedstrijdjes voor de komende tijd doorgenomen en ook de te volgen tactiek van Marko doorgesproken. Probeert hij tijdens de halve van Hengelo de eerste vijf kilometer nog sneller te lopen of lift hij mee op de ervaring van Harry en loopt hij volgende week onder de 1 uur 40?
Terug in Oldenzaal besluiten we het rondje Huttenkloas helemaal te lopen en lopen dus ook het lusje door de stad nog even. Voor Mark is het best een lastige opgave om zo hard langs het cafe te lopen, hij oogst dan ook de nodige bewondering.
Als we bij Michel aankomen staat de teller op 22 kilometer. We bewonderen het prachtige huis van Michel en genieten van de broodjes met koffie. Ieke is inmiddels ook gearriveerd, maar geeft aan dat ze nog even naar de stad moet. Frank biedt Wim en mij een lift aan. Als ik bij Frank in de auto wil stappen, zie ik dat Wim samen met Marko al weer lopend onderweg is om huiswaarts te keren. Ik bedenk me geen moment en zet de achtervolging in. Ik kan hem toch onmogelijk meer meters laten maken!!
Het laatste stukje loop ik samen met Marko. Op de Weerselosestraat treffen we zijn vrouw en kinderen, die de hond uitlaten. Marko blijft bij hen en ik vervolg mijn weg naar huis. Thuis staat de teller op 30 kilometer en ik voel me kiplekker. Laat de halve van Hengelo volgende week maar komen!
Tegenslag
Het is zondag 3 april en we verzamelen we om 9.30u bij Het Blikpunt, om vandaar gezamenlijk richting Hengelo te vertrekken. Vandaag is de halve van Hengelo en wij gaan met enkele leden van de loopschool deze wedstrijd lopen omdat het een van de wedstrijden is in het marathonschema.
Gisteravond ben ik naar het theater geweest. Ester Groenenberg was daar met de voorstelling ‘slingers en ballonnen’. Een prachtige voorstelling, genieten van zeer creatieve teksten over de alledaagse dingen in het leven. Ze werd hierbij begeleid door een stel zeer goede muzikanten, met een zeer verrassende sound. Een aanrader dus!
Vandaag dus de halve. Ik heb er zin in. In de city pier city liep ik 1.25 en in Losser de 25 KM met speels gemak in 1.45. Vandaag wil ik de halve in 1.24 lopen en heb mijn forerunner 310 reeds ingesteld op deze tijd.
Bij het Blikpunt staat Wim al te wachten en even later arriveert ook de rest. Ook Ben is vandaag van de partij. Hij heeft de laatste weken niet goed kunnen trainen, maar gaat het toch maar eens proberen. Als iedereen er is vertrekken we richting Hengelo.
In Hengelo is het een drukte van belang. Het FBK stadion, als vertrekpunt heeft toch wel wat. Het is er druk en knus. Ik had mij nog niet ingeschreven en loop dus gelijk richting inschrijfbureau. Ik zie er vele bekenden en maak zo hier en daar een praatje. In de gymzaal maak ik mij gereed voor de wedstrijd. Ik haal de SIS gelletjes uit mijn tas en verdeel deze onder de liefhebbers. De jongens van de loopschool hebben inmiddels ontdekt dat deze sportvoeding er echt toe doet in een halve marathon.
Ik bevestig de chip op mijn schoenen, smeer vaseline tegen het schuren op niet nader te benoemen plaatsen. Mijn focus op de wedstrijd groeit met de minuut. Ik vraag de jongens mee voor het warmlopen, maar als dit te lang duurt ga ik alvast alleen naar buiten. Ik loop door het stadion en groet de vele bekenden. Het warmlopen doe ik langs de spoorlijn op het traject waar straks de laatste kilometers gelopen worden. Het is toch redelijk warm en er heerst een hoge luchtvochtigheidsgraad. Ik ben benieuwd hoe dit straks in de wedstrijd voelt. Even later komt ook de groep aangelopen en ik loop nog een stukje met hen op. Het is inmiddels half elf geweest en ik besluit richting stadion te lopen voor de laatste handelingen.
Op de tribune zoek ik mijn tas op, ik neem nog een slok water en doe mijn singlet aan. Langzaam begeef ik mij richting startvlak.
Als het startschot klinkt komt de massa vlot in beweging. Mijn forerunner geeft mij het tempo aan en ik concentreer mij op de signalen van het horloge. Ik heb een interval ingesteld van 20 keer een kilometer tussen de 3.56 en 4.06. Het klokje doet zijn werk. Ik loop een relaxed tempo en zie in de eerste kilometers vele lopers bij mij wegrennen. Na ongeveer drie kilometer zie ik het effect van mijn horloge. Zonder te versnellen haal ik steeds meer lopers in. Mensen die me bij twee kilometer nog voorbijvlogen lijken nu stil te staan. Ik vervolg mijn weg.
Na ongeveer 5 kilometer loopt er een dame en een heer voor mij. Het tempo licht dicht bij het mijne en ik besluit bij hen te blijven. In eerste instantie denk ik dat de heer de dame naar een goede eindtijd haast, maar het blijkt andersom te zijn. De dame zet zich volledig in voor de man die zij begeleidt. Ze geeft aanwijzingen over waar te lopen, haalt water, geeft tussentijden en jaagt lopers die soms niet eens in de weg lopen weg: ‘aan de kant snelle loper’. Enerzijds heb ik respect voor haar gedrevenheid en de andere kant vind ik het overdreven. Tot twee keer toe grijpt ze voor mijn neus het water weg bij de waterpost, waardoor ik bijna tot stilstand kom omdat ik het water van de tafel moet pakken. Ik voel me goed en heb het gevoel dat ik straks vanaf het 15 kilometerpunt nog kan versnellen. Ik lig precies op schema voor de 1.24u en voel me redelijk sterk. Daar is het 15 kilometer punt in precies 60.min. en weer mis ik de waterpost, door het toedoen van deze 'behulpzame' dame.
Als we even later een zandweg inlopen glij ik uit op een stuk modder en kom ik bijna ten val. Plotseling ben ik mijn ritme kwijt, het loopt niet meer en het voelt zwaar. Ik zie dat het stel afstand neemt en heb niet de kracht om hen te volgen.
De laatste kilometers kruipen voorbij, het aangename gevoel van de eerste 15 ben ik totaal kwijt. Het tempo gaat omlaag en ik zie de afstand tot mijn voorgangers steeds meer groeien. De garmin wil wel harder, maar het lukt mij niet zijn vraag te beantwoorden. Bovendien voel ik de rechter achillespees en dit baart mij zorgen, heeft hij dan toch een tik gehad bij die glijpartij? De brug over het Twentekanaal, met zijn steile klim, voelt als een ware beproeving. Nog drie kilometer en dan zit het erop, mijn zelfvertrouwen is volledig gesloopt. Ik verlang naar de vlag bij het 20km punt, die ik tijdens het warmlopen had gespot. Als ik daar ben weet ik dat het stadion, en daarmee de finish bijna in zicht is. Op de atletiekbaan aangekomen hoor ik dat eindtijd 1.26 is. Ruim 2 minuten over de verwachte eindtijd. Blij dat ik over ben, maar uiteindelijk geen goed gevoel over de loop.
De andere jongens van de loopschool komen allen zeer tevreden binnen. Gerwin en Harry lopen allebei in de 1.32. Marko loopt zijn tweede halve marathon in een uitstekende 1.38u. Mark loopt goed onder de 1.45, Wim in 1.51 Jan Willem in 1.54 en Ben loopt een uitstekende 1.55 op karakter.
Bij het finishgedeelte zie ik ook nog ander leden van de loopschool waaronder Ans die de 15 kilometer in een goede 1.30u loopt en Ine die met 1.24 een respectabele tijd neerzet. Ook Eddy heeft vandaag weer super gelopen, hij volbracht de 15 kilometer in 1.22u
Als we naar huis gaan voel ik twijfel, mijn achillespees doet pijn….. Als dit maar goed gaat!?
Fris en Fruitig
Nadat ik vorige week de halve van Hengelo had gelopen, begon mijn achillespees behoorlijk op te spelen. Eerst voelde ik dat de pees wat geïrriteerd was, een paar uur later kon ik al niet meer wandelen. Maandag was de pees dik, rood en ontzettend pijnlijk. Ik kreeg dan ook het gevoel dat ik de marathon van Kopenhagen wel kon vergeten. Ik maakte voor de donderdag een afspraak met de sportfysiotherapeut. Er werd een flinke irritatie van de achillespees geconstateerd en ook de kuitspieren waren behoorlijk gespannen. Een behandeling met de ARP zou soelaas kunnen bieden. Nu hoor ik u denken wat is de ARP. Bij de ARP wordt gebruik gemaakt van elektrostimulatie . Bij deze behandeling moest ik, terwijl mijn been in een emmer water stond, onder ‘hoogspanning’ kniebuigingen maken. De rek en kracht die zo op mijn kuit en daarmee ook mijn achillespees komt moet een heilzame werking hebben. Het was in ieder geval een zeer bijzondere ervaring. Terwijl je het gevoel hebt dat de kramp er aan alle kanten inschiet en je been niets liever doet dan uit die bak stappen, voer je zo goed en zo kwaad het kan de oefeningen uit.
De volgende dag had ik een behoorlijke spierpijn in mijn kuit en behoorlijk last van mijn onderrug. Ik werd er nog niet echt vrolijk van. Van de fysio had ik de boodschap meegekregen om nog even te wachten met lopen, maar ik had die avond een beginnergroep en ik wilde het toch proberen. Het lopen van 8 kilometer op een rustig tempo zou toch geen probleem zijn. Dit bleek anders uit te pakken, pijn in mijn rug en een heel gespannen kuitspier gaven mij het gevoel van een bejaarde en enigszins teleurgesteld kwam ik , na een moeizaam rondje weer thuis. Zaterdag voelde mijn been echter iets beter, maar de rugpijn bleef. Gelukkig heb ik op zaterdag Giacomo in de winkel met zijn spreekuur sportmassage. Tegen 16.45u liet ik mij onder handen nemen en dit deed mij goed.
Vandaag is het zondag en heb ik de organisatie van een duurloop over 30 km. Dat betekent dat ik de route uitzet en nadien een ontbijtje regel. Deze week had ik al een mail uitgedaan voor de lopers en daarbij aangegeven dat het, voor de minder getrainde loper, dankzij mijn vrouw ook mogelijk is om halverwege in te stappen. Voor Michel kwam deze mail blijkbaar als geroepen, ik kreeg binnen 10 min. het antwoord dat hij graag van deze dienst gebruik maakt.
Het is 8 uur als ik opsta. Ik begin direct met de montage van de fietsdrager. Als routeplanner wil ik de eerste 10 km proberen te lopen, waarna ik afhankelijk van de toestand van de achillespees de tocht eventueel met de fiets afmaak. Ieke begint als partner maar gelijk met de voorbereidingen van de lunch. Even later melden de eerste lopers zich al. Van Olaf, Marko, Astrid en Harry hadden we begrepen dat ze vandaag niet meegaan. Tegen 8.30u is de club compleet en gaan we met een achttal lopers op pad.
Terwijl ik de eerste beelden met de flipvideo maak, komt de term fris en fruitig voorbij en dit wordt in de loop van de ochtend nog vaak herhaald.
Ook Mark is van de partij en dit ondanks het feit dat hij vandaag zijn 12,5 jaar huwelijk heeft. We lopen eerst via de Boerrichterweg richting Evelo. Maarten loopt vandaag voor het eerst mee met de groep. Hij loopt al een paar jaar met het plan, maar vandaag is hij er echt bij. Het is nog fris, maar aan alles is te zien dat het een prachtige dag wordt. Als we over het boerenerf richting Ootmarsumsestraat lopen worden herinneringen aan de marathon van Valencia opgehaald, waarbij wij in de voorbereiding deze weg door de 20 cm dikke sneeuw liepen.
Met mijn achillespees gaat het redelijk, hij voelt weliswaar wat stijfjes, maar er is goed mee te lopen. We lopen langs ‘het Evelo’ en ik maak zo hier en daar wat filmbeelden. Na ongeveer 8 km zitten we op de weg die ons naar ‘het Singraven’ zal leiden. Michel die tegen 9.15u bij mij thuiskomt, zal door Ieke op de parkeerplaats voor het kasteel worden afgezet. Terwijl wij lekker ontspannen lopen wordt Frank al geattendeerd op het feit dat bij thuiskomst de stofzuiger weer klaar staat.
Als we even later bij de parkeerplaats aankomen, zien we ook Ieke aankomen met Michel naast haar. Er wordt even gestopt, er is een kleine plaspauze en Ieke heeft wat proviand in de vorm van fruit en water bij zich. Dit gaat erin als koek en iedereen is weer fris en fruitig. Ik besluit de fiets op de auto te laten en mijn tocht te voet af te maken. We nemen afscheid van Ieke en zetten onze tocht voort.
We lopen langs de Dinkel richting Beuningen. Het weer is prachtig en de temperatuur begint al op te lopen. In Beuningen nog een snelle shot en dan rechtsaf de schoolweg in. Overal zien we wandelaars die het mooie weer gebruiken om er even tussenuit te zijn. Een dame vraagt ons op te passen voor haar hond. Daarmee duidend op een voorval eerder deze week op het Hulsbeek waarbij een hond door een trimmer per ongeluk werd doodgetrapt. Gelukkig hebben wij geen moeite om het dier te ontwijken.
We vervolgen onze weg over de schoolweg richting Austiberg. Hier is Twente op z’n mooist (eigenlijk is heel Twente toch mooi). Het prachtig groene coulisselandschap op deze mooie lentedag werkt motiverend. We lopen over de Austiberg, die toch altijd weer een flinke kuitenbijter is. Als we in de afdaling over het weiland lopen, lijken Jan-Willem en Maarten wat moeite met het tempo te hebben. We laten het tempo zakken en wachten tot de groep weer compleet is. Iets verder op staat de boerderij waar Herman Finkers woont. Wij vervolgen onze weg richting Hakenberg. We lopen daarbij op de veldweg, waar ik vorig jaar geblesseerd op de fiets zat tijdens de voorbereiding op Valencia.
Ik voel de klimmetjes in mijn achillespees. Twijfel maakt zich van mij meester, had ik dan toch de fiets….
Vanaf de Hakenberg gaan we via de Paasberg richting…… Ja dat moet ik hier nog even beslissen. Ik had meerdere opties, maar besluit via het Rode veld terug te lopen. We steken de Denekamperstraat over en gaan bij het hek in het Rode veld gelijk weer rechts. We lopen over de natuurpaden, die zelfs nu nog erg sompig zijn. Het is hier werkelijk prachtig, het pad gaat zigzaggend door het ‘rode veld’ en kruist zelfs weilanden. We zitten inmiddels op zo’n 25 km en we lopen eerst richting Rossum. In Rossum lopen we om de kerk en dan weer richting Graven Es. Mark geeft aan dat hij nog nooit eerder 30 km heeft gelopen en wil op het 30 km punt de grond kussen. Stiekem hopen wij erop dat dit een pad is met de nodig paardevijgen…..
Het punt nadert en Mark……..
We lopen verder en bereiken na 32 km onze thuisbasis. We lopen langs het water in mijn achtertuin. Ieke blijkt onze tuin te hebben omgetoverd in een 3 sterren restaurant en dit wordt gewaardeerd.
Even later komt Mark met een taart ter ere van zijn huwelijksfeest. Wat kan zo’n duurloop toch fris en fruitig zijn. Ik hoop alleen dat mijn achillespees niet te veel opspeelt….
...en hier het rondje
De halve van Enschede
In onze voorbereidingsperiode staan ook een aantal evenementen gepland. De halve van Enschede is er daar een van. Deze loop laat ik , wegens een blessure, aan mij voorbij gaan. Voor een verslag heb ik desondanks toch voldoende materiaal. Donderdag 14 april breng ik opnieuw een bezoek aan mijn fysiotherapeut bij Fysiogym.
Bij achillespeesklachten worden vaak excentrische contracties voorgeschreven. Dit zijn spiercontracties (samentrekkingen) waarbij de spier zich tijdens de contractie niet verkort, maar juist langer wordt. Als je op je tenen staat en je laat je hiel richting vloer zakken, dan vindt er een excentrische contractie plaats in je kuitspier. Uit onderzoek is gebleken dat door het uitvoeren van excentrische contractie spierkracht snel toeneemt en deze contracties een positieve bijdrage leveren aan het herstel van peesweefsel.
Bij Fysiogym worden met de ARP eerst de ‘hotspots’ in mijn kuit gemeten. Dit zijn de plaatsen in de kuit die het minst goed ontwikkeld zijn en waar mogelijke oorzaken van de blessure liggen. Doormiddel van de ARP wordt er een elektrische lading door de kuit gestuurd en de ‘hotspots’ verraden zich door extra gevoeligheid. Nadat de ‘Hotspots’ zijn vastgesteld wordt er een elektrode op deze plaatsen gezet en de spanning, tot op het voor mij maximale nivo, opgeschroefd. Terwijl ik het gevoel heb dat mijn kuit compleet verkrampt moet ik excentrische contracties uitvoeren. Met de mededeling dat deze oefening de nodige spierpijn met zich meebrengt en dat ik deze week nog niet mag lopen vertrek ik richting Oldenzaal.
Vrijdagavond staan we op de sportmarkt bij het inschrijfbureau op Saxion. We hebben een behoorlijke collectie Garmin horloges bij ons en dit trekt de nodige aandacht. Ik spreek vele lopers en het voelt altijd goed om onder zielverwanten te zijn. Ook zaterdag sta ik samen met dochter Lotte de hele dag op Saxion. Gezellig om al die lopers te spreken en alle verhalen aan te horen.
Het vele staan heeft echter geen goede uitwerking op mijn kuit. Voelde die gisteren vooral gespannen, ik heb nu het gevoel van een zweepslag. Het lopen is bijna onmogelijk en elke aanraking voelt pijnlijk. Ik kan me haast niet voorstellen dat ik volgende week weer kan lopen….en zaterdag staat er weer een lange duurloop gepland, waarvoor Arthur vast een mooi rondje in petto heeft.
Zondag is de dag van de marathon. Ik ben tegen 8 uur in de winkel. We hebben toegezegd dat we met een standje op het van Heekplein staan, maar zijn ook erg druk met andere activiteiten. We ontvangen vandaag namelijk veel mensen uit de loopgroepen in de winkel. De mensen van Runningteam Twente, diverse lopers van TION en een deel van Loopschool Oldenzaal. Ze kleden zich bij ons om en komen na de wedstrijd voor een borrel. Ik pendel eerst wat op en neer tussen het Van Heekplein en de Winkel. Sanne en vriend Bram helpen me bij de bemanning van de stand en Ieke en Lotte doen samen met de vrouw van Harry de catering in de Winkel.
Harry loopt vandaag de marathon, met alle drukte in de winkel heeft hij niet de meest ideale voorbereiding, maar hij gaat er toch voor. Tegen 10.45u ga ik even kijken bij de langslopende marathonlopers. Eerst de kopgroep, die zoals later blijkt met haas op weg is naar een nieuw parcoursrecord en daarna de Twentse volgers. In de winkel druppelen inmiddels al de eerste Kopenhagengangers binnen. Het weer is goed, de broodjes van Ieke worden goed ontvangen en sommigen slaan nog wat gelletjes in. Tegen 13.30 zien we de meeste lopers richting start lopen. Ik besluit het standje op het plain af te breken en de rest van de middag in de winkel oor te brengen.
Als ik weer richting winkel loop zie ik de eerste lopers op de halve voorbijkomen. Op de Kuipersdijk, moedig ik het deelnemersveld, waaronder vele bekenden aan. Harry is inmiddels gefinisht op de marathon in een goede 3 uur en 6 minuten. Hij loopt wat stijf en heeft een flinke blaar op zijn grote teen.
Na de halve druppelen de lopers stuk voor stuk binnen. Van de loopgroep zie ik alleen maar tevreden gezichten. Ine met een tijd van 2uur en 5 minuten en Eddy die ruim onder de twee uur liep. Een breed lachende Jan Willem. Michel die wel een biertje lust na een flinke inspanning en Harry en Gerwin die "Enschede" eindelijk eens lekker gelopen hebben. Arthur die tevreden is met zijn 1 uur 27 min en ook Wim,die met zeker één voet lekker gelopen heeft. ‘Sjoerd’ en Astrid komen ook tevreden binnen. Allebei een PR en daarmee uitermate in hun sas. Dat Mark ze onderweg heeft ingehaald doet aan deze prestatie geen afbreuk.
We drinken een borrel op de goede afloop en krijgen daarna van Jan Willem nog een CD met het Valencia avontuur uitgereikt.
Hierna is het de beurt aan Wim. Hij reikt de sponsor kleding voor Kopenhagen uit en daarna wordt er nog even geposeerd voor een foto. Nu zien dat Michel de PR campagne weer oppikt.
De lopers gaan hierna allen weer op de fiets richting Oldenzaal en ik ruim de winkel op. Tegen 19.00u vertrek ik, moe maar voldaan richting Oldenzaal. …..en de kuit voelt vreselijk.
De sponsorkleding
Voor somigen al een bekend beeld, de dag na de marathon
Ploeteren in de zon
Het is vandaag zaterdag 24 april. Een week geleden hadden we de Enschede Marathon en dit weekend staat er weer een duurloop gepland. Dit weekend is het Pasen en daarom is de duurloop vandaag op zaterdag gepland. Arthur is dit keer verantwoordelijk voor het rondje en de catering. Er is een ronde van 33 km gepland er wordt om 17.00u bij hem thuis afgesproken. Eerst wordt er een ronde van ongeveer 10 km gelopen, waarna er opnieuw gestart wordt, met de mensen die niet zo ver willen lopen.
Vandaag moet ik wederom met de fiets mee vanwege de achillespeesblessure. Op zaterdag heb ik natuurlijk de winkel, waardoor ik met de fiets later instap. Arthur heeft mij zijn 06 nummer gegeven, zodat ik de groep kan vinden als ik er later dan afgesproken ben.
Na winkelsluiting besluit ik eerst thuis wat te eten. Ik pak hierna vlug mijn flip video en fiets richting de Lutte. De groep zou tegen 17.50u met de tweede ronde starten en gezien het tijdstip, het is inmidddels 18.00u, verwacht ik te laat te zijn. Ik weet dat ze richting Arboretum lopen en zal zo dadelijk contact met Arthur opnemen om te horen waar ze lopen. Als ik bij de rotonde Denekamperstraat fiets pak ik mijn telefoon. Tot mijn grote frustratie neemt Arthur niet op, maar krijg ik twee keer de voicemail. Ik overweeg wat ik doe, er zijn vele wegen naar het arboretum en dat is best lastig zoeken. Ter hoogte van de Bentheimerstraat zie ik Olaf, een lid van de Loopschool fietsen. Hij weet dat de groep richting Oldenzaal loopt. Als ik die kant op fiets, zie ik inderdaad iets verderop de groep, die blijkbaar nog met de eerste ronde bezig is. Ik pak mijn flipvideo en film de groep terwijl ik ze benader.
Even later komen we bij Arthur thuis. Ben en Michel zouden hier instappen, maar Ben blijkt zich niet lekker te voelen en is dus niet aanwezig. De groep maakt gebruik van de mogelijkheid voor een sanitaire stop en de mannen worden allen in de watten gelegd door Hedwig, de vrouw van Arthur. Hedwig heeft een schaal met vers fruit en dit wordt gewaardeerd. Mijn fietstas wordt volgepakt met flessen water, elk nadeel heeft zijn voordeel, en we vertrekken voor de duurloop.
We lopen via de Scholtenhof langs het huis van Michel, richting de Lutte. Het is erg warm en de mannen stralen dit uit. Op de fiets is het goed te doen, hoewel ik natuurlijk liever gelopen had. Arthur heeft een leuke route bedacht en via De Wilmersberg lopen we richting Arboretum. We pakken vervolgens een deel van de Gildehaus-dinkelroute, langs de spoorlijn richting Bad Bentheim. We steken de Dinkel over en genieten van de omgeving. Jan Willem geeft aan dat hij niet erg lekker loopt en overweegt terug te gaan. Ik laat hem weten, dat het punt waarop teruglopen bijna even ver is als wanneer we doorlopen, bijna bereikt is. Jan Willem gelooft mijn bijna belachelijke verhaal en besluit door te lopen. Ondanks de warmte loopt de groep goed door en lijkt soms bijna te versnellen, waardoor het voor enkele lopers steeds een beetje moeilijk wordt. Maarten klaagt over zere voeten, heupen e.d., maar blijft toch steeds lachen. Via ‘Keten Zwart’ lopen we richting Lutterzand. Het Lutterzand is natuurlijk prachtig, de smalle paadjes en het mulle zand geven de duurloop een aparte dimensie. Bij de Dinkel aangekomen volgen de lopers het pad langs dit mooie riviertje. Ik weet dat dit op de fiets niet te doen is en pak snel een andere route door het bos.
Bij ‘Het Paviljoen’ wacht ik op de lopers. Stuk voor stuk komen de mannen aangelopen. Er volgt een korte drinkpauze en ook van het toilet bij het Paviljoen wordt dankbaar gebruik gemaakt. Er is even een discussie waar de weg huiswaarts langs moet. De groep heeft inmiddels zo’n 23 kilometer gelopen. Ik geef aan dat ik de mooiste route ken en dat die niet veel langer is dan de route langs de grote straat. Bij sommigen is er een licht protest, maar de meeste lopers willen mijn route wel lopen.
We lopen richting Beuningen, bij het omleidingskanaal lopen we richting Hakenberg. Achterin de groep beginnen de eerste sporen van vermoeidheid duidelijk te worden. Koen die de vorige duurloop zo gemakkelijk liep, gaat bij de beklimming van de Hakenberg een paar keer wandelen. Zonder hem iets te vragen zie ik dat hij het bijzonder zwaar heeft. Terwijl hij wandelt, fiets ik bij hem. Voorzichtig probeer ik hem te motiveren om het lopen weer op te pakken, maar hij geeft niet thuis. Bij de Hakenberg loopt hij plotseling weer een stukje, maar als de Paasberg weer een lichte stijging vertoont, gaat hij weer over in wandelen. Op de Paasberg zit ook Maarten stuk, hij overweegt zijn vriendin te bellen, maar kent haar nummer niet. We lopen weer een stukje hard. De groep kiest ervoor om de langere weg via de Zwaantjes te lopen. Maarten en Koen gaan liever via de kortere, maar meer klimmende Tankenbergweg, het beruchte laatste deel van de Huttenkloasloop. Het laatste stuk van de duurloop wordt er meer gewandeld dan gelopen. Maarten lijkt de pijp weer terug te geven en hervindt zich in het laatste stuk, hij verdwijnt langzaam uit zicht. Vanaf het Kapelletje lukt het ook Koen weer te lopen en we bewegen ons richting Bentheimerstraat. Bij het huis van Arthur blijkt de rest al gearriveerd.
De tuin bij Arthur ziet er prachtig uit. De tafel is keurig gedekt en Hedwig heeft er blijkbaar werk van gemaakt. Er is soep, waarvoor de familie de Bruin zelfs speciaal een nieuw service heeft aangeschaft. Er zijn heerlijke broodjes, gehaktballetjes, gevulde eieren en een toetjes. We drinken een paar biertjes en iedereen gaat na een gezellig samenzijn, moe en voldaan weer naar huis.
Arthur en Hedwig bedankt voor jullie gastvrijheid, het was erg gezellig!
Dag 1
De marathon van Kopenhagen zit er al weer enkele weken op, maar door allerlei verplichtingen was ik niet in staat hier eerder een verslag van te maken. Vandaar dat ik nu nog maar even een poging waag, omdat dit weekend toch wel het verhalen waard was.
Al ruim 5 weken voor de marathon van Kopenhagen raakte ik tijdens de Halve van Hengelo geblesseerd aan mijn achillespees. Lange tijd had ik de hoop dat het herstel wat vlotter zou verlopen, maar het lukt mij niet om voor 22 mei hersteld te zijn. Kopenhagen ga ik dus als toeschouwer beleven en dat voelt toch anders dan zelf meedoen. Het is er echter wel een gezellig weekend.
Dag 1
Vrijdagochtend 20 mei staat om 5.30u Koen voor de deur om Ieke en mij op te halen. We vertrekken vandaag met drie auto’s richting Schiphol en wij, Ieke en ik, rijden dus met Koen mee. Op Schiphol treffen we ook de andere lopers en het is gelijk gezellig. Als ik over de marathon begin zie ik wel enige twijfel ontstaan. Voor Koen en Marc is het de eerste marathon en zij hebben beiden geen idee wat ze kunnen verwachten. Koen heeft de duurloop van Arthur nog fris in zijn geheugen. Voorzichtig noemen ze allebei een tijd rond de vier uur. Wim, Jan-Willem, Gerwin en Arthur hebben al meer ervaring, maar ook zij zijn vooralsnog voorzichtig met hun voorspellingen. Ben is duidelijk, hij loopt net als Michel die morgen pas aankomt, slechts een gedeelte van de marathon en verwacht ruim binnen de twee uur binnen te zijn. Ik hoor net als Ieke, Bertie en Karin tot de supporters.
Het inchecken verloopt soepel, het lukt Ieke zelfs vloeistoffen (shampoo en make-up) mee te nemen zonder dit in de speciaal hiervoor bestemde zakjes te doen. We hebben in het KLM vliegtuig gelukkig allemaal een zitplaats en vliegen comfortabel richting Denemarken.
Na de landing lopen we braaf achter de familie Cobbenhagen aan, want wie anders zou onze reisleider moeten zijn in de stad die deze naam draagt. Totaal vertrouwend op Wim en Karin oefenen Ben en ik al vast de Deense taal. Het is vrij eunvoudig, je vervangt bij alle weurden de klinkers. Een prachtige teul en de humor ligt voor het opreupen. Karin en Wim, lijken ondanks hun reisleiderschap wat meer stress te kennen. Hoe regel je in Denemarken de kaartjes voor de metro richting haven? Gelukkig schiet een aardige Deense mevrouw in conducteurpak ons te hulp. De metro brengt ons vlot naar Christianshaven, onze plaats van bestemming. Daar aangekomen eerst met z’n allen wat Deense kronen pinnen en dan op zoek naar ons verblijf. Aan de Strandgade ligt onze boot de ’Arctic Janus’, het is een prachtige oude ijsbreker die tegenwoordig dienst doet als hotelboot. De boot ziet er vanaf de kade gezellig uit, het dek, overdekt met een stuk zeil, biedt een prachtig schaduwrijk terras, met uitzicht op de haven. We worden hartelijk ontvangen door Ulla. Deze Deense dame blijkt in opdracht van de Duitse eigenaren van de boot, het huishoudelijk werk te doen. Ze stelt zich voor en geeft ons een korte rondleiding door de boot. In de gezellige kajuit staan twee tafels. Er zijn vier kamers om te slapen. Een grote kamer met daarop 7 bedden en 3 kleine twee persoonskamers, waarin de stelletjes overnachten. De bedden zijn erg smal en we vragen ons af, hoe en of we hier gaan slapen. Onze twee persoonskamer is een kleine kamer met stapelbed. Het kost me moeite om bovenin het bed te komen, het is zo smal dat ik me nauwelijks kan omdraaien en er zit geen hekje langs.
De boot heeft verder veel trapjes, die erg steil zijn. je moet op de trapjes oppassen dat je het hoofd niet stoot en bovendien is er bij de ingang van de kajuit, een drempel van zeker 50cm hoog. Ik stel me voor hoe deze hindernissen, met de stijve benen na de marathon, genomen gaan worden en laat enkele mogelijkheden zien. Er wordt gelachen, maar de marathonangst neemt bij een aantal heren zichtbaar toe.
We besluiten eerst maar eens de stad in te gaan. Het lijkt ons handig om gelijk een paar fietsen te huren, zodat we de stad goed kunnen verkennen. Denemarken heeft op 21 mei echter een feestdag en een fietsenverhuur blijkt moeilijk te vinden. We lopen een groot deel van de binnenstad door, verwonderen ons over de prachtige gebouwen, maar het lukt ons niet om huurfietsen te vinden.
Wim heeft zijn leiderschap overgedragen en Koen loopt voorop. Met de neus op de kaart leidt hij ons door de stad. Uiteindelijk belanden we op een terras en besluiten maar wat te eten. Er wordt een verteerpot gemaakt en Karin krijgt de verantwoording over het geld. Een ding is zeker, de kwaliteit van het eten in Denemarken heeft een goed niveau. Dat we op dit terras alles vooraf moeten betalen, zegt echter ook iets over de gastvrijheid in dit land.
Even later pakken we de bus naar het marathon inschrijfpunt en halen we de startnummers op. Ook de nummers van Maarten en Michel worden opgehaald. Het is opvallend dat er zo weinig reclame gemaakt wordt voor toch wel een hele grote marathon. We lopen terug naar onze boot.
Even later komt de eigenaar, de heer ‘Wolfgang’ binnen. Deze aardige oude leraar vertelt hoe hij tot zijn hotelierschap gekomen is. Hij had samen met de andere twee eigenaren de boot gekocht en zouden in de ’arctic’ een project doen. Helaas was dit project niet doorgegaan en zo werd hij eigenlijk onbedoeld eigenaar van een hotel. Dat hij hier niet echt kaas van gegeten heeft, merken wij gedurende het weekend. Wolfgang vindt het hebben van gasten eigenlijk alleen maar vervelend, maar daarover later meer.
Deze avond bestellen we pizza’s. De pizzeria ligt op loopafstand en met een kleine wandeling zijn wij voorzien van een heerlijk avondmaal. Als ik de kombuis inloop om wat bestek te pakken, krijg ik van Wolgang een stevige veeg uit de pan. Het is voor de gasten ‘nicht erlaubt’ om in de keuken te komen. De wet en regelgeving schijnt in Denemarken erg streng te zijn en met gasten in de keuken overschrijdt je deze heftig. Even later geeft hij aan dat hij misschien wat streng was, maar dat dit echt de regels zijn. Ik begrijp nog steeds niet goed waar hij zich druk over maakt, maar neem het excuus aan. Ook voor de afwas mogen we de kombuis niet betreden, de heer Wolfgang staat erop dat hij dit alles in en uit de vaatwasser pakt.
We pakken deze avond nog een paar biertjes en gaan dan op bed. In eerste instantie kruip ik moeizaam op de bovenste ‘stee’, maar lig niet echt comfortabel. Ik stel me de val voor die ik maak wanneer ik me thuis voel, en omdraai. Hierop besluit ik de matras maar op de grond te leggen. Van slapen komt deze nacht niet veel. Tegen 3 uur hoor ik nog de bandjes en gezelligheid aan de andere kant op de kade en ben tegen 7 uur weer op.
Dag 2
Vanaf het dek ziet de haven er geweldig uit. We kijken uit op het nieuw gebouwde theater en iets verder ligt de Opera van Kopenhagen. Een prachtig gebouw in de vorm van een schip , ooit aan de stad geschonken door de eigenaar van ‘Mearsk’ een van de grootste containerrederijen ter wereld.
Als ik, tegen 7.15u op het dek kom zie ik Karin staan. Wolfgang had haar kort daarvoor aangesproken op ongeoorloofd gedrag.Ze werd verdacht van het doorspoelen van papier in het toilet, iets dat 'nicht erlaubt ist'. Toegegeven, ik ken de regel van vroegere zeiltochten die we maakten.
Ik heb om 7.30u met Gerwin afgesproken om een eindje te lopen, maar als er om 7.45u nog niemand aan dek is ga ik zelf maar een stukje lopen.De laatste dagen heb ik heel voorzichtig weer een paar kleine stukjes gelopen en ook vandaag wil ik drie keer tien minuten lopen. Terwijl Karin gewapend met fototoestel de stad inloopt, loop ik naar de overkant. Ik draag het T shirt dat ik als ‘deelnemer’ van de marathon ontving. Het opschrift 'Nykredit Kopenhagen Marathon', verraadt mijn oorspronkelijke doel in deze stad. Even later spreekt een hardlopende Deen mij hierop aan. Het is een aardige man en na een korte kennismaking besluiten we samen naar de ‘de zeemeermin’ te lopen. Als je in Kopenhagen bent, is dit natuurlijk een niet te missen attractie. Het is een mooie tocht van ongeveer vijf kilometer, waarbij de Deense ‘gids’ mij alles over de stad vertelt. Het beeldje komt in zicht en valt mij qua omvang wat tegen, waarop de Deen vraagt “wie wil er een grotere vrouw?’. Lachend lopen we terug.
Op de terugweg zie ik een groepje lopers. Het blijken mijn mannen te zijn en ik besluit me bij hen aan te sluiten. Ik neem afscheid van de Deen en loop nog een stukje met de heren rond.
Op de boot staat het ontbijt klaar. De tafel is mooi gedekt en het ziet er verzorgd uit. Hier had onze Wolfgang een goede daad verricht. Als Wolfgang het idee heeft dat Arthur zo bezweet aan tafel wil, wordt hij boos. ‘Sie konnen doch nicht…..’…..En ik moet toegeven, hij had wel een punt.
Even later zitten we met zijn allen fris gedoucht aan tafel. Prima ontbijt, lekkere eitjes en lekkere koffie. Volgens Wolgang wordt er wel wat veel gegeten, maar dat kan onze pret niet drukken.
Na het ontbijt met zijn allen weer de stad in. Fietsen huren?…of what else? Koen geeft al vlot aan geen zin te hebben in opnieuw een lange wandeling en dit is met het oog op de marathon morgen geen gekke gedachte. We besluiten op een van de rondvaartboten te gaan. Dit blijkt een goede keuze, de vaart is fantastisch en leert ons veel over Kopenhagen. Vanaf de boot lijkt heeft de stad de sfeer van Amsterdam. Nyhaven is prachtig.
We besluiten we nog even een terras te bezoeken. Het overvolle en gezellige Nyhaven biedt echter geen vrije terras ruimte voor een groep van 12 personen. De dames besluiten te gaan winkelen en wij pakken het terras aan het water bij het theater. We drinken een glas bier en eten een caesarsalade, ondertussen hebben we telefonisch contact met Maarten, die inmiddels ook in Kopenhagen is. We spreken met hem af en gaan naar onze boot om zijn startnummer te halen.
Deze avond staat het eten van pasta gepland. Het blijkt druk in de stad en het is niet eenvoudig een tafel voor 12 personen te vinden. Maar net buiten het drukke gedeelte vinden we een zeer acceptabel restaurant. Het eten ziet er goed uit en de bestelling is vlot geplaatst. Even later zit iedereen te eten…..behalve ik. De bestelling is niet goed opgenomen en het meisje komt zich verontschuldigen. Pas als de groep het eten op heeft ben ik aan de beurt. Ik laat mijn stemming echter niet verpesten…Grrr…
Met volle buik gaan we weer op de boot. Morgen is de grote dag. Michel, die eerst een bruiloft van zijn zus had zal straks in Kopenhagen landen. Ondanks dat hij morgen niet de hele marathon loopt, lijkt het mij toch vreemd er zo laat in te vallen. Tegen 10.30u komt de taxi, de meeste marathonlopers zijn al naar bed. Michel komt zichtbaar moe binnen. Drinkt nog even een pilsje, krijgt de huisregels uitgelegd en zoekt dan in het donker zijn kleine, smalle bedje tussen de slapende mannen.
Dag 3
Wolfgang moet deze ochtend wel erg vroeg op. Hij heeft zo’n twee uur nodig om het ontbijt klaar te maken, maar vraag mij niet wat hij doet. De dames denken het in een kwartier te kunnen. Het kost onze Wolgang zichtbaar moeite, hij staat samen met Ulle lang te rommelen in de kombuis. Wij ontbijten tegen 7.30u. het ontbijt valt ons vandaag tegen. Wolffie is gestrest. Eerst krijgt Wim een uitbrander. Wim had zijn gezicht ingesmeerd met vet en leek hierdoor bezweet van het hardlopen terug te komen. Hij moet eerst een schoon shirt aan. Wim heeft geen zin in gezeur en wisselt het, overigens schone shirt voor een ander ‘schoon’ shirt.
Wolfgang bakt niet te veel brood en de eieren zijn te zacht. De jongens zijn allemaal wat gespannen voor de marathon. Het karige ontbijtje is onvoldoende, en ik zie vele hongerige blikken. Gelukkig heb ik nog wat gelletjes en Go bars en dit voldoet als extra vulling. Er is nog een kleine fotoshoot van de heren in sponsorkleding en even later vertrekken de heren richting start. Ieke en ik gaan op zoek naar fietsen om de marathon te volgen. Karin en Bertie lopen straks samen naar het 3 km punt. Samen met Ieke loop ik met de marathonkaart in handen richting stad. Ondertussen zoeken we de huurfietsen, eerst naar een plein, dan nog even naar Nyhaven en dan weer naar het plein. Net als we onze zoektocht naar fietsen opgeven zien we er een paar staan. Ze hebben hetzelfde systeem als winkelwagentjes, muntje erin en fietsen maar. Mijn fiets heeft een loszittend zadel, het kiept steeds achterover en dat is lastig. Naar gisteren is echter alles beter dan lopen.
We fietsen eerst naar het drie kilometer punt. Even later komen de eerste lopers voorbij. Het aantal deelnemers op zo’n stadsmarathon is toch altijd weer imponerend. He, daar is Arthur en even later komt ook Gerwin voorbij. Dan even zoeken en kijken en daar ontdekken we ook derest. We fietsen weer verder en volgen de marathon vanaf de kant. Er zijn zo hier en daar vreemd uitgedoste figuren, maar wij zijn op zoek naar onze lopers. Bij het 11 km punt pakken we een kop koffie op een terras en bekijken ondertussen de lopers. Als Arthur en Gerwin voorbij zijn vervolgen we onze weg, daar we anders w.s. te laat op het volgende punt zijn.
Ben en Michel lopen slechts een gedeelte van de marathon. Het 25 kilometer punt is prachtig. We staan op de kade en zien de lopers vanaf het theater, langs het water op ons aflopen. De wind neemt toe en er lijkt ander weer op komst. Ieke heeft geen regenjack en verschuilt zich onder de bomen. Daar komt Arthur, hij oogt fris en loopt lachend voorbij. Ook onze andere jongens komen allemaal fris en monter voorbij. Ook Maarten wordt gespot, hij is blij met het gelletje dat ik hem aanreik. De voetblessure die hij onlangs had opgelopen lijkt hem niet te hinderen. We besluiten verder te fietsen en gaan op zoek naar het 40 kilometerpunt.
Het is inmiddels weer droog en wij zoeken een punt waar we goed overzicht hebben. Aan de lopers die voorbijkomen zien we dat de marathon zijn tol begint te eisen. Daar komt Arthur weer. Hij loopt op schema voor een tijd net over de drie uur. Ik moedig hem aan, maar Arthur reageert niet. Aan zijn gezicht zie ik dat hij diep in zichzelf is gekeerd. De ontspanning is weg en met een pijnlijke grimas loopt hij mij voorbij. Ieke denkt dat hij ons niet ziet, maar ik weet wat de marathon met je kan doen op zo’n moment.
We wachten op de rest. Ze komen stuk voor stuk voorbij.Eerst Gerwin, met een ontspannen loop en tevreden gezicht. Dan Jan Willem met brede glimlach, ook Maarten loopt er nog goed bij en dan volgt de rest. Allemaal erg monter en stuk voor stuk genietend van deze laatste kilometers. De marathon is voorbij. Ieke en ik besluiten eerst een terras te pakken en wat te eten. Terwijl we zitten te eten worden we gebeld. De groep zit op een terras vlak bij de finish. We pakken onze fiets weer op en trappen richting finishplek.
Even later zien we de groep op op het terras. Tevreden gezichten en blij over de gelopen race. Niemand kende echt moeilijke momenten, alleen Wim had op het laatst last van zijn voeten. Hierdoor had hij moeten wandelen, desalniettemin verbeterde hij zijn marathontijd met 35 min. Arthur heeft het erg zwaar gehad en liet in de laatste kilometers kostbare tijd liggen, waardoor hij net geen pr liep. De rest liep allemaal een PR en is dus zeer tevreden over het verloop van de wedstrijd.
Als we teruglopen is het opvallend hoe fris de jongens er nog bij lopen. Je kan aan het bewegen niet zien dat ze kort daarvoor een marathon hebben gelopen. Ook de trapjes en obstakels in de boot, waar ik mij zo op verheugd had, worden moeiteloos genomen. Deze avond bezoeken we een restaurant waar we weer erg lekker eten en ook nog een biertje op de goede afloop drinken(two beer or not two beer). Als ik dit zo bekijk had ik de jongens aan moeten sporen om harder te lopen tijdens de marathon, want aan de fitheid te zien hadden ze allemaal sneller kunnen lopen.
