Valencia 2010

21 februari 2010 wordt de Marathon van Valencia gelopen. In de gevorderdengroep is het idee opgepakt om hier gezamenlijk aan mee te doen. Wij vertrekken dan op 19 februari naar Valencia om daar deze uitdaging aan te gaan.
Het lopen van een marathon is natuurlijk iets anders dan het lopen van een trimloop over 5 kilometer. We zullen ons hier dan ook grondig op moeten voorbereiden. Sinds enkele weken hebben we de duurlopen die het meest essentiele onderdeel in de voorbereiding vormen al opgevoerd. Bij de deelnemers zitten enkele mannen die al eerder een marathon hebben gelopen, maar zijn er ook voor wie Valencia de eerste marathon ervaring wordt. De namen:
Jan willem , Ben, Harry, Frank, Gerwin, Michel en Ruud
De komende weken zullen wij ons nog uitgebreid voorstellen.

Voorbereiding

In de marathon voorbereiding is het belangrijk dat je traint op de verbranding van vrije vetzuren. Dit bereik je door veel op een relatief laag tempo te lopen. Hierdoor worden de systemen getraind die bij verbranding van de vrije vetzuren een belangrijke rol hebben. Tempoduurlopen en intervaltraining zijn mooie bouwstenen, maar spelen bij de voorbereiding een minder belangrijke rol. De meeste deelnemers streven ernaar om goed over te komen in een acceptabele tijd. We streven niet naar een toptijd, maar willen vooral lekker lopen.

Duurlopen

De lange duurlopen lopen we vooral gezamenlijk. Er wordt dan onderweg veel gekletst en gelachen. Van enkele duurlopen zullen we hier verslag doen. Lees de verslagen van deze duurlopen:
6 december De Lutte,
21 december Rondje Singraven,
27 december Snertloop Denekamp,
3 Januari Sneeuw,
10 januari Winterlandschap,
17 januari Twijfel,
24 januari Op de fiets,
31 januari Korte broek,
7 februari Het Slotstuk,
Ode aan de hazen,
14 februari Vreemde ontmoeting,
17 februari Eindelijk,
19 februari Spanje,
21 februari Marathondag,

Snertloop De Lutte 6 december 2009

Op 6 december lopen we met de hele groep richting de Lutte, waar we meedoen aan de snertloop. Op de heenweg zit de gezelligheid er gelijk al goed in. Ik(Ruud) heb namelijk een kleine videocamera bij me een maakte onderweg opnamen. Deze filmmomenten worden door de heren gelijk aangegrepen om uit volle borst o.a.'we zijn er bijna' te zingen klik hier voor De heenweg. In de Lutte wordt meegedaan aan de snertloop over 9,6 kilometer en daarna werd de terugweg weer aanvaard. Enkele filmbeelden zijn op onderstaande link te zien. Helaas vielen veel van mijn opnames onder de categorie 'schokkende beelden' en kunnen die niet vertoond worden. Al met al heeft deze duurloop totaal zo'n 22 kilometer. Hoewel het lopen van de 10 kilometer in hoog tempo niet echt onder de lange duurloop valt. Het tempo is dan iets te hoog voor het marathon effect Hoezo een te hoog tempo klik hier.

Duurloop 21 december

In het verleden liep ik met LAAC regelmatig het rondje expeditie. In die tijd werd dat vaak gedaan vanuit huize Damveld, waar Hans en Marjan ons dan met koffie ontvingen. Vandaag zijn we vanuit mijn huis vertrokken. Het rondje wordt hierdoor wel wat langer, mijn domein ligt immers tegen de grens van Weerselo. Het rondje start dus zoals gezegd vanaf mijn huis. We lopen vervolgens richting 'Het Peuleke' in Rossum. Gaan langs het Rode Veld naar 'Het Evelo'. Via 'Het Evelo'vervolgen we onze weg naar 'Het Singraven' We lopen langs de 'Dinkel' richting Beuningen. In Beuningen wordt de schoolweg gepakt richting Austiberg. Het prachtige pad over de Austiberg leidt ons naar een weiland om vervolgens af te dalen naar de Nijenhaarweg. Via Achtermaatsweg en Veldweg komen we op de Hakenberg. Hier wordt op dat moment ook een tourtocht gehouden, waardoor we constant moeten uitwijken voor aanstormende mountainbikers. Via het parcours van de 'Huttenkloasloop' lopen we vervolgens over de Paasberg en Tankenberg weer richting Denekamperstraat. Het laatste stuk over de oude postweg brengt ons naar 32 kilometer. Een prima duurloop.

Snertloop 27 Dec Denekamp

Je weet dat een lange duurloop in principe niet te snel moet worden gelopen. Hij mist anders het beoogde effect. Wedstrijdjes passen dan ook niet goed in zo'n duurloop, maar zijn soms wel beregezellig. De snertloop te Denekamp op 3de kerstdag is zo'n loopje. Er wordt puur voor de gezelligheid gelopen. Om deze reden gaat deze dag onze duurloop richting Denekamp. Om 10.00u kom ik bij het Blikpunt (ons vertrekpunt) aan. Het valt me gelijk op dat Harry niet helemaal lekker is. Hij kijkt uit alsof er een trein over hem heen gereden is. Hij voelt zich niet fit, heeft een voorhoofdholte onsteking en een stevige hoofdpijn. Ikzelf heb ook twijfels, mijn knie voelt niet goed en ik vraag me af of ik het hele stuk wel moet lopen. Harry wil wel meelopen naar Denekamp, maar denkt niet mee te doen aan de 8 kilometer daar. Goed we zien wel. We besluiten om via 'Het Singraven'te lopen, dit is een mooie route en we hebben tijd genoeg. De loop start immers pas om 12.00u. Het lopen gaat eigenlijk best goed en ook Harry klaart zichtbaar op. De weg naar Denekamp verloopt soepel en na 12 kilometer komen we bij de organiserende voetbalclub. In de kantine komen we andere lopers van de loopschool tegen. Ans, Ine en Anita, maar ook vele andere bekenden. Harry en ik besluiten gewoon mee te lopen. Wel wordt er afgesproken dat het tempo echt rustig blijft.
We hebben geen haast en het is buiten redelijk fris. Het lijkt ons daarom een goed idee om tot na het startschot in de kantine te blijven. Zogezegd, zogedaan. Best een leuke ervaring. Je ziet iedereen klaar staan voor het startschot, terwijl je zelf nog binnen bent. Het startschot klinkt en wij vertrekken, de toeschouwers verbaasd achterlatend. We lopen weer in op de groep. Het blijkt dan toch best lastig om een rustig tempo aan te houden terwijl er zoveel mensen voor je uit rennen. Ondanks het redelijk rustige aanvangstempo wordt het tempo gedurende de loop langzaam opgeschroefd. Lopen we de eerste kilometer rond de 10 kilometer per uur de laatste kilometers loopt dit tempo richting 14 kilometer per uur. Lijkt me niet helemaal volgens afspraak. Na de finisch wordt er eerst een kop snert genuttigd. Hierna wordt de terugweg aanvaard. Anita biedt ons nog een plek in de auto aan, maar geen van ons voelt de behoefte om vroegtijdig af te haken. We lopen langs de Denekamperstraat richting Oldenzaal. Na een paar kilometer claxoneert een auto. Het is Anita met de aangeboden plaatsen..... Iets later gaat Harry wandelen. Had hij dan toch met Anita mee moeten gaan? Halverwege Oldenzaal zit Harry er plotseling zo door dat wandelen voor hem de enige optie is. Jan Willem besluit bij hem te blijven, waarop de rest rustig huiswaarts keert. Al met al is dit weer zo'n 33 kilometer. Ruim voldoende voor een duurloop, hoewel het tempo af en toe te vlot was. Hopenlijk herstelt Harry vlot van deze toch wel overmatige inspanning.
Terug

Nieuwjaarsloop

We houden elkaar steeds via de mail op de hoogte van de te lopen duurlopen. Het nieuwe jaar begint gelijk met een lichte verwarring. Enkelen hebben zich ingeschreven voor de nieuwjaarsloop van Avantie in Glanebrug terwijl anderen voor een duurloop gaan. Het weer brengt ons echter weer in overeenstemming. Door een behoorlijk pak sneeuw wordt Glanebrug afgelast en kunnen we zondag om 9.30u gaan voor een duurloop in de sneeuw. Bij ons verzamelpunt blijkt Ben zich al zo op Valencia en Spanje te hebben afgesteld, dat de sneeuw hem ervan weerhoud te lopen. Onze 'spanjaard' is bang voor sneeuw. Ben wel benieuwd naar zijn eindtijd in Valencia. Er wordt weer voor het vertrouwde rondje 'Singraven'gekozen.

Winterlandschap

Vandaag lopen ook Arthur en Wim mee. Wim die nog steeds van een blessure terugkomt loopt slechts een klein stuk mee, Arthur bereidt zich voor op Enschede en dan past zo'n duurloop wel. Het is vandaag geweldig om door die verse sneeuw te lopen. Af en toe is het lastig te zien waar de wegen lopen. Een beetje mist en de doorbrekende zon geven het landschap iets van een sprookje. Het is koud. Harry en ik hebben allebei een koude teen aan de rechtervoet. We proberen hiervoor nog even een verklaring te zoeken, maar vinden die niet echt. De sneeuw maakt het lopen een stuk zwaarder, maar dat deert niet. Iedereen geniet van het betoverende landschap. Onderweg schieten we een paar foto's en het lopen gaat als vanzelf. Jan Willem is de enige die het vandaag moeilijk heeft. Hij loopt mee, maar het gaat niet vanzelf. Halverwege voel ik mij warm en comfortabel. Ook de koude teen is verdwenen. Met Arthur heb ik, naar aanleiding van een boek van Ronald Klomp en Frans Bosch een lang gesprek over allerlei looptechnische aspecten. Oldenzaal komt al snel weer in zicht. Vandaag zo'n 23 kilometer gelopen. Onder de huidige condities ver genoeg. Een prachtige ervaring.

Bevroren teen

Thuis aangekomen valt mij plotseling op dat mijn rechter hardloopschoen rood gekleurd is. Ik denk eerst dat het papier van vuurwerk is, maar als ik eroverheen strijk blijkt het bloed te zijn. Als ik mijn schoen uittrek blijkt mijn grote teen aan de voorkant door bevriezing helemaal stuk te zijn. Het wordt me nu duidelijk waarom ik in het begin die teen zo voelde. Terug

Duurloop door winterlandschap 10 januari

Het is zeven uur als de wekker gaat. Ik sta op en kijk hoe de situatie buiten is. Het is vandaag een dag waarvoor veschillende weeralarms zijn afgegeven. Grote evenementen zijn afgeblazen, het risico de weg op te gaan is vandaag te groot.
Voor de Valencia groep dient de training echter gewoon door te gaan en daarom hebben we afgesproken om vanochtend 9.00u vanaf mijn huis te vertrekken. Het weer lijkt mee te vallen, de harde wind kan ik vanuit mijn raam niet zien. Normaal gesproken loop ik nooit met handschoenen en muts maar deze week toch maar even een muts en handschoenen meegenomen uit de winkel. Het wordt vandaag immers bizar zwaar.
Beneden prepareer ik alvast het materiaal. In de schoolrugzak van mijn zoontje Jesse stop ik een fotocamera, mijn flipvideo en enkele gelletjes voor de broodnodige energie.

Om precies 9.00u gaat de bel. Het is Ben, hij wil laten zien dat hij toch gewoon een degelijke Twentse jongen is die een beetje sneeuw niet niet uit de weg gaat. Even later komt ook de rest binnendruppelen. Ook Arthur is weer van de partij. Hij zou Egmond lopen, maar dit is afgelast.
Harry komt samen met buurman Frank. Frank is welliswaar lid van de loopschool, maar loopt Valencia niet. Frank gaat vandaag een stukje mee. Jan Willem laat het vandaag af weten. Hij had een feestje en is waarschijlijk niet fit genoeg. Eigenlijk zou hij toch moeten weten dat een feestje niet in een serieuze marathonvoorbereiding past.
Een andere loper die vandaag ontbreekt is Michel. Michel heeft vorig jaar zijn eerste marathon in New York gelopen. Hij deed dit met een matige voorbereiding en een mega media aandacht. Je kon geen krant openslaan of Michel stond erin. Uiteindelijk liep hij in 'The Big Apple' onverwacht een zeer goede tijd. Deze inspanning heeft echter zoveel schade veroorzaakt dat de voorbereiding op Valencia niet echt loopt. Dit komt ons natuurlijk best goed uit, we hebben immers nog een ondersteuningsteam nodig.

Wij gaan op weg. Er wordt gekozen voor een redelijk onbekend rondje. Vanaf mijn huis lopen we richting 'Het Hulsbeek'. De kou blijkt erg mee te vallen. Mijn muts heb ik niet nodig en ook de handschoenen gaan al vlot weer uit. De verwachte wind lijkt te zijn uitgebleven waardoor het redelijk 'warm' aanvoelt. Op het Hulsbeek lopen we via de Binnenweg het Mountainbikepad op waarna we via de wielerbaan op de Hengelose straat uitkomen. Ondanks dat je al aan de sneeuw gewend raakt, blijft het landschap prachtig. Bij het oversteken kom ik in aanraking met de verradelijkheid van het lopen in de sneeuw. Ik stap eerst in een slootje, waardoor ik zo'n 30 centimeter lager land dan verwacht. Even later ga ik op een sneeuwduintje bijna door mijn enkel.
We lopen nu via de Parallelweg richting vliegveld. Hier schiet ik mijn eerst foto en maak een filmpje. Frank, die zoals gezegd niet het hele stuk mee wil, neemt bij de Noordergrensweg afscheid. Zijn tocht zal zo'n 15 kilometer zijn. Frank gaat links en wij gaan rechtsafsaf richting vliegveld. Op de Grefterbergweg lopen we richting Lonnekerberg. Door het dikke pak sneeuw vind ik het lastig om de weg te vinden, maar als ik het hek van het vliegveld zie, weet ik dat we daar links moeten. We lopen het pad in richting Lonnekerberg. Diepe karresporen en een dik pak sneeuw, met daaronder af en toe breekbaar ijs veroorzaakt een lichte spanning in de groep. Even later wordt het wat beter te belopen en klaart de stemming gelijk weer op. Het is zo onwaarschijnlijk mooi dat ik gelijk besluit mijn flipvideo te pakken en dit beeld vast te leggen.
Op de Lonnekerberg komen we over bekende stukken. Eerst over een stuk bos waar jaren geleden altijd de TION cross werd gelopen, daarna een stukje over het parcours van de Hoge Lagetorenloop. We lopen richting Enschedese straat.
Het goed te belopen fietspad is even een welkome afwisseling. We steken over om vervolgens via de Veendijk langs het 'Sybrook' te lopen. Er wordt vandaag niet gespeeld.
Voor de meeste mensen uit de Valenciagroep is het Haagse Bos redelijk onbekend. In deze omstandigheden is het hier op z'n mooist. We besluiten even een groepsfoto te maken.

Groepsfoto

(vlnr) Gerwin, Ruud, Ben, Frank en Harry. Jan Willem en Michel ontbreken.

Via de 'Judith Hoeve' komen we op de Losserse straat waar we oversteken en via het voetpad richting De Lutte lopen. Het dikke pak sneeuw dat hier ligt maakt het lopen zwaar. Vlak voor de Lutte lopen we richting Wilmersberg. De Farwickweg is door de boer schoongemaakt. De sneeuw is hier wat papperig geworden, het lopen wordt hierdoor erg lastig. Elke stap glijdt bij het afzetten weg. Dit kost energie, de groep wordt weer wat stiller. Als het dan even later ook nog omhoog gaat wordt het zo lastig dat er een sanitaire stop gemaakt wordt. De andere lopers grijpen dit moment graag aan voor een wandelpauze.
Bij de Bentheimerstraat aangekomen voelt het stukje schoongemaakte straat als een verademing. Bij het Koepeltje, is het een drukte van belang. Heel Oldenzaal lijkt met de beschikbare sleetjes te willen genieten van die ene berg die we rijk zijn. Terwijl ik hiernaar kijk, krijg ik plotseling een sneeuwbal in mijn gezicht. Als ik in de gooirichting kijk, zie ik een aantal enthousiaste mannen. Juichend over hun voltreffer laten we ze achter, ikzelf ben er even stil van.
Via de Siemertweg vervolgen wij onze duurloop. De sneeuw wordt duidelijk wat papperig en het is hierdoor soms lastig en zwaar. De berg af hebben we hier niet veel last van, maar op de vlakke stukken wordt het nu weer stil.
Op de Oude Postweg probeer ik deze stilte te filmen. Mijn duurloopgenoten laten dat niet gebeuren en praten alsof er niets aan de hand is. We lopen nu richting Graven Es. We hebben er zo'n 28 km opzitten. Het pad is moeilijk, de kilometers beginnen te tellen. Bij mijn huis aangekomen, wordt er nog een filmpje geschoten en iedereen vertrekt huiswaarst.
Bij thuiskomst blijkt er koffie, warme appeltaart en snert te zijn. Helaas is dan iedereen al naar huis. Desalniettemin smaakt het ook lekker zonder mijn loopmaatjes. Ze weten niet wat ze missen....Het is weer goed om thuis te zijn. Terug

17 januari Twijfel

Het is 8.00u als ik opsta. Gelijk maar eens naar buiten om te kijken hoe de situatie is. Gisteravond toen ik naar bed ging was het behoorlijk heftig aan het sneeuwen, dit zou de kwaliteit van ons parcours niet ten goede komen. De verse sneeuw, op de oude soms nog bevroren laag, zal zeker op bospaden de nodige risico's met zich meebrengen.
We hebben vandaag afgesproken om tegen 9.00u bij het Blikpunt te starten. Tegen 8.40u vertrek ik met mijn rugzak richting het Blikpunt. Ik had deze week nogal wat last van mijn rechter knie, ik heb de indruk dat mijn oude schoenen deze klacht versterken en heb daarom gisteren een andere schoen uit de winkel meegenomen. De eerste indruk is goed, de schoen loopt prettig, is zacht en heeft bijzonder veel grip op de sneeuw. De Luna glide, dit is de naam van de schoen, heeft bovendien een kleur die bijzonder goed bij mijn outfit past.
Tegen 8.50u ben ik bij "het Blikpunt". Ik ben de eerste en er rest niets anders dan wachten.
Ben en Michel zullen er vandag weer niet bij zijn. Beide zitten ze in warmer oorden om zich geheel op eigen wijze voor te bereiden op Valencia.
Even later komt Gerwin aangelopen. Ik reageer verbaasd omdat ik denk dat hij helemaal van berghuizen komt. Dit blijkt echter niet zo te zijn, hij durft zijn fiets niet meer bij het Blikpunt te laten staan. Een paar weken geleden had men daar zijn fiets aardig gesloopt en was zijn jas uit de fietstas gestolen. Hij heeft de fiets dus nu maar elders veilig geparkeerd. Daar komen Harry en Jan Willem ook aangelopen. Er is even twijfel of Frank ook meegaat. Het is immers al 9.00u en frank is er nog niet. Daar komt ook Arthur aangereden, inmiddels een vaste waarde in ons duurloopgebeuren. Frank woont tegenwoordig wat verder van het Blikpunt af. Hij lijkt hier nog geen rekening mee te houden en tegen 9.05u komt Frank bij "Het Blikpunt"aangelopen. Hij mompelt nog even iets over de reden dat hij te laat is maar de groep loopt al.
Vandaag blijven we noodgedwongen op de fietspaden. Het risico op valpartijen is te groot. We lopen eerst richting Denekamp. Het fietspad is schoon en het is weer een gezellige tocht. Door de mist hebben we zeer beperkt zicht, maar dat deert niet.

We lopen de kasteellaan uit

Bij Denekamp gaan we richting Singraven, Arthur schiet hier een foto van de "Valenciagroep" en daarna lopen we via de kasteellaan richting Tilligterstraat.
Vandaar gaat het richting Tilligte. Onderweg overpeins ik mijn trainingstoestand en voel twijfels. De laatste weken heb ik steeds lichte knieklachten. Ik kan welliswaar de duurlopen goed lopen, maar tempo's verergeren de klacht. Afgelopen woensdag liep ik enkele tempo's en dit heb ik geweten. Tijdens die tempo's valt mij dan op hoe sterk de andere Valenciagangers worden van het trainingsschema en de vele kilometers. Ik krijg moeite om ze bij te blijven.
Sinds vorige week is er nog een klacht bijgekomen. Vermoedelijk door de gladde ondergrond ben ik mijn rechter bil/heup gaan voelen. Vandaag voel ik bij iedere landing die heup en dat veroorzaakt wederom twijfel.
Via Tilligte lopen we richting Ootmarsum. Vlak voor Ootmarsum kiezen we een weg linksaf. Deze weg is voor mij onbekend, waarop gelijk gereageerd wordt met de woorden:"Dat we dat mee mogen maken. dat jij de weg niet kent.". Even later zijn Frank en Harry in discussie waar we dan langs moeten. Hoezo de weg kennen?
We komen Ootmarsum binnen en lopen via de Oldenzaalsestraat richting Oldenzaal. Met mijn flipvideo probeer ik de heren tot uitspraken over de te verwachten eindtijd te verleiden, maar ze blijven zeer voorzichtig.
Mijn heup gaat steeds meer opspelen, ik ben mij bewust van elke stap. Het is nog slechts zo'n 12 kilometer. De klacht in de heup ontkennen lukt niet meer en ik vraag me af hoe ik in Oldenzaal kom. In Rossum aangekomen begint het te regenen, wij lopen door. De groep wordt stiller en ik loop op mijn tandvlees. Conditioneel is er niets aan de hand, maar mijn heup voelt slecht. In Oldenzaal aangekomen besluit ik via de weerselosestraat terug te gaan, de groep loopt richting Blikpunt. Bij het stoplicht nemen we afscheid. Het laatste stukje voelt zwaar, ik wandel, ik loop, .....ik zie er naar uit om weer thuis te zijn. De afstand was zo'n 34 kilometer, de twijfel blijft.
Terug

24 januari Op de fiets

Het is acht uur geweest als ik opsta. Het is weer tijd voor een lange duurloop. Voor mij betekent dit vandaag dt ik op de fiets meega. Na de duurloop van vorige week voelt mijn heup nog steeds niet goed. Ik heb mij voorgenomen om twee weken rust te nemen, daarna zal ik kijken of het lopen van de marathon voor mij nog een optie is. Op de fiets, wel gezellig, maar het voelt wel tweeledig.
Het is koud als ik de fiets pak. Dikke handschoenen, een muts en twee broeken over elkaar zullen mij voldoende beschermen tegen een langdurig verblijf in de buitenlucht. Bij Het Blikpunt staat Gerwin al te wachten. Even later komt ook de rest aangelopen en we vertrekken weer voor een lange duurloop. Ik heb als gids weer een route uitgezet en vandaag zullen we daarbij het Lutterzand aandoen. Vanaf het Blikpunt lopen we richting Tramweg. Het zandpad is hard bevroren, die diepe groeven maken het parcours risicovol voor de enkels. Tewijl wij over die risico's spreken glij ik met mijn voorwiel weg en val bijna van de fiets. Gelukkig gaat het net goed en blijft de kans op het lopen in Valencia nog bestaan.
Iets verder op zien we een ander groepje lopen. Het groepje loopt een wat rustiger tempo dan wij. Als wij dichterbij komen zien we dat ook Ans, lid van de loopschool, hierbij loopt. Het groepje heeft ons ook ontdekt en er onstaat wat onrust. Terwijl men omkijkt valt er zelfs een man uit de groep op de grond. Gelukkig gaat het goed, de man in kwestie staat vlot weer op en vervolgt zijn pad. Bij de Denekamperstraat slaan wij, net als onze voorlopers linksaf, om ze iets verderop voorbij te gaan. Na een korte begroeting laten we ze weer achter. Wij gaan linksaf richting Tankenberg. Het bospad is hard bevroren, zo hier en daar ligt er een ijslaag over het zand. Het blijft dus opletten. We slaan linksaf en gaan richting Paasbergweg. De stemming in de groep is goed. Er wordt volop gespeculeerd over de te lopen eindtijden in Valencia. Dit is de laatste tijd toch vaker een gespreksonderwerp aan het worden. Op de Hakenbergweg is het wederom glad. Ik fiets vooruit om een goed plekje voor een foto te vinden. In deze kou heb je wel even nodig voordat je klaar bent voor die fotoshoot. Je fietst vooruit, parkeert je fiets, doet je handschoenen uit, pakt je fototoestel, zet het aan, richt het op de groep, maar de groep is al weer voorbij. Met mijn Flpvideo maak ik enkele opnames. Het met blote handen vasthouden van de camera is in deze kou geen pretje. Desalniettemin maak ik toch enkele opnames.
Nadat we de Beuningerstraat hebben gekruisd lopen we via "Het Meuleman"naar het Lutterzand. De groep ervaart het gemak van een fietsende gids die hen ogenschijnlijk probleemloos door het Twentse landschap loodst. Als gids laat je de groep natuurlijk merken dat jij het gebied op je duimpje kent. Je laat het dan natuurlijk niet weten wanneer jij even over de te volgen route twijfelt. Op de Lutterzandweg slaan wij linksaf. Het pad komt mij vaag bekend voor, maar het bordje waarop vermeld staat dat het pad slechts voor 600meter toegankelijk is, bezorgt mij geen goed gevoel. We lopen door. De ondergrond wordt zacht, Gerwin noemt het een Toendra. Het fietsen wordt knap lastig.....het pad loopt dood. Als gids wordt je gewaardeerd zolang je vlekkeloos de weg kent, maar maak nooit een klein vergissinkje.....We lopen het moeilijk pad terug en ik zwoeg op de fiets.....
Op de lutterzandweg slaan we linksaf om vervolgens wel de goede weg te pakken. We lopen achter door het Lutterzand, pakken een stukje Gildehaus/Dinkelroute en lopen dan langs de Puntbeek Het Lutterzand weer uit. Bij het "Jan Wesselinkhoes" wordt een foto gemaakt.

Jan Wesselinkhoes

De duurloop begint al aardig wat kilometers te tellen. We besluiten om verhard terug te lopen en laten daarom het pad bij de Kampbrug voor wat het is,. Via de Austiberg wordt het parcours van de Huttenkloasloop opgepakt. Hierna richting Hakenberg en dan richting Denekamperstraat. De bekende stilte in de groep heeft weer plaats. Natuurlijk probeer ik dit weer te filmen. In eerste instantie beginnen de heren weer te praten, maar als ik de camera langer laat draaien wordt, ondanks de twee hazen, zelfs Ben stil. We lopen weer richting Oldenzaal. Angela, de vrouw van Frank heeft een ontbijt voor ons geregeld. Eigenlijk heb ik hier geen tijd voor, maar ik laat mij verleiden tot een kop koffie. Eerst nog een stukje fietsen. Als wij bij huize Wolbers aankomen, zit er meer dan 30 kilometer op. Angela heeft een prachtige ontbijttafel klaar. Ik drink snel een kop koffie en laat al dat lekkers voor wat het is. De andere heren genieten van de gastvrijheid en blijven.
Terug

31 januari Korte broek!!

Het is vandaag de dag van de langste duurloop. We hebben weken geleden al afgesproken dat vandaag de Gildehausdinkelroute gelopen zou worden. En iedereen heeft hier natuurlijk zin in. Er is deze week al driftig heen en weer gemaild over deze dag. Wim gaat op de fiets mee en vandaag zouden we na afloop in huize Bos kunnen genieten van overheerlijke snert. Dit keer zijn ook de thuisblijvers, ega's en kinderen uitgenodigd om na afloop even gezellig bij te kletsen. Een leuk initiatief, ware het niet dat koning winter iets anders in petto had(heeft). Gisteravond keek ik op buienradar en zag ik dat er weer de nodige sneeuw verwacht werd. Een dik pak sneeuw op de Gildehausdinkelroute leek mij niet ideaal voor een lange duurloop, vandaar dat ik maar gelijk een mail de deur uitdeed om de anderen hiervan op de hoogte te stellen.
Bij het uitlaten van mijn hond gisteravond, bleek die sneeuwverwachting al aardig uit te komen. De Graven Es was weer veranderd in een "winterwonderland". Ik wist meteen dat die duurloop niet wat zou worden.
Vanmorgen vertrek ik op het afgesproken tijdstip richting Het Blikpunt. Mijn blessure speelt nog steeds waardoor ik ook vandaag weer op de fiets zou gaan. Onder deze omstandigheden zie ik het echter niet zo zitten dat er een lange duurloop gelopen wordt en ook het nut van het meefietsen zie ik even niet. Als dan ook nog mijn fietssleutel niet op z'n vaste plek ligt, besluit ik met de auto naar het Blikpunt te gaan.

Trainen onder deze winterse omstandigheden kan natuurlijk erg leuk zijn, maar het brengt ook de nodige risico's met zich mee. Het langdurig in de sneeuw lopen vraagt veel van spieren die bij stabilisatie een rol spelen. Een duurloop van meer dan 30 kilometer is dan te belastend voor o.a. je liesspieren. Stel je voor dat je weken van harde arbeid tijdens zo'n duurloop weggooit door een onverwachte slippartij. Met Valencia in zicht is dit niet verstandig.
Bij het Blikpunt staat Gerwin al te wachten. Ook Wim is van de partij. Met een mountainbike, dikke jas, bergschoenen en .....een flesje kruidenbitter achter de jas ziet hij de Gildehausroute wel zitten. Harry en Jan-W illem komen ook aangelopen. Ik leg uit dat ik onder deze omstandigheden liever niet voor een lange duurloop ga. Er volgt een kort overleg en er wordt besloten dan maar een kort rondje te doen. Dan is het wachten op Ben en Frank. Frank had gisteravond een gala van de carnaval en dat zal zeker laat geworden zijn. Ben staat waarschijnlijk bij Frank aan de deur, terwijl Frank nog bezig is zijn feestneus te verwijderen.....Tegen 8.00u komt de auto van Ben aanrijden. De heren hebben er zin in. De duurloop zal vandaag dus korter zijn dan gepland, maar de omgeving zal zeker weer prachtig zijn.
Ik stap in de auto en rij weer naar huis. Onderweg bedenk ik mij dat Valencia al over drie weken is. Zal ik nog mee kunnen lopen? Het zal daar straks heel ander weer zijn dan dat wij in de voorbereiding hebben gehad. Volgende week zakt het kwik hier weer naar -10 Valencia zit daar zeker 20 graden boven, dat betekent in ieder geval dat we daar de korte broek aankunnen.

In deze wereld van moderne technologiën doet zich het volgende fenomeen voor: terwijl ik een keurig verslag maak van onze Valencia voorbereiding, heeft zich op voor mij onduidelijke wijze een hacker toegang verschaft tot deze website. Dit heeft geresulteert in onderstaande tekst die virusachtige trekken vertoont. Het schijnt de Keizer onder de hackers te zijn die dit leed veroorzaakt, maar ik wil het u toch niet onthouden!!

Terwijl Ruud in zijn auto stapt (dat had die zich waarschijnlijk allang bedacht, want Max zijn hond was mee en die mag van Ruud nooit mee met een duurloop), overleggen wij (Jan Willem, Frank, Harrie, Gerwin, Wim en Ben) over het rondje. We hebben wel voor slechtere omstandigheden gestaan. Motto is: we zien wel. Het verhaal van Ruud (Het langdurig in de sneeuw lopen vraagt veel van spieren die bij stabilisatie een rol spelen.) gaat er uiteraard als zoete koek in, vooral waar het de legitimatie om niet mee te gaan betreft.
We besluiten eerst richting De Lutte te lopen. Er ligt sneeuw, maar het is prima te lopen. Niemand heeft last, zij het dat Jan Willem maar moeilijk op gang komt. Zijn “geach” en “gewee” duurt tot ongeveer het Arboretum in De Lutte, maar daarna loopt hij ook weer als een jonge god rond (hoewel iedere gelijkenis verder ophoudt). Harrie en Gerwin hebben vaak de neiging het tempo iets te verhogen, maar gelukkig weten de anderen het tempo op een aanvaarbaar niveau te houden. Over de Postweg gaat het dan langs de Boerskotten en kruisen we de autosnelweg al weer voor de derde keer als we besluiten om richting Enschede te lopen tot café Halfweg en daarna rechtsaf richting vliegveld en over de Lonnekerberg terug richting Oldenzaal.
Onderweg wordt er veel gepraat en ook Wim doet van zich spreken. Hoewel Valencia er voor hem niet inzit vanwege blessureleed, herinnert hij ons aan de afspraak om in 2011 mee te doen aan de marathon die naar zijn achternaam is vernoemd. De “Cobbenhagen”-marathon die we in Kopenhagen gaan lopen is in juni volgend jaar.
Waarschijnlijk omdat Ruud er niet bij is, laat Harrie nu serieus weten dat hij een tijd wil lopen in Valencia van 3 uur en 40 minuten. Gerwin geeft aan dat hij met Harrie meeloopt. Jan Willem, Frank en Ben gaan voor een tijd, waarbij Gerwin en Harrie al in die mate zijn uitgerust dat ze ons luid aanmoedigend de laatste meters zullen begeleiden.
Voorbij de pannenkoekenplas en weer discussiërend over het al dan niet in gebruik nemen van het vliegveld gaan we over het industrieterrein van Oldenzaal terug richting het Blikpunt. Een lichte poging om het rondje iets te vergroten, heeft Jan Willem vakkundig om zeep geholpen door resoluut rechtsaf te gaan, waar rechtdoor voor de hand had gelegen. De overigen konden niet anders dan de ontketende Jan Willem te volgen.
Exact na 25 kilometer kwamen we op de eindbestemming aan. We waren zonder uitzondering enthousiast over de tocht en de wijze waarop we hebben gelopen. 2 uur en 30 minuten in een volledig gestabiliseerde balans. Gemiste kans voor onze trainer en begeleider. We zijn benieuwd hoe hij dit zal verwerken. Dat zien we 7 februari wel, of niet?
De erwtensoep was geweldig. Ellen heeft werkelijk alle recepten voor een echte snert bij elkaar gehad. De lepel bleef gewoon recht in de soep staan. Voor Harrie reden om na de soep te zeggen: Zullen we er toch nog even 12 kilometer bij doen?

Terug

7 Februari Het Slotstuk

Het is vandaag zondag 7 februari. Het aftellen begint. Ikzelf wordt vanmorgen duf wakker.Nadat we gisteren het huis vol visite hadden ter ere van onze verjaardagen. Ieke was eerder deze maand al jarig en ik ben dat over twee weken.Jawel ik ben jarig op de dag dat ik 's nachts naar Valencia vertrek. Vandaag dus geen spectaculaire videobeelden van mannen die weer en wind doorstaan voor dat ultieme doel dat daar ergens in spanje plaats heeft. Geen beelden van jan willem die weer eens een boom opzoekt. Geen babbels van Ben over niet te halen eindtijden of een Gerwin die het, zeer bescheiden, alleen maar over uitlopen heeft. Vandaag ook geen snotterende Harry, die lopend op zijn tandvlees de laatste kiliometers probeert te slechten. Ook zien wij de kilo's die frank tijdens de voorbereiding heeft achtergelaten niet voorbijkomen. Wat te denken van het gemis aan beelden van Arthur en Wim die ons tijdens de voorbereiding zo goed gesteund hebben. Of Michel die door zijn marathon ervaring niet eens meer hoeft te trainen. Helaas geen beelden, de camaraman is immers nog steeds geblesserd. Zijn prioriteiten liggen inmiddels bij het verzorgen van een feestje en daarom laat hij vandaag verstek gaan.
Vandaag begint de dag voor mij dus, met het opruimen van de rommel van een avondje verjaardag vieren. De andere leden van de Valenciagroep beginnen de dag heel anders. De laatste duurloop staat op het programma. Het slotstuk van een lange periode van vele kilometers, eindigt voorlopig bij slot Bentheim (whats in a name). Na vandaag kan het gedoseerde rusten beginnen, waarna over twee weken in Valencia geoogst kan worden.
In het mailverkeer is afgesproken dat de duurloop richting Bentheim gaat, waarbij alle partners zijn uitgenodigd voor een "tasse kaffee mit kuchen" bij het kasteel. Michel loopt ook vandaag niet mee, maar spreekt net als ik af bij het eindpunt te staan, waar dan ook de kleding gepresenteerd wordt. Michel en ik besluiten samen naar Bentheim te rijden en natuurlijk gaat Ieke ook mee. Tegen 10.30u staat Michel al bij mij aan de deur. Op dat moment ben ik net met de hond uit en staat Ieke nog onder de douche. Als Jesse (mijn zoontje) open doet, krijgt hij de boodschap dat papa met de hond uit is en dat Michel over een kwartiertje nog maar eens moet proberen.
Tegen 11 uur rijden wij samen richting Bentheim. Met de sponsorkleding in de doos en het fototoestel op standby. Als we in Bentheim aankomen proberen we mobiel contact te leggen met de groep, maar dit lukt niet. Dan maar eerst een "tasse kaffee in die slosskneipe". Als ik even later vanuit het cafe naar buiten kijk zie ik Renate de vrouw van Gerwin buiten staan. We besluiten daarom ook maar naar beneden te wandelen om daar te wachten. Bij de ingang begroeten wij Renate en even later komt Karin, de vrouw van Wim, er ook aan. Ook vandaag is Wim als trouwe supporter op de fiets mee om de heren te verzorgen met een 'Tasse thee'. Karin vertelt dat de heren in Gildehaus al behoorlijk toewaren aan een kopje, na de 'beproeving' op de berg. Dankzij de kop thee blijven de heren waarschijnlijk in gestabiliseerde balans. Terwij wij zo staan te kletsen zien we plotseling een groepje mannen wandelen. Aan de kleding te zien zijn het onze atleten. De gang naar het kasteel lijkt hun zwaar te vallen. Met moeizame tred komen zij dichterbij. Vandaag is er 34 kilometer afgelegd en dit is vrij fors twee weken voor de marathon. Ik benoem dit maar niet, daar het anders misschien aan het zelfvetrouwen knaagt. Ook de andere partners komen nu aangereden. Eerst Bertie en daarna ook Angela. Michel en ik halen snel de doos met kleding op waarna het in de "kneipe" gepresenteerd wordt. De kleding, bestaande uit een singlet, tee en Jacket zijn in een opvallend kleurtje geel. Iedereen in de groep is enthousiast over de kleding, alleen de maatvoering is wat overschat. De jasjes bleken toch wat groter uit te vallen dan verwacht, waardoor de helft van de groep verzuipt in het jacket. Dit moet dan nog maar even opgelost worden.De fotoshoot heeft er echter niet onder te lijden. Met zeker drie fotograven wordt er gewerkt om de mannen er knap op te krijgen en dat valt niet altijd mee.

"Het Slotstuk"

Nadat er vorige week was ingebroken op mijn site heb ik de beveiliging wat aangepast en niet zonder resultaat. 'De hackers' in kwestie hebben mij nu een mail gestuurd met daarin een verslag van hun belevingen. En dit wil ik de lezers niet onthouden.

Duurloop 7 februari 2010 Oldenzaal-Bad Bentheim

De laatste lange duurloop staat vandaag op het programma. Het is de ultieme test voor ieder individueel om de balans op te maken over het al dan niet goed voorbereid te zijn op de marathon in Valencia. Exact om half negen in de ochtend (precies 2 weken voor de start in Valencia) beginnen we. “We” zijn JanWillem, Harrie, Gerwin, Frank en Ben. Wim is ook weer present met zijn fiets (alhoewel een andere als vorige week; had naar zijn zeggen te maken met ‘zadel’ en wat dat doet met zijn zitvlak). Ruud ontbreekt vanwege een belangrijke gebeurtenis op de zaterdagavond en Michel sluit aan bij het eindpunt. De temperatuur lag rond het vriespunt, maar het was windstil en er lag geen sneeuw. Eindbestemming vandaag is Schloss Bentheim. Gemakkelijk lopend gaan we via Rossum richting Volthe. De snelheid is prima (rond de 10,5 kilometer per uur). Na Volthe lopen we richting De Lutte. Bij de Tolbult lopen we een klein stukje langs de denekamperstraat om bij de afslag naar “Saron” af te slaan richting Beuningen. Dan komen we weer op zeer bekend terrein en lopen we een stuk van de Huttenkloasloop. De weg is op sommige plaatsen wel erg glad, en met een kleine omweg komen we uiteindelijk via de Populierendijk bij de Hanhofweg. Wim had ons met een korte tussensprint achtergelaten (een fiets kan toch sneller) om ons even later te voorzien van een heerlijke kop thee. Na een hele korte break lopen we via De Lutte naar de oude grensovergang bij De Poppe. Het tempo is nog steeds prima en ook Wim, Ben en Jan Willem herkennen de laatste duurloop voor de marathon in Berlijn van afgelopen september. Het was toen een stuk warmer. Zelfs zoveel warmer dat we onderweg bij een boer hebben aangeklopt voor water. Hij gaf ons zelf opgepompt grondwater. Hoewel ook nu de zon zich voorzichtig liet zien, was de temperatuur zodanig dat niemand de behoefte voelde om daar weer aan te kloppen. Met onze partners hadden we afgesproken dat zij ons zouden opvangen bij de ingang van het Schloss Bentheim. Gelukkig had iedereen een gsm meegenomen, die Wim voor ons bewaarde. De sms-jes, gemiste oproepen en ook gedane oproepen waren talrijk. Frank had zijn eega (bewust?) naar een andere locatie gestuurd en probeerde dat onderweg uiteindelijk niet tevergeefs te herstellen. En dan te bedenken dat we gewoon blijven hardlopen. Opvallend was dat het aantal benodigde sanitaire stops niet zoveel was als te doen gebruikelijk. Jan Willem liep gemakkelijk en dat scheelt natuurlijk een slok op een alcoholvrije borrel. Naarmate Bad Bentheim naderde, naderde ook de “puist” bij Gildehaus. In tegenstelling tot de duurloop naar Bentheim in augustus 2009 probeerden we nu nadrukkelijk om deze heuvel (zeer steil) heen te lopen. Gelukkig hadden we ook hier Wim bij, want hij kent de weg op zijn duimpje. Nou, dat heeft hij dan wel uit zijn duim gezogen, want uiteindelijk liepen we op zijn advies weer een verschrikkelijke klim (zij het een andere). Eenmaal boven, is het een easy-going-way naar Bentheim. Het enige obstakel dat we tegenkwamen was een nieuwbouwwijk in Bentheim, waar je blijkbaar alleen maar in kan komen, maar eruit was een stuk lastiger. Dan komt het laatste stukje. We zijn in Bad Bentheim en zien het kasteel vlakbij met dien verstande dat het toch wel hoog ligt; in ieder geval hoger dan in onze gedachten zou moeten. Dan komt daar nog bij dat over de ‘kinderkopjes’ lopen ook niet gemakkelijk is, zodat een enkeling beide beklimmingen wel erg in zijn benen voelde. Na 3 uur en bijna 20 minuten en 33,3 kilometer kwamen we aan bij de ingang van het slot. Een juichende en luid applaudiserende menigte van stond ons op te wachten. Enige ironie in de voorgaande zin zit er wel. Sterker nog: wij lopen en niet iedereen was al gearriveerd. In het Schloss-café hebben we koffie en apfelstrudl genomen, die prima smaakte. Ruud heeft ons de outfit uitgereikt. Het ziet er zeer professioneel uit, getuige de foto’s. Ruud heeft meteen de druk voor Valencia opgevoerd door nu met de gemiddelde eindtijd te komen van ons allemaal. Hij gokt op een gemiddelde tijd van onder de vier uur. Met drie en een half uur lopen net achter de kiezen, zijn de deelnemers van onze groep iets minder optimistisch. Wel hebben we allemaal het gevoel dat we een prachtig trainingsschema hebben gehad en ook gevolgd. Zonder uitzondering zijn we mentaal nu zo sterk dat een goede eindtijd ook haalbaar is. Jammer van de blessure van Ruud, waardoor volledig meedoen op erg losse schroeven staat. Voor Michel geldt hetzelfde. De marathon van New York, die hij in november 2009 heeft gelopen, laat toch nog zoveel sporen na, dat ook hij afziet van volledige deelname. De andere vijf hoeven zich dan in ieder geval voor de catering en begeleiding tijdens de Valencia-trip geen zorgen te maken., Dat is zonder meer perfect geregeld. Uiteraard zijn de lopers van Valencia in de snelle outfit op verschillende poses gefotografeerd.
Terug

Nog even dit

Natuurlijk voelt het niet goed wanneer je de helft van de voorbereiding meedoet en dan moet afhaken omdat je een blessure oploopt. Ik heb nu drie weken niet of bijna niet gelopen. Afgelopen woensdag heb ik het voorzichtig geprobeerd, maar moest toen na 300 meter er al weer mee ophouden. Vrijdag kon ik echter een uur lang met de groep meelopen en dan word ik weer optimistisch. Zal het dan toch nog gaan lukken? Nadien wel een beetje een vermoeid gevoel, maar toch. Zondagavond nog maar eens weer een stukje gelopen, 9 kilometer met dochter Sanne. Het gaat niet verkeerd. Er is weer wat hoop. Misschien als ik de eindtijd richting 4 uur zet? Valencia just do it!!

De Hazen

De voorbereiding zit er bijna op. Valencia is in zicht. Al weken lang wordt er tijdens de trainingen over bijna niets anders gesproken. Zo gaat het tijdens de duurlopen, maar ook tijdens de doordeweekse trainingen. Af en toe vergeten we dan wel eens dat er ook nog deelnemeers zijn die niet naar Valencia gaan. Speciaal voor deze lopers wil ik hier dan een dankwoordje plaatsen, waarbij de aandacht dan vooral even uitgaat naar twee loopsters die er altijd zijn. Het zijn de hazen waarop wij altijd kunnen vertrouwen. Dankzij deze dames lopen wij constant. Zij wijzen ons de weg op de donkere en soms gladde paden. Ze klagen niet, lopen gestaag voorop en leiden ons naar beter prestaties. Ans met haar zo kenmerkende loop. Iets voorover, de schouders iets opgetrokken en het tempo constant. Hoewel ze niet goed tegen de vrieskou kan, laat ze ons nooit in de steek. Ine, klein van stuk, de armen strak tegen haar lijf waarbij tijdens het lopen haar romp licht roteert. Het tempo constant, soms wat aan de hoge kant, maar positief gedreven. Deze dames slepen ons altijd weer door weer en wind. Zonder steun van deze hazen, hadden wij Valencia niet aangekund. Daarom speciaal voor Ans en Ine: bedankt, dames!!!
Terug

Vreemde ontmoeting

14 februari
Valencia, is nog slechts een week van ons verwijderd. Wij zitten in de weken van de supercompensatie, de zogenaamde 'tapering off', dat wil zeggen dat we nu wat meer rust pakken en zo optimaaal herstellen van de geleverde inspanningen.Goed aan de start staan volgende week is ons doel. Om de supercompensatie nog even een extra stimulans te geven, staat er vandaag een tempoloop over twee keer 5 kilometer op het programma. Het is vandaag de dag van de grote optocht en Valentijnsdag. Het merendeel van de Oldenzaalse bevolking heeft vandaag een heel andere duurloop op het programma staan. Dit geldt ook voor Jan-Willem, Harry en Michel. De eerste twee lopen vandaag mee in de optocht der zotten en Michel zal ook vandaag weer voor het muzikale randgebeuren garant staan. Voor hen begint het 'koolhydraten stapelen'.
Tegen 8.45u loop ik naar Ben. Het lopen voelt redelijk goed en mijn vertrouwen in het uitlopen van de marathon groeit met de dag. OK, ik zal er geen goede tijd lopen, maar het wordt vast genieten. Ook vandaag ligt er weer een, inmiddels vertrouwd, pak sneeuw. Bij Ben aangekomen bespreken we even kort de sneeuwhoogten en de weersverwachting voor de komende week. Voor donderdag en vrijdag, de dag van ons vertrek, wordt er ijzel verwacht. Het wordt dus nog even spannend. We vertrekken vandaag met de auto richting Het Hulsbeek om daar onze training af te werken. Onderweg wordt ook Frank opgepikt en Gerwin komt zelfstandig richting Hulsbeek. Op de parkeerplaats bij 'Erve Het Hulsbeek' treffen we ook Gerwin. We lopen gezamenlijk richting ons startpunt en bespreken onderweg ons trainingsdoel. We lopen vandaag twee keer een 5 kilometer op het 10 kilometer wedstrijdtempo.
Bij het startpunt aangekomen komt er een loper van de andere kant aangelopen. Deze 'gek' loopt in korte broek en dat lijkt mij gezien de omstandigheden niet echt comfortabel. Sterker nog, ik zou dat iedereen afraden. Als de man in kwestie voorbij loopt, blijkt het 'lange Jan'(Vennegoor of Hesseling) te zijn. Helaas heb ik mijn Flipvideo niet direct paraat om deze 'vreemde ontmoeting' te filmen. Een voetballer op zijn niveau zou toch beter moeten weten of zou het toch een carnavalsact zijn geweest?
Wij starten voor ons eerste rondje. De heren gooien er gelijk een aardig tempo in. Gerwin pakt een kleine voorsprong en ik besluit bij Ben en Frank te blijven. Als de voorsprong van Gerwin steeds groter wordt, gaat het bij mij ook jeuken. Ik besluit bij Frank en Ben weg te lopen. Gerwin zit dan zo'n 70 meter voor mij. Op een gestaag tempo lopen wij door. Bij de kartingbaan zie ik dat Gerwin nog verder bij mij wegloopt. Ik merk dat ik de laatste weken niet veel gelopen heb. Het tempo komt aan. Bij het drie kilometerpunt, zie ik dat Gerwin wat verval heeft. Ik loop geleidelijk op hem in. Mijn ademhaling gaat zwaar, een lichte verkoudheid veroorzaakt vreemde geluiden in mijn keel. Gerwin komt steeds dichterbij. Bij kilometerpunt 4 loop ik op slechts 20 meter afstand achter hem. In de laatste kilometer loop ik verder op hem in en op het eind loop ik weer naast hem. In 22 minuten finishen wij tenslotte. Het voelde zwaar door de sneeuw en ongetraindheid. Even later komen ook Frank en Ben aangelopen. Aan de gelaatsuitdrukkingen zie je dat het zwaar was. We nemen even rust en vertrekken voor het tweede rondje. Bij vertrek geef ik aan het rustiger aan te doen. Ik voel dat het eerste rondje pittig was en mijn heup voelt dan nog niet helemaal ok. Het tweede rondje verloopt echter precies hetzelfde als het eerste. In eerste instantie blijf ik weer bij Ben en Frank, maar zet al vrij snel weer de achtervolging op Gerwin in. Ook in het tweede rondje verzwakt Gerwin weer in de laatste twee kilometers waardoor ik weer naast hem kom. Als ik hem dan zeg dat we nog 500 meter tot de finish moeten, loopt hij bij mij weg. Ik besluit hem te laten gaan. De eindtijd is iets minder snel dan het eerste rondje. Even later komen ook Frank en Ben. Moe en voldaan, maar met nog meer zelfvertrouwen gaan wij weer naar huis. Ik ben wel benieuwd hoe het de feestneuzen vergaat...

Eindelijk

We hadden er bijna niet meer op gerekend. Vele maanden gingen er voorbij. Steeds maar weer lopen wij avond aan avond. Zwoegend over donkere paden. We hebben dan steeds dat geweldige uitzicht. Twee bakens in de donkere nacht, ons leidend naar betere prestaties. Een tom tom van ongekende kwaliteit. Inmiddels zo vertrouwd, dat de complimenten uitblijven. Maar dan.......lopen ze zomaar door na de training. Ons achterlatend in het ongewisse. Als op ons roepen niet gereageerd wordt, maakt een lichte paniek zich van ons meester. Gelukkig ze draaien om, Ine met iets in haar hand. Ans glunderend naast haar, brengen ze ons een gelukwens. Een prachtige kaart voor ons Valenciagangers. Verbazing alom. En dan grijpen wij onze kans.......Frank als eerste, maar de rest volgt snel. Hadden wij hier niet al lang op gewacht? Allemaal een ............kusje voor de hazen.

Terug

Spanje

Eindelijk is het dan zover. D-day voor ons. 18 februari zijn we met zijn zessen naar Ruud getogen om hem te feliciteren met zijn 55ste verjaardag (of iets minder, maar ik zit aan de veilige kant). Hij was blij verrast, mede omdat wij zijn inschrijving voor de marathon hadden gerealiseerd. Dat was voor ons toch ook wel als dank voor de loopbegeleiidng in de aanloop naar deze ongetwijfeld fantastische ervaring in Valencia. Toch weer na een pilsje teveel (een toepasselijke palm) zijn we iets te laat naar huis gegaan voor een te korte nacht. Uiteindelijk vertrokken we om kwart over drie in de ochtend van de 19e februari in twee auto's naar Weeze, alwaar het vliegtuig ons verwachtte. De strikte condities waren aan allen bekend die voor het inchecken gelden. Michel was desondanks in staat om teveel kilo's in een te grote koffer mee te nemen. Met vereende krachten is het ons gelukt om ook hem zonder extra kosten in het vliegtuig te krijgen.Verder verliep de reis voorspoedig.
Na de aankoop van koolhydraat voedingstoffen, zijn we direct een rondje gaan lopen bij onze thuis Het rondje dat we lopen is zo'n kleine 5 km. Ondanks dat we dachten dathet niet zo warm was valt het toch nog tegen. De temp. van ruim 14 graden is dan toch wel warm.
Hierna gaan we in onze gele bus richting Valencia. De rit van ongeveer 95 kilometer verloopt goed. Onderweg zijn er een aantal heren bijzonder grappig en ligt de andere helft te slapen. Het inschrijfpunt is snel gevonden. Het is een prachtig hotel. Hoewel de uitstraling van het inschrijfbureau te wensen overlaat. Op de inschrijflijsten zien we onze namen staan. En even later halen we onze nummers op.
Na de inschrijving gaan we nog even Valencia in. Het parkeren van de auto is dan een probleem. Dubbel parkeren is hier meer regel dan uitzondering. We lopen door het prachtige oude gedeelte van Valencia, doen een schietgebedje in de cathedraal en pakken daarna nog een paar biertjes.
Hierna vertrekken we weer richting Orba. De reis verloopt weer voorspoedig. Ik zit naast Ben in de auto en de rest slaapt tijdens de reis. Wat dat betreft is het duidelijk dat de vijftig plussers de kar weer trekken. In Orba pakken we de plaatselijke eetgelegenheid en eten ons voor 90 euro(incl. de nodige biertjes) rond. Hierna lopen we terug naar het huis en vallen moe en voldaan in slaap.

Marathondag

Het parcours is te volgen door op play te drukken De zondag begint vroeg. Om 5.30 uur gaat de wekker, bijna overbodig nadat ik bijna de hele nacht had wakker gelegen. De andere heren komen stuk voor stuk uit bed. Na een vlot ontbijt wordt de reis naar Valencia aanvaard. Het weer is goed, fris en onbewolkt. In onze gele bus, inmiddels omgeturnd naar yellow submarine, gaan we op weg. Michel is vandaag chauffeur en dat is een risico dat we met z'n allen nemen. Michel rijdt normaal altijd automaat en een bus met versnelling en zeven inzittenden geeft natuurlijk wat druk. Niet onbelangrijk te vermelden is dat ons verblijf via een straat bereikt wordt met een stijgingspercentage van 21 procent. De bus moet dan ook nog achterwaarts van de parkeerplaats komen. Op hoop van zegen neem ik op de achterbank plaats. Michel rijdt de bus naar achteren en het moet gezegd, dit doet hij goed. Het vertrouwen in zijn stuurmanskunst groeit totdat hij iets verderop schakelt zonder een koppeling te gebruiken. Achter in de bus doen wij een schietgebedje en dat helpt. Zonder problemen wordt de reis hervat.
In Valencia moeten we naar de startplek van de Marathon. Dankzij het navigatiesysteem op de telefoon van Jan Willem is deze snel gevonden. Als wij uitstappen is het fris. Een paar notoire kroeglopers reageren verbaasd op onze, prachtige opvallende Libereaux outfit. Onze verschijning trekt duidelijk aandacht.
Bij de startplek is het een drukte van belang. Het oogt gezellig en wij lopen direct naar de plek waar we onze tassen kunnen afgeven. Er lopen vele opvallend geklede types rond. Lopers gehuld in clownspak, ridder of als charly chaplin. We nemen nog wat water tot ons, nog een plaspauze en begeven ons richting startvlak. In het startvlak geven wij onze teamgeest gestalte door boven de flipvideo 'gaot stoan a'j veur Twente bint' te zingen ( de Beelden volgen nog). Even later klinkt het startschot.
Het startschot is evenals de sfeer fantastisch. Er klinkt een heus vuurwerk en de loopstemming zit er gelijk in. De eerste 500 meter lopen wij samen met de hele groep. Hierna valt de groep uiteen en kiest iedereen zijn eigen weg. Ik besluit bij Harry en Gerwin te blijven en ook Michel sluit zich hierbij aan. We genieten van de sfeer, het publiek is fantastisch en de omgeving prachtig. Eerst lopen we achter een haas met het bordje 2 uur 40 min., maar de grote groep die dit ook doet maakt het lopen lastig. We besluiten deze groep daarom in te halen. Het tempo is redelijk constant en we snuiven de sfeer in de stad op. Met een tempo dat tussen de 11 en de 12 kilometer per uur ligt, vervolgen wij onze weg. Michel, die weinig getraind heeft, loopt nog steeds vrij gemakkelijk mee. Wij weten dat hij uitstapt bij de 21 kilometer, maar toch. Rond het 10 kilometerpunt besluit michel het rustiger aan te doen en lopen wij met z'n drieen verder. Even later geeft Harry aan dat hij een sanitaire stop nodig heeft en ook Gerwin blijkt hier aan toe. We zoeken een boom en ik besluit maar even te wachten. Op dat moment komt Michel ook weer langs. Na deze stop lopen we verder, michel wordt opnieuw ingehaald en wij blijven constant. Er komt een kleine lus in het parcour en tot onze verbazing zien wij daar ook Jan Willem al lopen. Hij loopt bijzonder sterk en zwaait enthousiast naar ons.
Als grap vraag ik Gerwin hoe het zou zijn als Renate ook plotseling in het massaal toegestroomde publiek zou staan......Even later roept iemand in het publiek mijn naam. Als ik kijk, zie ik Angela, de vrouw van Frank met de kinderen staan. Als ik bedenk hoe Frank dit zal ervaren loopt mij een koude rilling over mijn rug.
Rond het 25 kilometerpunt krijgt Harry een dipje. We besluiten iets langzamer te lopen. Aan de andere kant van het parcours zien wij nu ook Ben en Frank lopen. Er wordt enthousiast geroepen en gegroet. Wij lopen door, Harry heeft het moeilijk. Even later merk ik dat Harry en Gerwin allebei achterblijven. Ik voel me kiplekker en besluit door te lopen. In mijn achterhoofd weet ik dat ik voor de marathon te weinig getraind heb, maar voel me sterk. Het tempo gaat omhoog. Ik neem nog een gelletje voor wat energie. Het parcours is hier zwaar omdat we door een paar tunnels moeten. Ik zie veel lopers in de problemen komen....
Na enige tijd voel ik mijn maag. Het gelletje ( en het eetpatroon van de afgelopen dagen) speelt op. Het lopen wordt lastig. De pijn in de maag neemt toe, waardoor ik het tempo moet laten zakken. Ik mag niet gaan wandelen, want dan wordt het lastig. In een lager tempo probeer ik door te lopen,maar dan....schiet mijn hamstring plotseling in de kramp. Ik sta gelijk geparkeerd, hierdoor botst de loper achter mij tegen mij aan. Vanaf dat moment wordt het een hel. Ik loop, wandel, rek en zie op tegen die laatste kilometers. Ik wacht op het moment dat Harry en Gerwin mij paseren. Na een tijdje komen zij voorbij. Het gaat niet meer soepel, maar zij lopen. Ik wandel,rek,loop en wandel weer. De laatste kilometers duren langer dan de eerste 37. Eindelijk passeer ik het bordje van 41 kilometer en zie ik in de verte een afslag naar links. Ik weet dan dat daar de finish is, ik krijg weer hoop. Als ik linksaf sla zie ik de finish, ik pak mijn flipvideo en film dit laatste deel van mijn martelgang. Tot mijn verbazing finish ik in 3 uur en 40 min. Bij de finish staan ook Gerwin en Harry. Zij deden er 2.35 over. Michel staat ook te wachten en reikt mij een fles bier aan. Het voelt goed om over te zijn. Even later komen ook de anderen binnen.
De tijden: Harry en Gerwin 3.35u, Ruud 3.40u, Frank 3.57u, Jan-Willem 4.01u en Ben 4.05. Michel heeft, omdat hij niet optimaal was voorbereid, de halve gelopen in 1.57u

Kijk ook even bij
Nieuws
Terug
Valencia is een prachtige ervaring. Onze prestatie is ook opgevallen in medialand en we kregen ruim aaandacht. Zelfs een week nadat we terug zijn is er weer een artikel aan besteed.

Terug
Start to run